Η Harmony Hobbs είναι συγγραφέας και μαμά. Κουρασμένη μαμά. Μαμά που -όπως όλες μας- κάποιες στιγμές φτάνει στα όριά της. Όταν, λοιπόν, ένιωσε ότι δεν μπορεί να ανεχτεί άλλο την κακή συμπεριφορά και την παντελή έλλειψη σεβασμού του γιου της, αποφάσισε να δοκιμάσει μία μέθοδο πειθαρχίας σκληρή μεν αλλά… αποτελεσματική.
«Ένιωθα πως τα πάντα στη ζωή μου έβγαιναν εκτός ελέγχου.
Συνειδητοποιούσα ότι τα παιδιά μου μού φέρονται με όλο και λιγότερο σεβασμό και παρόλο που δεν μπορούσα να καταλάβω πότε ακριβώς ξεκίνησε να γίνεται αυτό, ήξερα με βεβαιότητα ότι ήταν δικό μου λάθος που είχα επιτρέψει να ξεφύγει τόσο η κατάσταση.
Είναι χάλια να συνειδητοποιείς κάτι τέτοιο.
Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, ωστόσο, ήταν πριν από λίγο καιρό που ο μεγάλος γιος μου ξεπέρασε τα όρια όσο ποτέ. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να ξεφεύγει λίγο η κατάσταση και στο να νιώθεις ότι το σύμπαν όλο ουρλιάζει στα αυτιά σου: ΚΑΝΕ ΚΑΤΙ ΠΡΙΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ!
Θα προσπεράσω τις λεπτομέρειες, ως προς το τι ακριβώς έγινε, και θα πω απλά ότι ξετυλίχτηκε ένα κουβάρι ανεπίτρεπτων γεγονότων, τα οποία έληξαν όταν πλέον έφτασα στο “αμήν”. Τη στιγμή εκείνη γύρισε ένας διακόπτης μέσα στο μυαλό μου, ο οποίος με έκανε να σκεφτώ, ότι μπορεί μεν ο γιος μου να δυσκολεύεται να διαχειριστεί τα νεύρα και τον θυμό του, ωστόσο δεν με σέβεται όσο θα έπρεπε. Χρειάζεται να του θυμίσει κάποιος ποιος παίρνει αποφάσεις μέσα στο σπίτι. Χρειάζεται να του δείξει κάποιος ότι δεν είναι αποδεκτό να συμπεριφέρεται στους γονείς του σαν να είναι τα φιλαράκια του. Έχει δικαίωμα να έχει νεύρα. Δεν έχει δικαίωμα, όμως, να χάνει τον έλεγχο.
Είναι δική μου δουλειά να μάθω στα παιδιά μου αυτοπειθαρχία και μερικές φορές το μάθημα αυτό πρέπει να δίνεται με τρόπο δημιουργικό. Έμεινα ψύχραιμη καθ’όλη αυτή την δοκιμασία με τον γιο μου, αλλά χρειάστηκε να κάνω τρομερά μεγάλη προσπάθεια για να διατηρήσω την ισορροπία στα συναισθήματά μου. Αργότερα, βέβαια, όταν ο άντρας μου επέστρεψε στο σπίτι, «ξέσπασα» σε ένα μεγάλο ποτήρι κρασί.
Το να είσαι μαμά είναι δύσκολο.
Προσπαθώντας να πνίξω τα δάκρυά μου, τηλεφώνησα στην κολλητή μου, βγήκα στο μπαλκόνι και ψιθυρίζοντας της είπα: Δεν με σέβεται. Πώς έγινε αυτό;
Πάντα επαινούσα τον εαυτό μου επειδή είμαι σκληροπυρηνική μαμά: απαιτώ από τα παιδιά μου να έχουν καλούς τρόπους, να ανοίγουν πόρτες για τους άλλους, να λένε πάντα “ευχαριστώ” και “παρακαλώ”. Οι δασκάλες τους μου λένε πόσο ευγενικά παιδιά έχω, ωστόσο, στο σπίτι, είναι εντελώς διαφορετικά. Και αυτό έπρεπε κάποια στιγμή να αλλάξει.
Ήταν τότε, λοιπόν, που η φίλη μου έκανε μια ριζοσπαστική πρόταση. Κάτι τρελό μεν, αλλά τόσο απλό: Να πάρω τα πάντα από το δωμάτιο του γιου μου. Να του αδειάσω εντελώς, όσο εκείνος θα ήταν στο σχολείο, και επιστρέφοντας να του εξηγήσω, ότι θα χρειαστεί να προσπαθήσει για να κερδίσει τα πράγματά του πίσω.
Ευφυές!
“Αν χρειαστεί, βγάλε ακόμα και την πόρτα της κρεβατοκάμαράς του”, μου είπε.
Ήταν σοκαριστικό το πόσο απλή ιδέα ήταν –ευχήθηκα να την είχα σκεφτεί νωρίτερα. Δεν έχω άλλους φίλους που να έχουν αδειάσει ποτέ εντελώς το δωμάτιο των παιδιών τους –από τις κουρτίνες μέχρι τις κάλτσες. Ίσως επειδή είναι κάτι υπερβολικά τρελό! Θα έπιανε όμως; Είχα τρομερή αγωνία να μάθω!
Το επόμενο πρωί, αγκάλιασα και φίλησα τα παιδιά μου και τα έστειλα στο σχολείο. Ήμουν ακόμα θυμωμένη από τα χθεσινοβραδινά συμβάντα, όμως η αποφασιστικότητά μου είχε αρχίσει να χάνεται. Μήπως η ιδέα αυτή ήταν τελικά υπερβολικά σκληρή; Μήπως θα στιγμάτιζε για πάντα το παιδί μου; Άρχισα να αμφιβάλω για τον εαυτό μου καθώς ετοίμαζα τις κούτες. Το να του μαζέψω όλα του τα πράγματα ήταν ένα συναισθηματικό ταξίδι που εύχομαι να μη χρειαστεί να επαναλάβω ποτέ ξανά –τουλάχιστον όχι μέχρι να φύγει για σπουδές.
Άφησα στο παιδί μου μόνο ένα ζευγάρι πυτζάμες και μία φόρμα για το σχολείο. Κάθε τι άλλο, από τα πόστερ στους τοίχους, κάθε βιβλίο, κάθε τουβλάκι LEGO -ΤΑ ΠΑΝΤΑ- μπήκε στις κούτες. Το δωμάτιο έκανε ηχώ.
Ήταν ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που έχω κάνει ως μαμά και δεν έχω κανέναν σκοπό να μεγαλώσω παιδιά-στρατιώτες. Ωστόσο, έπρεπε να τους δώσω ένα καλό μάθημα. Χρειάζεται να είσαι δυνατός άνθρωπος, για να μεγαλώσεις δυνατούς ανθρώπους.
Θα είμαι ειλικρινής, βέβαια, και η δική μου μαμά ήταν των άκρων. Όταν είπα στην πεθερά μου, στις φίλες μου και στον άντρα μου τι είχα κάνει… τους έπεσε το σαγόνι! Σοκαρίστηκαν!
“Όταν μου είπες ότι πήρες τα πάντα, δεν πίστεψα ότι εννοούσες εντελώς τα πάντα!”, μου είπε ο άντρας μου.
“Δεν μου αρέσουν τα ημίμετρα, το ξέρεις», του απάντησα.
Εκείνο το βράδυ εξηγήσαμε στον γιο μου για ακόμα μια φορά ποιοι είναι οι οικογενειακοί κανόνες. Τους γράψαμε κιόλας σε ένα χαρτί και τους κολλήσαμε σε έναν τοίχο της κουζίνας στο ύψος του, για να τους βλέπει. Αν τους ακολουθούσε θα έπαιρνε σιγά-σιγά πίσω τα πράγματά του. Έχω να πω, ότι αφού πέρασε το πρώτο σοκ, δέχτηκε την τιμωρία του τρομερά καλά. Όσο, λοιπόν, επιδεικνύει αυτοέλεγχο, καλοσύνη και σεβασμό, τόσο εγώ θα του δίνω πίσω τα πράγματά του. Διαβάζει τους κανόνες καθημερινά και συζητάμε όλοι μαζί τι σημαίνουν. Τον βλέπω να κάνει μεγάλη προσπάθεια και τον επαινώ γι’αυτό. Καταλαβαίνω τι εσωτερικές μάχες γίνονται μέσα του. Τον ξέρω πολύ καλά.
Ο αυτοέλεγχος είναι δύσκολο πράγμα.
Έχουν περάσει πλέον μερικές εβδομάδες και σταδιακά το δωμάτιό του γεμίζει ξανά. Του δίνω περίπου ένα-δύο πράγματα μέσα στη μέρα. Επιστρέφει από το σχολείο και βρίσκει μία ακόμα αφίσα στον τοίχο ή μερικές ακόμα κάλτσες στο συρτάρι. Απόψε πήρε πίσω κάποια βιβλία και του είπα “είμαι περήφανη που τα κέρδισες αυτά πίσω”.
Και τότε υπήρξε μια στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Με κοίταξε βαθιά στα μάτια και μου είπε “η τιμωρία αυτή είναι χάλια, αλλά καταλαβαίνω γιατί την έβαλες. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.”
Τέλεια.»
Πηγή: babble.com
