Δύσκολη κατάσταση, χαρακτήρισε την πανδημία ο Δρ. Δημήτρης Δημητριάδης καθηγητής Χειρουργικής και Διευθυντής Τραύματος, Επείγουσας Χειρουργικής και Χειρουργικής Μονάδας Εντατικής Θεραπείας στην Κομητεία του Λος Άντζελες και στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνια, σημειώνοντας πως πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτήν.
Ο Δρ Δημητριάδης που βρίσκεται αυτές στις μέρες στην Πάφο με αφορμή την απονομή απόψε του Βραβείου Αφροδίτη μαζί με άλλους τέσσερις διαπρεπείς δημότες του, για την πολυσχιδή δράση τους και την πλούσια προσφορά τους που διακρίθηκαν και καταξιώθηκαν τόσο στο εξωτερικό όσο και στον τόπο μας ανέφερε στο ΚΥΠΕ πως πρέπει να μάθουμε να ζούμε με την πανδημία του Covid- 19, και πως αυτή είναι η φύση της ανθρωπότητας από την αρχαιότητα.
Ερωτηθείς σχετικά σημείωσε πως σίγουρα η πανδημία έχει επηρεάσει την κοινωνική μας ζωή και την ψυχολογία, προσθέτοντας πως όσο νωρίτερα μάθουμε να ζούμε με αυτό τόσο πιο εύκολο θα γίνει.
Ο Δρ. Δημητριάδης που εργάζεται στο μεγαλύτερο κέντρο τραύματος στην Καλιφόρνια και τις Ηνωμένες Πολιτείες, ανέφερε πως βρίσκεται στο Λος Άντζελες εδώ και 28 χρόνια, ενώ για το Ουκρανικό, και τα θύματα πολέμου αλλά και τον ξεριζωμό των γυναικόπαιδων ανέφερε πως είναι τραγικό.
Ως χειρουργός τραυμάτων, συνέχισε, “μπορώ να φανταστώ από πρώτο χέρι τον πόνο και την ταλαιπωρία. Eιδικά στις ευάλωτες ομάδες, όπως παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένους και άτομα με ειδικές ανάγκες.” Aναφέροντας παράλληλα πως είναι “πολύ δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι θα συνέβαινε αυτό το 2022”.
Έρχεται σύγχρονο κέντρο τραυμάτων στο Νοσοκομείο Λευκωσίας
O Δρ. Δημητριάδης που διετέλεσε σύμβουλος του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας ανέφερε πως υπηρέτησε ως σύμβουλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, με καθήκον να αξιολογήσει την περίθαλψη τραυμάτων στην Κύπρο και να προτείνει αλλαγές και λύσεις. “Συνεργάστηκα”, σημείωσε, “με 4 διαφορετικές κυπριακές κυβερνήσεις, εκτιμώντας πως τα πράγματα κινούνται αργά αλλά γίνονται” και αναφέροντας πως η σημερινή κυβέρνηση έχει πάρει την οριστική απόφαση να δημιουργήσει ένα σύγχρονο κέντρο τραυμάτων στο Νοσοκομείο Λευκωσίας.
Όπως ανέφερε στα τελευταία 28 χρόνια, συνδιοργανώνει ετήσια συνέδρια τραυματολογίας στην Κύπρο. Ενώ υπηρετεί ως εξωτερικός αξιολογητής ακαδημαϊκών προγραμμάτων του Υπουργείου Υγείας της Ελλάδας.
Αναφορικα με τα συνέδρια είπε πως τα ετήσια συνέδρια τραύματος είναι μια ετήσια εκδήλωση και εξέφρασε την ικανοποίηση του για το έντονο ενδιαφέρον που δείχνει η ιατρική κοινότητα στην Κύπρο.
Έχω δει συνέχισε, “ νέες προσεγγίσεις και μεθόδους που χρησιμοποιούνται στη φροντίδα του θύματος τραύματος, ως αποτέλεσμα αυτών των συνεδρίων”.
Εντυπωσιακή η ποιότητα της έρευνας στα ελληνικά πανεπιστήμια
Επιπλέον, τόνισε, ένας μεγάλος αριθμός χειρουργών από την Κύπρο και την Ελλάδα έχουν εκπαιδευτεί μαζί του στο Λος Άντζελες και επέστρεψαν με νέες γνώσεις και νέα φιλοσοφία στη φροντίδα των τραυματιών.
Επεσήμανε ακόμη πως ως αξιολογητής ελληνικών πανεπιστημίων, έχει εντυπωσιαστεί με την υψηλή ποιότητα της έρευνας στα ελληνικά πανεπιστήμια.
Ερωτηθείς για την προσφορά και το έργο του που τυγχάνει ευρείας εθνικής και διεθνούς αναγνώριση, και κατά πόσο θα χαρακτήριζε δύσκολη την πορεία του για να φτάσει μέχρι εδώ, ο Δρ. Δημητριάδης ανέφερε πως για αυτή την πορεία χρειάστηκε πολλή επιμονή και σκληρή δουλειά. Για να κάνεις μια ακαδημαϊκή καριέρα στην Αμερική είπε χαρακτηριστικά, πρέπει να δουλέψεις τρεις φορές πιο σκληρά και να είσαι τρεις φορές καλύτερος από τον Αμερικανό επιστήμονα. Η σκληρή δουλειά μου ήρθε φυσικά, είναι στα γονίδιά μου, συμπλήρωσε.
Η 16χρονη ασθενής που της έσωσε τη ζωή
Ερωτηθείς τι είναι αυτό που σε όλη αυτή την διαδρομή του τον συγκίνησε ως επιστήμονα ανέφερε πως πριν από περίπου 15 χρόνια, είχε μια ασθενή με τραύμα, μια νεαρή κοπέλα 16 ετών, η οποία ήταν Μις έφηβη Καλιφόρνια (για την ομορφιά και την ευφυΐα της). Για τα 16α γενέθλιά της, η οικογένειά της της αγόρασε ένα σπορ αυτοκίνητο. Την πρώτη της μέρα έξω με το αυτοκίνητο, είχε ένα τρομερό ατύχημα και την έφεραν στο κέντρο του.
Ήταν, όπως είπε, ο θεράπων χειρουργός της και ήταν κοντά στο θάνατο, με σοβαρά τραύματα στον εγκέφαλο, το πρόσωπο, το στήθος, την κοιλιά και τα πόδια.
Υποβλήθηκε σε πολλές επεμβάσεις και εξήγησε στην οικογένεια ότι αν επιζούσε θα είχε μόνιμη εγκεφαλική βλάβη. Η μητέρα, σαν ένα πολύ έξυπνο άτομο, επέμεινε ότι ήθελε την κόρη της ζωντανή, ανεξάρτητα από το πόσο σοβαρή ήταν η εγκεφαλική βλάβη. Το κορίτσι επέζησε, έχασε το ένα μάτι, μεγάλες ουλές στο πρόσωπο, δεν μπορούσε να μιλήσει ή να περπατήσει χωρίς μηχάνημα περπατήματος. Κάθε Χριστούγεννα η μητέρα της του στέλνει μια ευχαριστήρια κάρτα. Πριν από μερικά χρόνια προσκάλεσε τη μητέρα και την κόρη να έρθουν σε ένα μεγάλο εθνικό συνέδριο για τραύματα, το οποίο διευθύνει στο Λος Άντζελες και ζήτησε από τη μητέρα να κάνει μια 20λεπτη παρουσίαση για την εμπειρία της, σε περίπου 500 γιατρούς και νοσοκόμες.
Κατά τη διάρκεια της ομιλίας της έκανε κάθε άτομο στην αίθουσα να κλάψει. Στο τέλος ήρθε για να του δώσει μια μεγάλη αγκαλιά και ένα φιλί και το κοινό χειροκροτούσε για σχεδόν 5 λεπτά. Είχα είπε δάκρυα στα μάτια του, προσθέτοντας πως δεν θα το ξεχάσει ποτέ αυτό.
Τα πλάνα του για το μέλλον
Αναφορικά με τα μελλοντικά του σχέδια, είπε πως θα συνεχίσει να χειρουργεί , να φροντίζει άρρωστους ασθενείς, να εκπαιδεύει νέους χειρουργούς, να προάγει την έρευνα και τη γνώση, μέχρι να πεθάνει.
Όσον αφορά για την γενέτειρα του την Κύπρο και το χωριό του την Λάσα ανέφερε πως είναι μακριά από την Κύπρο και την Ελλάδα για πάνω από 40 χρόνια. Τους έχω είπε, “πάντα στην καρδιά και στο μυαλό μου και οι καλύτεροί μου φίλοι είναι ακόμα παιδικοί μου φίλοι!! Χαίρομαι όταν ακούω καλά νέα από την Κύπρο, στεναχωριέμαι πολύ όταν ακούω άσχημα νέα”.
Σχετικά με την αποψινή του βράβευση με το Βραβείο Αφροδίτη ως διακεκριμένος επιστήμονας ανέφερε πως αισθάνεται πολύ τιμημένος και ταπεινός.
Πρόκειται είπε για μια αναγνώριση και τιμή από τον τόπο γέννησής σου, συναισθηματικά είναι πολύ πιο σημαντική από οποιαδήποτε αναγνώριση ή βραβείο από οποιοδήποτε πανεπιστήμιο ή χώρα.
Λίγα λόγια για τον Δημήτρη Δημητριάδη
Σημειώνεται πως ο Δημήτρης Δημητριάδης γεννήθηκε στη Λάσα το 1951 και φοίτησε στο Β΄ Γυμνάσιο Πάφου.
Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1976 και απέκτησε την ειδικότητα της Χειρουργικής στο Johannesburg της Νοτίου Αφρικής, όπου το 1985 ανακηρύχθηκε σε διδάκτορας Ιατρικής. Την ακαδημαϊκή χρονιά 1991-1992 εκλέγηκε Καθηγητής του University of Witwatersrand, ενώ το 1993 εκλέγηκε Καθηγητής Χειρουργικής στο University of Southern California του Los Angeles.
Το 2004, σε στενή συνεργασία με το Πολεμικό Ναυτικό των Η.Π.Α., συνέστησε το United States Navy Trauma Training Program, την κύρια μονάδα εκπαίδευσης για τα τραύματα Ναυτικού στη χώρα. Στον τομέα της Έρευνας, δημοσίευσε περισσότερες από 720 επιστημονικές μελέτες, γεγονός που τον κατέστησε ως το χειρουργό τραύματος με τις περισσότερες δημοσιεύσεις στις Η.Π.Α. Επιπλέον, εξέδωσε 16 εγχειρίδια χειρουργικής, 3 βιβλία-άτλαντες και 160 κεφάλαια σε βιβλία.
Έχει τιμηθεί με 24 βραβεία διδασκαλίας.
Το έργο και η προσφορά του τυγχάνει ευρείας εθνικής και διεθνούς αναγνώριση. Έχει δώσει ως προσκεκλημένος περισσότερες από 800 διαλέξεις, ενώ υπήρξε επισκέπτης καθηγητής στις Η.Π.Α. και 45 άλλες χώρες. Είναι Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, Επίτιμος διδάκτορας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Επίτιμος Διδάκτορας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ενώ έχει τιμηθεί από πληθώρα επιστημονικών Φορέων των ΗΠΑ και άλλων χωρών.
Βοήθησε περισσότερους από 100 ιατρούς από την Ελλάδα και την Κύπρο να τύχουν μεταπτυχιακής εκπαίδευσης. Διετέλεσε σύμβουλος του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας και εκπαίδευσε στο Los Angeles βασικό ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό από την Κύπρο. Στα τελευταία 28 χρόνια, συνδιοργανώνει ετήσια συνέδρια τραυματολογίας στην Κύπρο, ενώ υπηρετεί ως εξωτερικός αξιολογητής ακαδημαϊκών προγραμμάτων του Υπουργείου Υγείας της Ελλάδας. Είναι νυμφευμένος με την Elizabeth Beale και έχει τρία παιδιά, την Alexis, τη Stephanie και τον Nicolas.
Διαβάστε ακόμα:
Στην 22η «Διαδρομή Αγάπης» για παιδιά με καρκίνο θα είμαστε όλοι εκεί!
Μεγαλώνουν δυο μικρά παιδιά σε ένα σπίτι γεμάτο υγρασία και με ένα ψυγείο σχεδόν άδειο
Σηψαιμία σε παιδιά και βρέφη: Πόσο συχνή είναι, τα συμπτώματα και πώς αντιμετωπίζεται
Ερωτηθείς σχετικά σημείωσε πως σίγουρα η πανδημία έχει επηρεάσει την κοινωνική μας ζωή και την ψυχολογία, προσθέτοντας πως όσο νωρίτερα μάθουμε να ζούμε με αυτό τόσο πιο εύκολο θα γίνει.
