Γεννιέται μια μέρα σαν και σήμερα το 1900, ο Γάλλος συγγραφέας Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ (Antoine de Saint-Exupéry), ευρέως γνωστός για το παραμύθι του Μικρού Πρίγκιπα.
Με αφορμή την ημέρα των γενεθλίων του πασίγνωστου συγγραφέα, ποιητή, δημοσιογράφου και πρωτοπόρου από τη Λυών της Γαλλίας, παραθέτουμε ένα συγκινητικό κείμενό του για την φιλία, το οποίο παρουσιάζει αλήθειες που όλοι έχουμε βιώσει στις σχέσεις μας και σίγουρα θα μας θυμίσει πολλά.
Διαβάστε ακόμη: «Cuerdas»: Ένα συγκινητικό animation για την αληθινή φιλία που δεν έχει όρια
Το να χάσεις έναν φίλο που έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη, την αποδοχή και –τελικά- την φιλία σου είναι μια από τις πιο θλιβερές καταστάσεις στη ζωή. Είτε η αιτία του αποχωρισμού είναι ο θάνατος είτε η απόσταση είτε η πολυάσχολη καθημερινότητα, η απώλεια αυτή μπορεί να γίνει –ορισμένες φορές- και καταστροφική για την ψυχολογία και την υγεία.
Κανείς δεν έχει καταφέρει να περιγράψει καλύτερα το αίσθημα ματαίωσης που νιώθει κάποιος όταν χάνει έναν πραγματικό φίλο από τον συγγραφέα Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ στο έργο “Wind, Sand and Stars” (δημοσιεύτηκε πρώτη φορά το 1939).
Το βαθυστόχαστο κείμενο για την φιλία
Επηρεασμένος από τη ζωή του ως πιλότου στον πόλεμοκαι όντας και άνθρωπος με μεγάλες ευαισθησίεςο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, γράφει για την απώλεια ενός φίλου:
«Σιγά-σιγά… συνειδητοποιούμε ότι δεν θα ακούσουμε ξανά το γέλιο του φίλου μας. Ότι αυτός ο “κήπος” (σ.σ εννοεί τη φιλία) θα παραμείνει για εμάς κλειδωμένος.
Εκείνη τη στιγμή ξεκινά το αληθινό πένθος μας, το οποίο μπορεί να μην είναι σπαρακτικό, είναι, όμως, πολύ πικρό. Γιατί τίποτα –στην πραγματικότητα- δεν μπορεί να αντικαταστήσει αυτή την παρέα.
Οι παλιοί φίλοι δεν δημιουργούνται στο λεπτό. Τίποτα δεν ταιριάζει με τον θησαυρό των κοινών αναμνήσεων, των δοκιμασιών που υποβλήθηκαν οι φίλοι μαζί, των φιλονικιών, του μονοιάσματος και των γενναιόδωρων συναισθημάτων. Πρόκειται πια για κάτι κούφιο, λες και φύτεψες το πρωί ένα βελανίδι και το απόγευμα να περιμένεις να σταθείς στη σκιά του.
Και έτσι η ζωή συνεχίζεται. Για χρόνια εμείς φυτεύουμε σπόρους, νιώθουμε πλούσιοι και γεμάτοι˙ και τα χρόνια περνούν και ο χρόνος κάνει τη δουλειά του και η σοδιά μας αδυνατίζει. Ένας ένας οι φίλοι μας γλιστρούν και μας στερούν τη σκιά τους…».
Η απώλεια των φίλων στον “Μικρό Πρίγκιπα”
Σχεδόν τρία χρόνια μετά το παραπάνω έργο ο συγγραφέας γράφει τον «Μικρό Πρίγκιπα», ένα βιβλίο που μεταξύ άλλων σχετίζεται και με την αποδοχή του δώρου της αγάπης ενός φίλου και την αναπόφευκτη απώλεια της συγκεκριμένης αγάπης.
Στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου ο Μικρός Πρίγκιπας αναχωρεί για τον πλανήτη του και παραδέχεται στον πιλότο του πως δεν θέλει να χάσει τον ίδιο και το χρυσό του γέλιο:
«Οι άνθρωποι έχουν αστέρια που δεν είναι τα ίδια. Για εκείνους που ταξιδεύουν, τ’ αστέρια είναι οδηγοί. Για άλλους δεν είναι παρά μικρά φώτα στον ουρανό. Για άλλους, τους επιστήμονες, είναι προβλήματα. Για τον επιχειρηματία μου, ήταν από χρυσάφι. Μα όλα τούτα τ’ αστέρια σωπαίνουν. Εσύ, θα έχεις αστέρια που κανείς άλλος δεν τα έχει…
Σε ένα από αυτά τα αστέρια θα ζω εγώ. Σε ένα από αυτά θα γελώ και θα είναι σαν όλα τα αστέρια να γελούν όταν κοιτάς τον ουρανό τις νύχτες. Και όταν η θλίψη σου μαλακώσει (ο χρόνος καταπραΰνει τη θλίψη) θα είσαι ευγνώμων που με γνώρισες. Θα είσαι πάντα φίλος μου. Θα θέλεις να γελάσεις μαζί μου. Και κάποιες φορές θα ανοίγεις το παράθυρό σου για να νιώσεις αυτή την ευχαρίστηση. Και οι φίλοι σου θα κοιτούν με έκπληξη να γελάς κοιτάζοντας τον ουρανό…».
Διαβάστε ακόμη: Παγκύπριος Σύλλογος Συνδρόμου Down: Ένα συγκινητικό video για τη φιλία δύο αγοριών που… δεν αφήνει κανέναν πίσω
Λίγα λόγια για τη ζωή και τον θάνατο του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ
Γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου 1900 στη Λυών, ανάμεσα σε τέσσερα άλλα αδέλφια στο ευτυχισμένο περιβάλλον μιας παλιάς αριστοκρατικής οικογένειας.
Έγινε παγκοσμίως γνωστός για το έργο του “Μικρός Πρίγκιπας” το οποίο έχει μεταφραστεί σε 250 γλώσσες και ανήκει στη λίστα με τα βιβλία με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως.
Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε κοντά στη θεία του, στο Αμπεριέ. Σε ηλικία μόλις 4 ετών έχασε τον πατέρα του. Από μικρός αγαπούσε τα παραμύθια. Έκανε τις προκαταρκτικές του σπουδές σε εκκλησιαστικά ιδρύματα, στην Ελβετία αλλά και στο Παρίσι, προετοιμαζόμενος για τις εισαγωγικές του εξετάσεις στη Ναυτική Σχολή.
Σαν μαθητής υπήρξε απείθαρχος. Μετά την αποτυχία του στα προφορικά, για τη Ναυτική Σχολή, αποφάσισε να παρακολουθήσει τη Σχολή Καλών Τεχνών. Στα δεκαεφτά του έχασε τον καλύτερο του φίλο, τον αγαπημένο μικρότερο αδελφό του, το Φρανσουά. Το τραγικό αυτό γεγονός, τον σημάδεψε συναισθηματικά.
Το 1921 καθώς υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία στην Αεροπορία, μαθαίνει να πιλοτάρει και αυτό θα καθορίσει τη μετέπειτα καριέρα του. Στα εικοσιένα του πέφτει με το αεροπλάνο του, σε ένα τρομερό ατύχημα στο Λε Μπουρζέ, όπου τραυματίζεται βαριά αλλά σαν από θαύμα ξεφεύγει απ’ το θάνατο. Ολοκλήρωσε τη θητεία του με το βαθμό του ανθυποσμηναγού και πήρε το πτυχίο του πιλότου μαχητικών αεροσκαφών.
Το 1935 προσπάθησε χωρίς επιτυχία να σπάσει το ρεκόρ πτήσης μεταξύ Παρισιού και Σαϊγκόν και το 1938 προσπάθησε να συνδέσει τη Νέα Υόρκη με τη Γη του Πυρός. Αυτή η προσπάθεια, παρά λίγο να του στοιχίσει τη ζωή. Ο Εξυπερύ πέρασε πολλούς μήνες στην Ν. Υόρκη μέχρι να αναρρώσει. Στο διάστημα αυτό ασχολείται με τη συγγραφή. Το 1939 εκδίδεται το «Γη των Ανθρώπων» που του χαρίζει το Μεγάλο Βραβείο Μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας.
Το ατύχημα με το αεροπλάνο στην Κορσική
Με το ξέσπασμα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου επιστρέφει στην ενεργό υπηρεσία, αν και η κατάσταση της υγείας του δεν ήταν καλή, για να αποστρατευτεί το 1940 στο Αλγέρι, λόγω ηλικίας. Αμέσως αναχωρεί για τη Ν. Υόρκη, όπου καταπιάνεται με τη συγγραφή του μεγάλου έργου του «Κάστρο» που συγκέντρωνε τους στοχασμούς μιας ολόκληρης ζωής και εκδόθηκε το 1948. Λίγα χρόνια πριν, το 1943, είχε εκδοθεί το διασημότερο έργο του «ο μικρός πρίγκηπας». Έπειτα από αυτό, γύρισε στην Ευρώπη για να καταταγεί στις γαλλικές αεροπορικές δυνάμεις με τον βαθμό του ταγματάρχη.
Στις 31 Ιουλίου 1944 εκτελεί την ένατη πολεμική του αποστολή, κυνηγώντας γερμανικά καταδιωκτικά. Ο Σαιντ Εξυπερύ και το αεροπλάνο του εξαφανίζονται στα ανοιχτά της Κορσικής. Δεν επέστρεψαν ποτέ στη βάση τους…
