Συντάκτης: manager

Θηλασμός και καφεΐνη: 5 πράγματα που πρέπει να ξέρεις για να απολαύσεις τον καφέ σου όσο θηλάζεις

Kατά τη διάρκεια της λοχείας, η έλλειψη ύπνου και ξεκούρασης είναι ένα από τα μεγαλύτερα θέματα που αντιμετωπίζει μια γυναίκα. Ο καφές, λοιπόν, είναι η πρώτη λύση που έρχεται στο μυαλό, για να καταφέρει να παραμείνει δυνατή και λειτουργική, παρά τις λίγες ώρες ανάπαυσης.

Την ίδια όμως στιγμή, η ανησυχία για την καφεΐνη που προσλαμβάνει ο οργανισμός μέσω του καφέ είναι ένα ζήτημα που απασχολεί όλες τις γυναίκες που επιλέγουν να θηλάσουν τα μωρά τους, μιας και προκύπτει το ζήτημα της μεταφοράς της καφεΐνης, στο νεογέννητο μωρό μέσω του μητρικού γάλακτος. Και φυσικά, καμία μητέρα δεν θέλει να διακινδυνεύσει την ασφάλεια του παιδιού της, αφού η καφεΐνη ανήκει δυστυχώς στην κατηγορία των ουσιών που διεγείρουν το κεντρικό νευρικό σύστημα, εξ ου και η ικανότητά της να μας ξυπνάει ή μάλλον να μας κρατάει σε εγρήγορση!

Σύμφωνα, όμως, με πολλαπλές έρευνες και διεθνείς μελέτες, ο κίνδυνος που διατρέχει ένα μωρό από την καφεΐνη που προσλαμβάνει μέσω του θηλασμού δεν είναι απαραίτητα μεγάλος και σίγουρα όχι σε όλες τις περιπτώσεις.

Η Ειρήνη Ζαντή, Διαιτολόγος – Διατροφολόγος μάς δίνει 5 πολύτιμες συμβουλές που πρέπει να έχουν κατά νου όλες οι μαμάδες που επιθυμούν να απολαμβάνουν το καφεδάκι ή το τσάι τους ακόμα και κατά την περίοδο του θηλασμού.

1.Η καφεΐνη μπορεί να περάσει μέσω του μητρικού γάλακτος στα νεογνά και η αποβολή της από τον οργανισμό τους γίνεται πολύ πιο αργά απ’ ό,τι στους ενήλικες.

2. Ιδανικά κατά τον θηλασμό περιορίστε την κατανάλωση καφεΐνης σε 200mg ημερησίως (π.χ καφέ, τσάι, αναψυκτικά, ενεργειακά ποτά)

3. Η πρόσληψη καφέ καλό θα ήταν να μην ξεπερνά τα 2 φλιτζάνια την ημέρα.

4. Προτιμήστε να καταναλώνετε ροφήματα τα οποία περιέχουν καφεΐνη αμέσως μετά το θηλασμό, έτσι ώστε να εξασφαλίζετε ότι θα περάσουν αρκετές ώρες μέχρι τον επόμενο.

5. Σε περίπτωση που θηλάσετε ενώ προηγουμένως έχετε καταναλώσει κάποιο ρόφημα που περιέχει καφεΐνη, τότε ίσως παρατηρήσετε ότι το βρέφος παρουσιάζει παροδικά μια υπερκινητικότητα, ανησυχία, ευερεθιστικότητα ή ακόμη και δυσκοιλιότητα.

 

 

Η διαταραχή του αυτισμού είναι κληρονομική κατά 83%

Η κληρονομικότητα στις διαταραχές του φάσματος του αυτισμού φθάνει το 83%, πράγμα που δείχνει ότι οι γενετικοί παράγοντες πιθανότατα εξηγούν σε μεγάλο βαθμό τον κίνδυνο για το παιδί.

Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε μια νέα σουηδο-αμερικανική επιστημονική μελέτη, που επανεξέτασε τα στοιχεία για τον κίνδυνο αυτισμού στις οικογένειες.

Προηγούμενες μελέτες έχουν βρει ότι οι διαταραχές του αυτιστικού φάσματος τείνουν να εμφανίζονται στις ίδιες οικογένειες. Μια προηγούμενη έρευνα είχε συμπεράνει ότι η κληρονομικότητα είναι γύρω στο 50%. Η νέα μελέτη ανεβάζει πολύ παραπάνω το ποσοστό των γενετικών παραγόντων που παίζουν ρόλο για την εκδήλωση του αυτισμού.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Σβεν Σαντίν της Ιατρικής Σχολής του Όρους Σινά στη Νέα Υόρκη, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό ιατρικό περιοδικό JAMA, ανέλυσαν στοιχεία για περίπου 14.500 παιδιά στη Σουηδία, τα οποία είχαν διαγνωσθεί με διαταραχή αυτισμού. Η ανάλυση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η γενετική επιρροή φθάνει το 83% και η περιβαλλοντική μόνο το 17%.

Ο κίνδυνος για τα αδέλφια

Μια άλλη νέα μελέτη από επιστήμονες της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, με επικεφαλής τον ειδικό στη βιοϊατρική πληροφορική Νέϊθαν Πάλμερ, η οποία δημοσιεύθηκε στο αμερικανικό περιοδικό παιδιατρικής “JAMA Pediatrics”, συμπέρανε ότι αν σε μια οικογένεια η μεγαλύτερη αδελφή έχει διαγνωσμένη διαταραχή αυτισμού, τότε αυξάνεται ο κίνδυνος αυτισμού και για τα μικρότερα αδέλφια, ιδίως αν είναι αγόρια.

Διαβάστε επίσης

Πώς να μάθετε το παιδί σας να μην είναι αχάριστο

Κι όμως, η ακμή δεν είναι μόνο ένα δερματολογικό πρόβλημα

Πώς να μάθετε το παιδί σας να μην είναι αχάριστο

Η αχαριστία είναι ένα από τα πιο άσχημα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, το οποίο έρχεται απολύτως φυσιολογικά σε εμάς και τα παιδιά μας. Αντίθετα, η ευγνωμοσύνη είναι μια στάση που πρέπει να καλλιεργηθεί προσεκτικά. Ως γονείς, έχουμε την ευθύνη να καλλιεργούμε την ευγνωμοσύνη στις καρδιές των παιδιών μας και να τα διδάσκουμε πώς να την εκφράζουν μέσω των λέξεων και των πράξεών τους.

1. Διδάξτε τους να λένε «ευχαριστώ»

Πολλά παιδιά (και ενήλικες!) δεν έχουν μάθει να λένε «ευχαριστώ». Δείτε τα τρία βασικά βήματα για να διδάξετε τα παιδιά σας να λένε «ευχαριστώ»:

• Σταματήστε και κοιτάξτε τον άλλον στα μάτια
• Πείτε του για ποιο πράγμα είστε ευγνώμονες
• Προσθέστε το όνομά του στο τέλος της πρότασης

Το να λέτε «ευχαριστώ» στους ανθρώπους είναι βασικός κανόνας καλής συμπεριφοράς. Δυστυχώς, δεν έρχεται φυσικά. Τα παιδιά σας δεν θα μάθουν να λένε «ευχαριστώ» αν δεν τα διδάξετε με υπομονή και επιμονή.

2. Διδάξτε τους να γράφουν ευχαριστήριες κάρτες

Αν κάποιος διέθεσε το χρόνο και τα χρήματά του για να αγοράσει ένα δώρο για το παιδί σας, τότε εκείνο του χρωστάει ένα ευχαριστήριο σημείωμα (ακόμα κι αν δεν ξετρελάθηκε με το δώρο!). Αγοράστε μερικές όμορφες και αστείες κάρτες και διδάξτε το παιδί σας πώς να τις χρησιμοποιήσει. Όλα τα ευχαριστήρια σημειώματα πρέπει να περιλαμβάνουν τουλάχιστον έναν λόγο για τον οποίο το παιδί είναι ευγνώμων.

Εάν το παιδί σας είναι μικρό και δεν γνωρίζει ακόμη να γράφει, μπορείτε να συντάξετε εσείς τα λόγια ευγνωμοσύνης για λογαριασμό του.

3. Διδάξτε τους να είναι συμπονετικά

Ακριβώς όπως εμείς, έτσι και τα παιδιά μας είναι επιρρεπή στις συγκρίσεις με άλλα παιδιά που «έχουν περισσότερα». Όταν συγκρίνουν τον εαυτό τους με άλλους, είναι εύκολο να αισθανθούν δυσαρεστημένα και αχάριστα για όσα έχουν. Ενθαρρύνετε τα παιδιά σας να συγκριθούν με άλλα παιδιά που «έχουν πολύ λιγότερα». Ορισμένες ιδέες ενδέχεται να περιλαμβάνουν:

• Επισκεφθείτε έναν ηλικιωμένο γείτονα
• Ετοιμάστε ένα γεύμα για μια οικογένεια που έχει ανάγκη
• Επισκεφθείτε ένα γηροκομείο για να ενθαρρύνετε τους ηλικιωμένους
• Χαρίστε ένα καλάθι με δώρα σε ένα άρρωστο παιδί στο νοσοκομείο

Διδάξτε τα παιδιά σας να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των άλλων ανθρώπων. Η ευγνωμοσύνη ανθίζει στην καρδιά κάποιου που επικεντρώνεται στα προβλήματα των άλλων.

4. Διδάξτε τους να είναι γενναιόδωρα

Διδάξτε τα παιδιά σας να διαθέτουν γενναιόδωρα τον χρόνο και τα χρήματά τους για τις ανάγκες των συνανθρώπων τους. Διδάξτε τους να αφιερώνουν ένα ποσό από το χαρτζιλίκι τους σε φιλανθρωπίες. Ενθαρρύνετε τα παιδιά να σας βοηθήσουν στην επιλογή κάποιου δώρου για τα αδέλφια τους, τους φίλους ή τους παππούδες τους. Διδάξτε τα παιδιά σας να κοιτάζουν πέρα από τον εαυτό τους και να εξετάζουν τις επιθυμίες και τις ανάγκες των άλλων.

5. Διδάξτε τους μέσα από το παράδειγμά σας

Διδάξτε τα παιδιά σας πώς να είναι ευγνώμονες μέσα από το δικό σας παράδειγμα. Τα παιδιά σας μπορούν να σας βοηθήσουν να εξελιχθείτε σε αυτόν τον τομέα. Εάν σας ακούσουν να διαμαρτύρεστε ή αν τα ακούσετε να διαμαρτύρονται για κάτι, ενθαρρύνετε ο ένας τον άλλο να σταματήσετε και να αναζητήσετε κάτι για το οποίο να είστε ευγνώμονες σε κάθε περίπτωση.

Πηγή: Path Through the Narrow Gate

Δείτε πως γλίτωσε ένα κοριτσάκι από γερανό που έπεσε πάνω στο σπίτι του

Τυχερό στάθηκε ένα κοριτσάκι καθώς γλίτωσε από πτώση γερανού, ο οποίος έπεσε σε απόσταση αναπνοής από το σημείο όπου βρισκόταν. Το δραματικό βίντεο καταγράφει το παιδί να παίζει στην μπροστινή αυλή του σπιτιού του στο Γουίγκαν, 26 χλμ. βορειοδυτικά του Μάντσεστερ, όταν ένα φορτηγό με βαρύ φορτίο χάνει τον έλεγχο και αναποδογυρίζει.

Το περιστατικό συνέβη το πρωί του περασμένου Σαββάτου, όταν ένας γερανός μετέφερε ένα μεγάλο μεταλλικό κοντέινερ από το απέναντι σπίτι. Το κοριτσάκι φαίνεται να παίζει με το ποδήλατό του, όταν ακούγεται ξαφνικά η φωνή ενός ενήλικα να το προειδοποιεί να απομακρυνθεί, καθώς το φορτίο πλησιάζει απειλητικά το σημείο, όπου βρισκόταν η μικρή.

Ευτυχώς, κανείς δεν τραυματίστηκε κανείς και ο γερανός απλά τρύπησε τον τοίχο υπνοδωματίου του σπιτιού. Αν και δεν έχει διευκρινιστεί τι προκάλεσε την πτώση του γερανού, εικάζεται ότι ευθύνονται οι ισχυροί άνεμοι της καταιγίδας «Κάθλιν», που σάρωσε το Σαββατοκύριακο τη βορειοδυτική Αγγλία.

Διαβάστε επίσης:

Δήμος Λευκωσίας: Αυτές τις οικοδομές κήρυξε ως επικίνδυνες

Maestro: δείτε το πρώτο τρέιλερ του δεύτερου κύκλου

 

Τι να κάνω αν το παιδί μου πέσει θύμα bullying – Οι συμβουλές της Αστυνομίας Κύπρου

Η Αστυνομία Κύπρου εξέδωσε μια σειρά συμβουλών προς τους γονείς σε περίπτωση όπου το παιδί τους πέσει θύμα σχολικού εκφοβισμού. Όταν οι γονείς διαπιστώσουν ότι το παιδί τους έχει πέσει θύμα σχολικού εκφοβισμού πρέπει να δράσουν άμεσα και χωρίς χάσιμο χρόνου! Οφείλουν να δώσουν ιδιαίτερη σημασία στο θέμα και να μιλήσουν μαζί του. Να το διαβεβαιώσουν ότι δεν θα πάθει κακό εάν τους πει τι συμβαίνει, εξηγώντας του ότι ως γονιοί θα το προστατεύσουν.

Ακολούθως, παρατίθενται χρήσιμες συμβουλές ώστε να μπορέσετε να παρέμβετε βοηθητικά:

• Ποτέ μην πείτε στο παιδί σας να αγνοήσει την εκφοβιστική συμπεριφορά ούτε να του ρίξετε οποιανδήποτε ευθύνη. Αντιθέτως, ενθαρρύνετε το να μιλήσει και παροτρύνετε το σε συζήτηση.

• Εξηγείστε του ότι ο εκφοβισμός είναι απαράδεκτη συμπεριφορά και ότι το ίδιο δεν φταίει σε κάτι, γι’ αυτό και πρέπει να μιλήσει σε εσάς.

• Μην ενθαρρύνετε το παιδί σας να έλθει σε αντιπαράθεση με τον θύτη, ελέγξτε τα δικά σας συναισθήματα και χειριστείτε την κατάσταση διακριτικά.

• Επικοινωνήστε ΑΜΕΣΑ με τον αρμόδιο εκπαιδευτικό του σχολείου και θέστε υπόψη του το περιστατικό, για να επιληφθεί της κατάστασης.

• Συνεργαστείτε στενά με τον υπεύθυνο δάσκαλο/καθηγητή για επίλυση του προβλήματος.

• Ενθαρρύνετε το παιδί σας να αναπτύξει εξωσχολικά ενδιαφέροντα που θα το βοηθήσουν να ενδυναμωθεί ψυχικά και να συναναστρέφεται με μαθητές που είναι πιο φιλικοί απέναντι του.

Έχετε υπόψη σας ότι όταν ένα παιδί πέσει θύμα σχολικού εκφοβισμού παρουσιάζει μεταξύ άλλων, μειωμένη διάθεση ή άρνηση να πάει σχολείο, απροσδόκητη μαθησιακή πτώση, ξαφνικές αλλαγές στη διάθεση, παραπονιέται για ψυχοσωματικά προβλήματα, στα διαλείμματα περνά τον χρόνο του στην τάξη ή γύρω από τους εκπαιδευτικούς και τα γραφεία τους, ενώ κάποιες φορές φέρει ανεξήγητα σημάδια και μελανιές σε σημεία του σώματός του για τα οποία αποφεύγει να εξηγήσει πώς συνέβησαν.

Να θυμάστε ότι η αποτελεσματική παρέμβαση και η πρόληψη αποτελούν σημαντικά στοιχεία αντιμετώπισης της εκδήλωσης βίας μεταξύ των μαθητών.

Διαβάστε επίσης

Αληθινή ιστορία: Οι γονείς που ξεπουλούν τα παιδιά τους για λίγα ψάρια

Παιδική Καρναβαλίστικη Παρέλαση: Κυριακή 10 Μαρτίου στην Λεμεσό

Πώς βοηθάμε συναισθηματικά ένα υιοθετημένο παιδί

Όπως τα πάντα σχεδόν στη ζωή, η υιοθεσία έχει τη θετική αλλά και την αρνητική της πλευρά. Κανείς μας, όμως, δε θέλει να παραδεχτεί την αρνητική και επώδυνη πλευρά της υιοθεσίας, η οποία σχετίζεται άμεσα με την απώλεια. Η αλήθεια είναι πως η απώλεια αποτελεί προϋπόθεση της υιοθεσίας. Για τους βιολογικούς γονείς, είναι η απώλεια του βιολογικού απογόνου τους και της σχέσης που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μαζί του. Για τους θετούς γονείς, απώλεια είναι το γεγονός ότι δε μπόρεσαν να αποκτήσουν φυσικούς απογόνους κι ότι το πρόσωπό τους δε θα καθρεφτιστεί ποτέ στο πρόσωπο του παιδιού τους. Για το υιοθετημένο παιδί, είναι η απώλεια των βιολογικών του γονιών, η απώλεια του πρώτου βιώματος πως κάπου ανήκει. Αν δε δεχτούμε ότι η απώλεια προϋπάρχει της υιοθεσίας, είναι σαν να αρνούμαστε τα συναισθήματα όλων των εμπλεκόμενων μερών.

Τι συμβαίνει με τα συναισθήματα 

Σπάνια συζητάμε για την ψυχολογική κατάσταση του υιοθετημένου παιδιού και τα ψυχικά τραύματα που έχει. Υποκρινόμαστε πως δεν τα βλέπουμε, πως δεν υπάρχουν. Φυσιολογική αντίδραση στην απώλεια είναι η θλίψη, κι όσοι εμπλέκονται στην υιοθεσία πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να νιώσουν τον πόνο, να εκφράσουν το θυμό τους, να κλάψουν, κι ύστερα ν’αφεθούν στην αγάπη των ανθρώπων γύρω τους. Αν δεν εκφραστούν όλα αυτά τα συναισθήματα, τότε μπορεί να δημιουργηθεί πρόβλημα ακόμη και στις πιο δεμένες οικογένειες και δεν αποκλείεται να γίνει αιτία πολύ ισχυρών συγκρούσεων στην ψυχή του παιδιού.
Τη δεκαετία του ’40, οι ειδικοί συμβούλευαν καλοπροαίρετα τους θετούς γονείς να μη συζητάνε με τα παιδιά τους το θέμα της υιοθεσίας τους ή της γέννησής τους και της φυσικής τους οικογένειας. Αυτές οι συμβουλές, έχουν πια αποδειχθεί λανθασμένες για χιλιάδες υιοθετημένα παιδιά και τις οικογένειές τους, επειδή δεν τους επιτρέπουν να αντιμετωπίσουν τη βαθιά κρυμμένη απώλεια που είναι άμεσα συνυφασμένη με την υιοθεσία, ούτε να θρηνήσουν γι’ αυτήν. Ο James Gritter (1977) αναφέρει: «Πρέπει να προσέξουμε να μην απωθήσουμε, να μη δραματοποιήσουμε, αλλά και να μην εξωραΐσουμε τον πόνο που πηγάζει από την υιοθεσία. Είναι αληθινά βαθύς πόνος, τόσο πρωταρχικός, που είναι πραγματικά αδύνατο να περιγραφεί». Βέβαια, δε νιώθουν όλα τα υιοθετημένα άτομα την απώλεια με τον ίδιο τρόπο ή στον ίδιο βαθμό. Παρ’ όλα αυτά τα περισσότερα άτομα έχουν αλληλοσυγκρουόμενα ή οδυνηρά συναισθήματα για την υιοθεσία τους, σε κάποια φάση της ζωής τους.
Παρακάτω γίνεται αναφορά σε ορισμένες σκέψεις και συναισθήματα, όπως προκύπτουν από μαρτυρίες υιοθετημένων ατόμων:
«Έχεις ένα αόριστο συναίσθημα μέσα σου που σου λέει πως κάτι δεν πάει καλά».
«Έχω την αίσθηση πως λείπει ένα κομμάτι του εαυτού μου».
«Είναι μια ανεξήγητη μάχη ανάμεσα στα αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματά μου».
«Υπάρχουν φορές που νιώθω ότι δε στέκομαι σταθερά στα πόδια μου».
«Ψάχνω για απαντήσεις, δε μου είναι όμως καθόλου εύκολο να τις βρω».
«Ζω συνέχεια με το φόβο της απόρριψης».

Τι να κάνει ο γονιός 

Μιλήστε στο παιδί σας για την υιοθεσία του, από την πρώτη μέρα που θα το πάρετε κοντά σας. Όταν του αλλάζετε τις πάνες ή το κρατάτε στην αγκαλιά σας, μπορείτε να λέτε: «Είμαι τόσο ευτυχισμένη που σε υιοθετήσαμε. Είμαι τόσο χαρούμενη που έγινες δικό μας παιδί». Με αυτό τον τρόπο παραδεχόμαστε την αλήθεια, ότι είναι υιοθετημένο και, παράλληλα εξοικειωνόμαστε και οι δυο με αυτό το γεγονός.
Ανοίξτε συζήτηση για τον τρόπο που βλέπει την περίοδο της ζωής του πριν την υιοθεσία. Δηλαδή: «Σκέφτεσαι καμιά φορά τη βιολογική σου μητέρα; Αναρωτιέσαι αν της μοιάζεις; Περνάει κι από το δικό μου μυαλό μερικές φορές». Αν υιοθετήσατε κάποιο παιδί μεγαλύτερης ηλικίας, που πέρασε κάποιο χρόνο της ζωής του με τη βιολογική του οικογένεια, μπορείτε να του πείτε: «Πώς ζούσες με τη βιολογική σου μητέρα (ή το βιολογικό σου πατέρα); Όποτε νιώσεις την ανάγκη να μας μιλήσεις για τις αναμνήσεις σου, είμαστε πρόθυμοι να σε ακούσουμε».
Πείτε του πόσο σημαντικό γεγονός είναι για σας η υιοθεσία του και πόσο πολύ θέλετε να τα βγάλετε πέρα με επιτυχία στις δυσκολίες που θα συναντήσετε. Μια θετή μητέρα πέντε παιδιών λέει ότι η υιοθεσία είναι καθημερινό θέμα συζήτησης ανάμεσα σε αυτήν και τα παιδιά της, γιατί έχει επίδραση στη ζωή τους κάθε μέρα – δεν είναι ένα απλό γεγονός που έγινε κάποτε και πέρασε.
Μην επικρίνετε το παιδί όταν βιώνει κάποια αβεβαιότητα και βοηθήστε το να νιώσει ασφάλεια, για να εκφράζει όλα του τα συναισθήματα, όλες τις σκέψεις και τα ερωτήματα. Πείτε: «Είναι φυσικό να νιώθεις έτσι. Να μου λες πώς νιώθεις, θέλω να το συζητάμε».
Παραδεχτείτε ότι δε μοιάζετε με το υιοθετημένο παιδί σας και μιλήστε θετικά για τα σημεία που διαφέρετε. «Η δημιουργικότητά σου ομορφαίνει τη ζωή μας, έδωσες μια διάσταση που έλειπε από την οικογένειά μας. Είμαστε πολύ τυχεροί που σε έχουμε!».
Ακόμα κι αν δεν σας το έχει πει ποτέ, το παιδί σας νιώθει την ανάγκη να έχει στην κατοχή του ένα αντικείμενο που θα αποτελεί συνδετικό κρίκο με το παρελθόν και τη βιολογική του οικογένεια. Δείξτε ευαισθησία σε αυτήν την ανάγκη του. Μια μητέρα, την ημέρα που έδωσε την κόρη της για υιοθεσία, της χάρισε ένα ασημένιο δολάριο – δώρο που συμβόλιζε ότι ποτέ δε θα την ξεχνούσε. Σε κάθε επέτειο της υιοθεσίας, οι θετοί γονείς του κοριτσιού κατέθεταν στην τράπεζα 1 ασημένιο δολάριο, σε ανάμνηση του δώρου της ζωής στην κόρη τους από τη βιολογική της μητέρα. Αλλιώς μπορείτε να φτιάξετε μαζί με το παιδί ένα αντικείμενο που θα συνδέεται με το παρελθόν του.
Καθώς μεγαλώνει το παιδί σας, σεβαστείτε την ανάγκη του να αναζητήσει να βρει τη βιολογική του οικογένεια. Πείτε του ότι θα το βοηθήσετε. Μπορεί να έχει ανάγκη την επανασύνδεση, για να μπορέσει να διευθετήσει μέσα του τα κενά ή ακόμα και τα τραύματα του παρελθόντος. Σεβαστείτε τις ανάγκες του παιδιού σας και παράλληλα φροντίστε για την ασφάλειά του, άσχετα από το αποτέλεσμα που θα έχει το ταξίδι του στο παρελθόν.

Αναζητώντας τη βιολογική του οικογένεια 

Οι περισσότεροι θετοί γονείς τρέμουν την ώρα που το παιδί τους θα εκφράσει την επιθυμία να αναζητήσει/ έρθει σε επαφή με τη βιολογική του οικογένεια. Είναι φυσικό! Μην ανησυχείτε, ακόμη κι αν αποφασίσει το παιδί να αναζητήσει τη βιολογική του οικογένεια, θα θέλει πάντα να είστε εσείς οι γονείς του!
Όταν το παιδί εκφράσει αυτήν την επιθυμία, τα συναισθήματά του είναι ανάμεικτα. Εκτός από το φόβο της απόρριψης, υπάρχουν κι άλλες σκέψεις στο μυαλό του, κι άλλα συναισθήματα στην ψυχή του: «Θέλω να μάθω», «Δε θέλω να σας πληγώσω», «Είμαι επιτέλους ειλικρινής με τον εαυτό μου». Χρειάζεται τη δική σας ενθάρρυνση για να συνεχίσει. Προσπαθήστε, λοιπόν, να του δείξετε ότι δε χρειάζεται να αισθάνεται υπεύθυνο για τα δικά σας συναισθήματα, αποκαλύψτε όλες τις πληροφορίες που έχετε για να το βοηθήσετε στη έρευνά του, παρακινήστε το να υπολογίσει το ψυχικό κόστος των ενεργειών του και βεβαιώστε το ότι η αναζήτηση, άσχετα από το αποτέλεσμα, θα το βοηθήσει να ωριμάσει.
Μια θετή μητέρα είπε στο παιδί της, όταν εκείνο τη ρώτησε ποια από τις δυο είναι η πραγματική του μητέρα: «Η βιολογική σου μητέρα σε είχε στο σώμα της εννιά μήνες και πόνεσε πολύ για να σε γεννήσει, αυτό είναι αλήθεια. Είναι ένας άνθρωπος που σου έχει προσφέρει συγκεκριμένα πράγματα. Όπως κι εγώ. Άλλαζα τις πάνες σου, σου έδινα γάλα με το μπιμπερό, σ’ έκανα μπάνιο, σε νανούριζα και σου τραγουδούσα ατελείωτες ώρες, σου διάβαζα παραμύθια. Όλα αυτά είναι αλήθεια, επίσης. Η βιολογική σου μητέρα είχε το δικό της μερίδιο κι εγώ το δικό μου. Είμαστε και οι δυο πραγματικές σου μητέρες». Η Betty Jean Lifton (1988) δίνει μια θαυμάσια περιγραφή της πραγματικής μητέρας: «Κατά τη γνώμη μου, πραγματική μητέρα είναι εκείνη που αποδέχεται και αντιμετωπίζει με σεβασμό ολόκληρη την ταυτότητα του παιδιού της και δεν του ζητάει να αρνηθεί κάποιο κομμάτι του εαυτού του».

 

Υπάρχει ελπίδα

Χρειάζονται πολλές προϋποθέσεις για να δημιουργηθούν υγιείς σχέσεις στις οικογένειες με υιοθετημένα παιδιά. Καταρχάς, χρειάζεται ανιδιοτελής αγάπη και αφοσίωση, που χτίζονται όταν ο γονιός εντοπίσει στη συμπεριφορά του παιδιού τον τρόπο που εκδηλώνεται ο πόνος για την απώλεια που έχει βιώσει. Χτίζονται αν ο γονιός κατανοήσει τις σιωπηλές ανάγκες του παιδιού και τα συναισθήματα που κρύβονται πίσω από τη συμπεριφορά του. Μπορεί να συζητήσει μαζί του και να το βοηθήσει να αναγνωρίσει και να εκφράσει με λόγια τα συναισθήματα και τις ανάγκες του. Σε αυτό το σημείο, αρχίζει η επούλωση του τραύματος. Η στιγμή που οι θετοί γονείς και το υιοθετημένο παιδί δημιουργήσουν μια σταθερή σχέση αγάπης, που θα του χρησιμεύσει ως πρότυπο για υγιείς μελλοντικές σχέσεις στη ζωή του.
Το πρόβλημα της απώλειας που συνδέεται με την υιοθεσία μπορεί να ξεπεραστεί! Τα υιοθετημένα άτομα, άσχετα με την ηλικία τους, μπορούν να μάθουν να σχετίζονται με τους άλλους συναισθηματικά και να δημιουργούν υγιείς σχέσεις. Όταν κατανοήσουμε τις δυσκολίες που συναντάμε, κι όταν μάθουμε τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να τις ξεπεράσουμε μαζί με το παιδί, τότε θα έχουμε κάθε λόγο να ελπίζουμε ότι θα βάλουμε τις βάσεις για να χτίσουμε υγιείς σχέσεις.

Βιβλιογραφία
– Προσαρμοσμένο από το βιβλίο της Eldridge S. (2004). “Τι θα ήθελα να γνώριζαν οι γονείς μου όταν με υιοθέτησαν”,
– Gritter J. (1977). “The spirit of Open Adoption”, Washington, DC: CWLA Press
– Lifton B.J. (1988). “Lost and found: The adoption experience”. New York: Harper Collins

Από την Μαρία Παπαδοπούλου,
Συμβουλευτική Ψυχολόγος Παίδων & Ενηλίκων
Κινητή Μονάδα Ψυχικής Υγείας Παιδιών – Εφήβων
Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης

10 υπερτροφές που δεν πρέπει να λείπουν από το διατροφολόγιο των παιδιών

Η διατροφή των παιδιών απασχολούσε και απασχολεί πάντα τους γονείς. Το τι τρώμε είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την καλή μας υγεία, ενώ στα παιδιά αποτελεί και σημαντικό κομμάτι της ανάπτυξής τους.

Επειδή, όμως, η δίαιτα ενός παιδιού μπορεί κάποιες φορές να είναι ελλιπής, μεγιστοποιήστε τις θρεπτικές ουσίες (όπως, βιταμίνες, ιχνοστοιχεία, φυτικές ινές και καλά λίπη) που λαμβάνει με μερικές σούπερ – τροφές που μπορείτε να συμπεριλάβετε στο κανονικό φαγητό του ή στα σνακς του.

Μούρα

Τα μούρα θεωρούνται «εργοστάσια παραγωγής ενέργειας» και είναι πλούσια σε βιταμίνες και αντιοξειδωτικά. Μπορείτε να τα βρείτε φρέσκα – η εποχή τους ξεκινά τώρα – αποξηραμένα, με ή χωρίς φλοιό και να τα χρησιμοποιήσετε σε γλυκά, μαζί με γιαούρτι ή ακόμα και με πλιγούρι. Μπορείτε, επίσης, να τα καταναλώσετε σκέτα και να λάβετε πιο άμεσα τις θρεπτικές τους ουσίες.

Ψάρια και θαλασσινά

Είναι πλούσια σε Ω-3 λιπαρά, τα οποία ωφελούν τον εγκέφαλο και την ανάπτυξή του. Αν τα παιδιά σας δεν τρελαίνονται γι’ αυτά δοκιμάστε ευφάνταστους τρόπους να τα σερβίρετε – όπως σουβλάκι από ψάρια – ή προσφέρετέ του γαρίδες, για πιο ήπια γεύση. Επίσης, μια καλή επιλογή είναι και τα sticks ψαριών, τα οποία απολαμβάνουν όλα τα παιδιά.

Πράσινα λαχανικά

Πλούσια σε σίδηρο, ασβέστιο, φυτικές ίνες, βιταμίνη C και Ω-3 λιπαρά οξέα, τα πράσινα λαχανικά δεν πρέπει να λείπουν από το πιάτο του παιδιού σας. Για να κάνετε ένα παιδί να φάει πράσινα λαχανικά, ξεκινήστε από νωρίς την κατανάλωσή τους και μην υποκύπτετε στις αντιδράσεις του. Έρευνες έχουν αποδείξει, ότι όσο πιο νωρίς ένα παιδί φάει ωμά πράσινα λαχανικά, θα τα καταναλώνει με μεγάλη ευκολία και στο μέλλον.

Πορτοκαλί λαχανικά και φρούτα

Καρότο, γλυκοπατάτα, κολοκύθα, μάνγκο, λωτοί, πεπόνι: Πλούσια σε κάλιο, λικοπένιο και βιταμίνες A και C, θεωρούνται βασικά για την διατροφή ενός παιδιού. Κι αν το παιδί σας τα αποστρέφεται, κάντε ό,τι ακριβώς και στην περίπτωση των πράσινων λαχανικών. Εντάξτε στην διατροφή του από νωρίς και μην υποκύπτεται στις αντιδράσεις του.

Τρόφιμα ολικής άλεσης

Από το πιο διαδεδομένο καστανό ρύζι μέχρι το κινόα, τα τρόφιμα ολικής άλεσης είναι στην κορυφή της σωστής διατροφής. Γιατί; Επειδή, μειώνουν τον κίνδυνο για χρόνιες παθήσεις και ενισχύουν καθολικά τον οργανισμό. Αν τα παιδιά σας δεν τα προτιμούν, ξεκινήστε να τα προσθέτετε αργά και σε μικρές ποσότητες στην καθημερινότητά του.

Γιαούρτι

Ένα από τα πιο θρεπτικά τρόφιμα. Γεμάτο με ευεργετικά βακτήρια, πρωτεΐνες και ασβέστιο, συμβάλλει θετικότητα στην υγεία των παιδιών. Αποφύγετε τα παιδικά επιδόρπια γιαουρτιού, καθώς έχουν πρόσθετη ζάχαρη και δεν αφήνουν το παιδί να γνωρίσει την πραγματική γεύση του γιαουρτιού. Αν θέλετε να κάνετε το γιαούρτι πιο φιλικό στο παιδί, προσθέστε εσείς λίγο μέλι ή κάποια σπιτική μαρμελάδα.

Βρώμη

Ίνες, σίδηρος, πρωτεΐνες μας προσφέρουν τα προϊόντα βρώμης, ενώ συμβάλλουν θετικότατα στην ενέργεια του οργανισμού μας. Γι’ αυτό και προτείνονται από τους ειδικούς ειδικά για το πρωινό γεύμα της ημέρας. Συνδυάστε την βρώμη  με φρούτα – φρέσκα ή αποξηραμένα –μέλι, ζάχαρη ή γιαούρτι. Φυσικά, μπορείτε να επιλέξετε και δημητριακά βρώμης για το πρωινό του παιδιού, αλλά πάντα το γνήσιο προϊόν είναι και το καλύτερο.

Σπόροι

Ηλιόσποροι, κολοκυθόσποροι, λιναρόσποροι είναι πλούσιοι σε μαγνήσιο, φυτικές ίνες, καλά λιπαρά οξέα και μαγνήσιο. Γαρνίρετε σαλάτες και φαγητά με αυτούς ή συγκεντρώστε λίγους σε ένα πιάτο και αφήστε τα παιδιά να τους δοκιμάσουν. Προσπαθήστε να μην τους αλέθετε πριν την κατανάλωση, για να αφομοιωθούν καλύτερα από τον παιδικό οργανισμό.

Ξηροί καρποί και φυστικοβούτυρο

Τα τελευταία χρόνια το φυστικοβούτυρο έχει ανέβει πολύ στις προτιμήσεις μικρών και μεγάλων. Δύο μόνο κουταλιές την ημέρα αρκούν για να λάβει το παιδί τις μισές από τις πρωτεΐνες που χρειάζεται καθημερινά, ενώ είναι και πλούσιο σε μαγνήσιο, βιταμίνη Β και καλά λιπαρά οξέα. Οι ξηροί καρποί συγκαταλέγονται χρόνια στις σούπερ – τροφές και ταιριάζουν άψογα σε γλυκά, smoothies, muffins, ακόμα και σε σάντουιτς.

Φρούτα πλούσια σε νερό

Τα περισσότερα παιδιά υποφέρουν από αφυδάτωση. Για να τα βοηθήσετε να καλύψουν το κενό δώστε τους καρπούζι, πορτοκάλια, αγγούρι, πεπόνι. Πέρα από την ανάγκη τους σε νερό θα καλύψουν και τα κενά τους σε φυτικές ίνες, βιταμίνες και ιχνοστοιχεία. Αν τα παιδιά σας δεν προτιμούν ωμά τα φρούτα μπορείτε να φτιάξετε χυμούς ή νοστιμότατα smoothies με αυτά!

Πηγή: parents.com

Διαβάστε επίσης

SOS: Για 13 επικίνδυνα παιδικά παιχνίδια προειδοποιεί η Υπ. Προστασίας Καταναλωτή

Γέννησα την κόρη μου και πέθανε στην αγκαλιά μου μόλις έξι ημέρες αργότερα

«Αν είμαστε αγάπη, τα παιδιά θα γίνουν αγάπη. Αν εμείς είμαστε βία, θα γίνουν βία»

Καθημερινά,  έρχομαι σε επαφή με τους προβληματισμούς και τις αγωνίες δεκάδων γονιών για τους κινδύνους που μπορεί να αντιμετωπίσουν τα παιδιά τους. Αν κάποιος συμμαθητής του το δείρει; Εάν το παρενοχλήσουν σεξουαλικά; Αν το κοροϊδεύουν στο σχολείο; Πως θα αναπτύξει τις άμυνες που θα το προστατέψουν; Μήπως δεν αρκεί το καράτε; Να μάθουν να εκβιάζουν τους πιθανούς θύτες τους; Λέτε να φταίνε τα ηλεκτρονικά;

Γονείς που θεωρούν δεδομένο πως τα παιδιά τους θα γίνουν θύματα μιας άσκοπης βίας, αλλά κανείς δεν ανησυχεί μήπως γίνουν οι θύτες. Γονείς που μαθαίνουν στα παιδιά πώς δεν θα γίνουν θύματα, αλλά δεν τους μαθαίνουν πώς να μη γίνουν θύτες. Τα παιδιά γεννιούνται άγραφα βιβλία…

Όπως γράφει και το παρακάτω κείμενο, αυτό που θα τελικά θα γίνουν είναι αυτό που θα τους μάθουμε.

«Όχι, δεν είναι απλά ένα παιδί.
Όχι, δεν έπαιζε απλά και ξέφυγε.
Όχι, δεν ήταν μια κακή στιγμή.

Ήταν η βία που διδάχτηκε. Η βία στην οποία εκτέθηκε. Η βία από την οποία δεν το προστατεύσαμε απ’ όταν γεννήθηκε.

Ήταν η βία που έγινε το δεύτερο πετσί του και οι κλοτσιές σ’ ένα δύστυχο γατί, μοιάζουν κάτι “απλό”.

Ήταν η βία που του είναι οικεία, η μαγκιά να αποδείξει πόσο άντρας θα γίνει μεγαλώνοντας.

Ήταν όλα εκείνα τα άθλια “οι άντρες δεν κλαίνε”, εκείνα τα “ρίξε ρε, άντρας είσαι”.
Κι ένα παιδί, μετατρέπεται σιγά σιγά σε μικρό τύραννο.
Ένα παιδί που εκ γενετής είναι tabula rasa, εμείς το χαράζουμε σιγά σιγά με τα βιώματά μας, με το σκοτάδι μας.

Κάθε παιδί γεννιέται καθαρό, κι εμείς το βρομίζουμε. Το βρομίζουμε με τις ανασφάλειες μας και του φορτώνουμε τα μπαγκάζια μας..

Κι ακριβώς επειδή είναι η δική μας προβολή τα παιδιά μας, μπροστά στη βία, που εμείς τα διδάξαμε, ψάχνουμε την δικαιολογία.

Την έχουμε έτοιμη…

Και μέσα από τέτοιες “κακές στιγμές”, αρχίζουμε να μετράμε θύματα bullying, θύματα βίας, γυναίκες χτυπημένες, δολοφονημένες, πάνω σε μια “κακιά στιγμή”.

Όχι, η αλήθεια είναι πως δεν φταίνε τα παιδιά.
Τα παιδιά έρχονται καθαρά σ’ αυτόν τον κόσμο.
Και μετά, συναντάνε εμάς.. τους μεγάλους.

Κι αν εμείς είμαστε αγάπη, τα παιδιά θα γίνουν αγάπη.
Κι αν εμείς είμαστε χάδι, τα παιδιά θα γίνουν χάδι.
Κι αν εμείς είμαστε βία, τα παιδιά θα γίνουν βία.

Κι εκεί, το κερδίζουμε ή το χάνουμε το παιχνίδι…»

 

Πηγή: www.loveletters.gr

Η μία και μοναδική λέξη που χρειάζεται να πείτε στο παιδί σας όταν λέει: “Δεν μπορώ!”

Πόσο περήφανή νιώθετε όταν τα μικρά σας καταφέρνουν να κάνουν μόνα τους όσα θέλουν; Και πόσα επίμονα εκείνα αρνούνται την βοήθειά σας όταν ξεκινούν τις προσπάθειές τους για κάτι καινούριο;

Αυτή ακριβώς την κατάσταση ζούσε και μία μαμά με την 3χρονη κόρη της, μέχρι τη στιγμή που η μικρή της ξεστόμισε κάτι που η εκείνη δεν περίμενε να ακούσει:

«Μπορώ να το κάνω εγώ αυτό;»

Η Kelly περιγράφει στο happyfamily. com τι ακριβώς ένιωσε και έκανε, όταν η κόρη της ζήτησε για πρώτη φορά να… καθαρίσει καρότα με τον μπαμπά της.

«Δεν είχε ξανακάνει ποτέ κάτι τέτοιο και εγώ πανικοβλήθηκα. Ο άντρας μου, ευτυχώς, είναι πιο ψύχραιμος και της είπε, προς δυσάρεστη έκπληξή μου,  “Ναι”! Κρύος ιδρώτας με έλουσε, αλλά δεν έκανα τίποτα.

Η κόρη μου πήρε τον αποφλοιωτή και με αργές κινήσεις άρχισε να καθαρίζει το καρότο. Την πλησίασα και πριν προλάβω να πω πόσο περήφανη ήμουν που τα κατάφερνε εκείνη είπε:

«Δεν είμαι καλή σε αυτό!»

Άφησε τον αποφλοιωτή και το καρότο στον πάγκο και το πρόσωπό της σκοτείνιασε. Τι είχε πάθει το αποφασιστικό και δυναμικό μου κορίτσι; Γιατί υποτιμούσε τον εαυτό της;

Όπως ξέρετε η αρνητική κριτική είναι καταστροφική για την παιδική ψυχή, αλλά όλα δείχνουν το ίδιο και για την αρνητική κριτική που ασκούμε οι ίδιοι στον εαυτό μας. Το να λες στον εαυτό σου ότι δεν είσαι καλή σε κάτι είναι το ίδιο καταστροφικό και σκληρό με το να στο λέει κάποιος άλλος!

Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται αυτό-εκπληρούμενη προφητεία και ουσιαστικά συμβαίνει όταν “ακυρώνουμε” τον εαυτό μας μόνοι μας. Αυτό, ακριβώς, έκανε και η κόρη μου.

Και οι πιο συνηθισμένες απαντήσεις σε αυτή την απορία της, δεν ήταν οι λύσεις. “Μα, τι λες; Τα πας μια χαρά. Μπορείς να τα καταφέρεις. Προσπάθησε, πιστεύω σε εσένα”.

Παρατηρήσατε ότι, κάθε φορά που προσπαθείτε να τονώσετε την αυτοπεποίθηση του παιδιού σας με θετικές λέξεις, δεν πιάνει;

Μου πήρε και εμένα καιρό να το καταλάβω. Κάθε φορά που έκανα κάτι αντίστοιχο η συμπεριφορά της 9χρονης, σήμερα, κόρης μου γινόταν χειρότερη. Τι δεν καταλάβαινα;

Αυτή της η αντίδραση δεν οφειλόταν στην προσπάθειά της να τα καταφέρει. Έχανα την ουσία της υπόθεσης.

Όταν ένα παιδί λέει πως δεν μπορεί να τα καταφέρει, νιώθει μπερδεμένο, πως κάνει λάθη, φοβάται, ότι δεν θα τα καταφέρει.

Κι όταν εμείς προσπαθούμε να το βοηθήσουμε με θετικά σχόλια, εκείνο καταλαβαίνει, ότι δεν πρέπει να μπερδεύεται, δεν πρέπει να φοβάται, δεν πρέπει να κάνει λάθη.

Τι πρέπει να πούμε για να κάνουμε το παιδί μας να προσπαθήσει ξανά;

Μια και μόνο λέξη αρκεί. Την επόμενη φορά, λοιπόν, που το παιδί σας θα εκφράσει την αμφιβολία για τον εαυτό του συμπληρώστε την παρακάτω φράση:

“Δεν είμαι καλός σε αυτό. Δεν θα τα καταφέρω” με τη λέξη:  “Ακόμα”.

Δεν μπορεί να τα καταφέρει, ακόμα. Μια απλή λέξη μπορεί και θα κάνει τη διαφορά! Η αυτοπεποίθηση του παιδιού σας θα ανέβει, όταν καταλάβει ότι τα πράγματα δεν τελείωσαν εδώ και υπάρχει η δυνατότητα να ξαναπροσπαθήσει στο μέλλον! Μια καθημερινή λέξη που το παιδί σας έχει ανάγκη να ακούσει και θα συγκρατήσει και εσάς από το να ξεστομίσετε χιλιάδες ενθαρρυντικές φράσεις που μπορεί να μην έχουν και κανένα θετικό αντίκτυπο, τελικά!

Σίγουρα μια λέξη δεν θα φέρει την Άνοιξη, αλλά θα ενθαρρύνει το παιδί σας να ξαναπροσπαθήσει.

Και για να επιστρέψω στην ιστορία με την 3χρονη κόρη μου, συγκρατήθηκα. Δεν της είπα όλα όσα ήθελα. Δεν την προέτρεψα να είναι δυνατή, δεν της έδειξα πόσο καλά τα πάει. Είπα, απλώς, “ακόμα”. Και εκείνη με κοίταξε, με πήρε αγκαλιά, της εξήγησα πως νιώθει μπερδεμένη επειδή μαθαίνει κάτι καινούριο και τη ρώτησα πώς θα μπορούσε να γίνει καλύτερη σε αυτό. Τι θα έπρεπε να κάνει.

Λίγα δευτερόλεπτα μετά, τα μάτια της έλαμψαν ξανά με αποφασιστικότητα και μου ζήτησε να της δείξω άλλη μία φορά τι να κάνει… Πήρα τον αποφλοιωτή στα χέρια και όλα ξεκίνησαν ξανά, χάρη στη δύναμη μιας λέξης…»

”Εγώ πότε θα γίνω μάνα;”: Η απάντηση βρίσκεται στα γονίδια

Εμείς αποφασίζουμε για τον εαυτό μας; Η επιστήμη έρχεται να μας δώσει καινούργια δεδομένα, ότι τελικά οι αποφάσεις μας είναι λιγότερο δικές μας από όσο νομίζουμε και περισσότερο θέμα των γονιδίων μας.  Από τα γονίδιά μας φαίνεται πως μπορεί να επηρεαστεί και η απόφαση του πότε κάνουμε για πρώτη φορά σεξ ή το πρώτο μας παιδί σύμφωνα μια νέα μεγάλη επιστημονική έρευνα, που εξέτασε περισσότερους από 380.000 ανθρώπους προκειμένου να βγάλει αυτό το πόρισμα.

Καμία μελέτη δεν έχει αποδείξει μέχρι σήμερα ότι μια γενετική παραλλαγή μπορεί να επηρεάσει εντελώς τη συμπεριφορά χωρίς να λάβουμε υπόψη τους διάφορους κοινωνικούς, περιβαλλοντικούς και συμπεριφορικούς παράγοντες.

Η μελέτη

Αυτό εξακολουθεί να ισχύει. Όμως το νέο εύρημα των επιστημόνων είναι ότι το γονιδιακό μας μοτίβο μπορεί να επηρεάσει σημαντικά το πότε θα επιλέξουμε να έχουμε την πρώτη μας σεξουαλική επαφή. Πρόκειται για τα ίδια γονίδια που σχετίζονται με την πιο ριψοκίνδυνη συμπεριφορά μας ή με το πόσο γκρινιάρηδες είμαστε, επισημαίνουν οι επιστήμονες στην έρευνα που δημοσιεύεται στην Nature Genetics.

Συνολικά, 38 διαφορετικά γονίδια συνδέονται με την απόφασή μας να ξεκινήσουμε τη σεξουαλική μας ζωή. Όπως η παραλλαγή στο CADM2, ένα γονίδιο που ελέγχει τις συνδέσεις των κυττάρων του εγκεφάλου και τη δραστηριότητα του εγκεφάλου. Αυτό το γονίδιο συσχετίζεται και με μεγαλύτερη πιθανότητα να έχουμε μια ριψοκίνδυνη προσωπικότητα, να κάνουμε νωρίτερα σεξ αλλά και να αποκτήσουμε πιο νωρίς παιδιά αλλά και περισσότερα σε αριθμό κατά τη διάρκεια της ζωής μας.

Για να ολοκληρώσουν την έρευνα, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν τρεις διαφορετικές βάσεις δεδομένων από Μεγάλη Βρετανία, ΗΠΑ και Ισλανδία. Να σημειωθεί ότι όλοι οι ερευνητές συγκλίνουν στο ότι σίγουρα η ηλικία στην οποία θα κάνουμε σεξ βασίζεται σε «πολλά περισσότερα από τα γονίδιά μας όπως και το πότε είναι ώριμο το σώμα και το μυαλό».

Διαβάστε επίσης

«Επιλέξτε τον σύντροφό σας σοφά – όχι μόνο για εσάς αλλά και για τα παιδιά σας»: Μια μαμά συμβουλεύει

Υπέροχη σαλάτα: Μάνγκο, σπανάκι, μύρτιλα, καρύδια και φέτα