Συντάκτης: Μαρία Ιωαννάτου

Εάν σας φαίνεται ότι υπάρχουν πολύ περισσότερες νέες μητέρες που καθυστερούν να αποκτήσουν παιδί, αυτός είναι ο λόγος: Το ποσοστό των γυναικών που γίνονται μητέρες στην ηλικία των 30-40 ετών συνεχίζει ολοένα να αυξάνεται. Έχοντας ένα μωρό αργότερα στη ζωή, σίγουρα προϋποθέτει κάποιες προκλήσεις -είναι πιο πιθανό να έχετε μια δύσκολη εγκυμοσύνη, ενώ το ατελείωτο απόθεμα ενέργειας που είχατε στα 20 χρόνια σας αρχίζει να εξαντλείται. Ωστόσο, υπάρχουν πολλοί λόγοι για να γίνετε μητέρες σε μεγαλύτερη ηλικία.

1. Έχετε περισσότερες επιλογές στην επαγγελματική ζωή σας
Όταν είστε στην αγορά εργασίας εδώ και μία δεκαετία ή δύο, έχετε περισσότερες πιθανότητες να έχετε μια σταθερή σταδιοδρομία, ένα δίκτυο υποστηρικτικών συνεργατών και περισσότερες ευκαιρίες ανέλιξης απ’ ό,τι εάν ξεκινούσατε να εργάζεστε σημέρα. «Εργαζόμουν στην ίδια εταιρεία για περισσότερα από 10 χρόνια όταν έμεινα έγκυος», λέει η Alex, μητέρα ενός παιδιού από το Long Island. «Είχα ήδη αποδείξει πολλές φορές τις δυνατότητές μου στο αφεντικό, οπότε όταν ζήτησα να εργαστώ με μερική απασχόληση για το υπόλοιπο έτος, ήταν πρόθυμος να με βοηθήσει».

2. Έχετε περισσότερο χρόνο για να κρατήσετε σημειώσεις
«Περιμένοντας μέχρι τα 30 μου χρόνια, μπορούσα να επωφεληθώ από τα πέντε παιδιά των αδερφών μου μέχρι να αποκτήσω το δικό μου», λέει η Randi, μαμά ενός παιδιού από το Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. «Συνήθισα να έχω πολύ χρόνο ως θεία και ήξερα πολλά περισσότερα για το τι να περιμένω όταν θα αποκτήσω δικό μου μωρό».

3. Είστε χαλαρές μαμάδες που μεγαλώνουν ευγενικά παιδιά
Μια πρόσφατη μελέτη διαπίστωσε ότι οι μεγαλύτερες σε ηλικία μητέρες είναι λιγότερο πιθανό να επιπλήξουν και να πειθαρχήσουν τα παιδιά τους, τα οποία με τη σειρά τους έχουν λιγότερα κοινωνικά, συναισθηματικά και συμπεριφορικά προβλήματα.

4. Έχετε το πλεονέκτημα των συνταξιούχων παππούδων
Εάν είστε αρκετά τυχερές ώστε οι γονείς σας να ζουν κοντά και να είναι υγιείς, πιθανότατα θα είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν με το εγγόνι που τόσα χρόνια περίμεναν! «Όταν γέννησα το μωρό μου στα 40 μου, η μαμά μου, η θεία μου και η πεθερά μου είχαν συνταξιοδοτηθεί και ήταν διαθέσιμες να βοηθήσουν», λέει η Λίζα, μαμά ενός παιδιού από το Κονέκτικατ. «Αν το έκανα όταν ήμουν νεότερη, όλοι θα δούλευαν και η φροντίδα του παιδιού θα ήταν πολύ πιο δύσκολη. Με αυτόν τον τρόπο μπορώ να συνεχίσω την επιχειρηματική μου δραστηριότητα χωρίς να ανησυχώ για το ποιος θα προσέχει το μωρό».

5. Είστε «χορτασμένες» από τη ζωή
«Ο σύζυγός μου κι εγώ είχαμε ταξιδέψει πολύ και είχαμε ζήσει πολλές περιπέτειες πριν γίνουμε γονείς. Αυτό έκανε και τους δυο μας να αισθανόμαστε ότι είμαστε πολύ έτοιμοι να εισέλθουμε τελικά στη φάση της ανατροφής ενός παιδιού -σχεδόν 20 χρόνια αργότερα από τους περισσότερους φίλους μας!», λέει η Σάλι, μαμά ενός παιδιού από το Κολοράντο.

6. Ίσως να ζήσετε περισσότερο
Σίγουρα ξεκινήσατε λίγο αργότερα, αλλά σύμφωνα με αρκετές μελέτες, οι γυναίκες που αποκτούν παιδί στην ηλικία των 30 και 40 ετών έχουν περισσότερες πιθανότητες να ζήσουν πιο πολύ από εκείνες που έγιναν μητέρες νωρίτερα. Επιπλέον, θα γίνετε πολύ αφοσιωμένες γιαγιάδες!

7. Δεν ανησυχείτε για ασήμαντα πράγματα
«Απέκτησα το τέταρτο παιδί μου στην ηλικία των 41 ετών και σίγουρα το μεγάλωσα λίγο διαφορετικά από τα πρώτα τρία παιδιά μου», λέει η Angela, μια μητέρα από τη Βιρτζίνια. «Συνειδητοποίησα ότι τα πράγματα που νόμιζα ότι ήταν σημαντικά, όταν τα μεγαλύτερα μου παιδιά ήταν μικρά, δεν ήταν εξίσου στο τέταρτο παιδί. Δεν ένιωθα ότι πρέπει να μάθει τα χρώματα σε συγκεκριμένη ηλικία -ήξερα ότι θα συνέβαινε όταν ήταν έτοιμος. Έμαθα επίσης να μην ανησυχώ για το τι σκέφτονται οι άλλοι γονείς για μένα. Μακροπρόθεσμα, όλα όσα έχουν σημασία είναι οι δικές μου αξίες και πώς θέλω να μεγαλώσω τα παιδιά μου».

«Χθες το βράδυ έγραψα μια επιστολή στον εαυτό μου και ύστερα την καταχώνιασα στο συρτάρι του κομοδίνου μου για να τη διαβάσω στο μέλλον», γράφει στο mom.me η μαμά-blogger Christie Tate. «Την έγραψα μετά από μια πολύ συνηθισμένη μέρα. Τα παιδιά μου κι εγώ γελάσαμε αρκετά, τους μαγείρεψα και διαβάσαμε παρέα. Δεν υπήρχε απολύτως κανένα από τα συνηθισμένα γεγονότα της ημέρας, γι’ αυτό ήταν η τέλεια νύχτα για να γράψω αυτή την επιστολή.

Κάθισα με το στιλό και το χαρτί στα χέρια, αφού έβαλα τα παιδιά για ύπνο -μια διαδικασία που παίρνει αρκετή ώρα στο σπίτι μας. Πριν από αρκετό καιρό, ξεκινήσαμε να ξαπλώνουμε μαζί με τα παιδιά μέχρι να κοιμηθούν, μια συνήθεια που κανένας από τους δυο μας δεν είχε σκοπό να σπάσει. Έβλεπα το στήθος της κόρης μου να ανεβοκατεβαίνει καθώς ανέπνεε εκείνες τις πρώτες στιγμές του ύπνου. Ο γιος μου εξακολουθούσε να σπρώχνει το μαξιλάρι του, αναστενάζοντας και προσπαθώντας να βρει μια άνετη θέση. Όπως και τόσες άλλες στιγμές στην ανατροφή των παιδιών, προσπάθησα να την απολαύσω όπως ακριβώς μου έλεγαν όλοι.

«Αυτές οι στιγμές θα μου λείψουν», είπα στον εαυτό μου.

Το μυαλό μου έτρεξε πέντε χρόνια μπροστά, όταν ο γιος μου θα είναι 10 και η κόρη μου σχεδόν 12 ετών. Τότε, ίσως να μην θέλουν να χουζουρεύουν πια μαζί μου. Μπορεί να με διώχνουν από τα υπνοδωμάτιά τους μόλις αρχίσουν να καταλαβαίνουν την έννοια της ιδιωτικότητας. Τα έχουμε ακούσει όλα αυτά από γονείς με μεγαλύτερα παιδιά: «Απλά περιμένετε! Από τη μια στιγμή στην άλλη θα αλλάξουν, θα γίνουν πιο εσωστρεφή και μυστικοπαθή».

Η καρδιά μου συρρικνώθηκε από τη θλίψη. Μια μέρα, αυτή η γλυκύτητα δεν θα είναι παρά μια μνήμη. Και επειδή με ξέρω, θα κοιτάξω πίσω και θα κατηγορώ τον εαυτό μου που δεν μπόρεσα να απολαύσω τη στιγμή, που έχασα όλες αυτές τις στιγμές επειδή μιλούσα για δουλειά στο τηλέφωνο ή ανησυχούσα για τα χρήματα ή με απασχολούσε οτιδήποτε άλλο πέρα από τα παιδιά μου.

Επειδή, όπως τόσες πολλές μητέρες, είμαι εξαιρετικά σκληρή με τον εαυτό μου. Είχα υπερβολικές προσδοκίες από τον εαυτό μου στην εργασία, στο γάμο και -με τον πιο οδυνηρό τρόπο- στη μητρότητα. Αυτή είναι άλλη μια συνήθεια που δεν μπορώ να σπάσω: να ξεπεράσω την τάση αυτοκριτικής και να μην υποκύψω στη φωνή που λέει «Δεν το έκανες σωστά, απέτυχες με αυτά τα υπέροχα παιδιά, θα έπρεπε να το έχεις κάνει διαφορετικά».

Επειδή θα έρθει η μέρα που θα κατηγορήσω τον εαυτό μου που δεν μπόρεσα να απολαύσω τα παιδιά μου όσο ήταν ακόμη μικρά, υπάρχουν δύο πράγματα που θα ήθελα να γνωρίζει ο μελλοντικός εαυτός μου:

Πρώτον, ότι τουλάχιστον μια τυχαία νύχτα, το φθινόπωρο του 2017, ήμουν πλήρως παρούσα για τα παιδιά μου. Το τηλέφωνό μου ήταν σε άλλο δωμάτιο, δεν είχα καμία ανησυχία, το μυαλό μου ήταν εντελώς καθαρό. Εκείνο το βράδυ, παρακολούθησα χωρίς παρεμβολές και τα δύο παιδιά μου να προσπαθούν να κοιμηθούν. Δεν ήμουν εργαζόμενη, σύζυγος, φίλη ή κόρη. Επικεντρώθηκα πλήρως στο ρόλο μου ως μητέρα.

Δεύτερον, εκτίμησα κάθε δευτερόλεπτο από αυτό. Δεν μπορώ να πω ψέματα ότι το απόλαυσα, γιατί είναι δύσκολο να βάλεις ένα πεισματάρικο 5χρονο για ύπνο, αλλά για τουλάχιστον ένα βράδυ δεν έχασα χρόνο να τα παρακαλάω να πάνε στο κρεβάτι τους! Εκείνο το βράδυ, άκουσα τις ιστορίες των παιδιών μου και ανέχτηκα τα πείσματά τους. Κατάλαβα ότι εκείνες οι στιγμές ήταν ένα πολύτιμο δώρο για μένα, για το οποίο ήμουν ευγνώμων!

Σε κάποια μελλοντική μέρα, όταν γεμίσω τύψεις που δεν κατάφερα να ζήσω στο έπακρο κάθε στιγμή, ελπίζω να ανατρέξω στην επιστολή αυτή που είναι καταχωνιασμένη σε εκείνο το συρτάρι. Είναι η απόδειξη ότι τα πήγα καλά -όχι τέλεια- αλλά αρκετά καλά, για τουλάχιστον μία νύχτα!

Μια μαμά-blogger γράφει στο scarymommy.com για ένα θέμα που ακόμη και σήμερα, παρά την πρόοδο που έχει σημειωθεί στην κοινωνία, εξακολουθεί να διχάζει αρκετά παντρεμένα ζευγάρια: «Έχουν περάσει σχεδόν 12 χρόνια από τότε που παντρεύτηκα και οι άνθρωποι εξακολουθούν να είναι μπερδεμένοι. Το επώνυμο μου παρέμεινε ένα αίνιγμα για την οικογένεια, τους φίλους και τους συναδέλφους μου. Δεν ξέρω γιατί. Απλά δεν άλλαξε ποτέ! Ωστόσο, οι άνθρωποι δεν είναι σίγουροι πώς να με αποκαλέσουν. Με το επώνυμο του συζύγου ή με το δικό μου;

Ναι, ακόμη και στη σύγχρονη εποχή που ζούμε, εξακολουθεί να θεωρείται αλλόκοτο για μια παντρεμένη γυναίκα να κρατήσει το επώνυμο της. Με ρωτάνε συχνά γιατί επέλεξα να το κάνω ή για το πώς θα επηρεάσει τα παιδιά μου. Πολλές γυναίκες με ρωτούν επίμονα αν ο σύζυγός μου αναστατώθηκε που δεν πήρα το επίθετο του, γιατί οι άνδρες δηλώνουν ότι δεν θα επιτρέψουν ποτέ στις γυναίκες τους να διατηρήσουν το πατρικό τους.

Προς τι όλη η διαμάχη; Για μένα, είναι πολύ απλό. Αυτό είναι το επίθετο μου και θέλω να το κρατήσω! Δεν ενοχλείται ο σύζυγός μου ή οποιοσδήποτε άλλος. Απλώς δεν βλέπω κανέναν επιτακτικό λόγο για να το αλλάξω.

1. Επειδή τον παντρεύτηκα, δεν σημαίνει ότι είμαστε ίδιοι
Παντρεύτηκα τον σύζυγό μου επειδή τον αγαπώ και τον σέβομαι, γιατί ήξερα ότι θα είναι καλός σύντροφος και γιατί συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλον. Αυτή η ισορροπία είναι που κάνει τη σχέση μας να λειτουργεί σωστά. Γιατί λοιπόν να παρατήσω το επίθετο μου για το δικό του; Δεν προσπαθώ να γίνω σαν εκείνον. Οι διαφορές μας είναι αυτές που μας κάνουν ισχυρούς. Και μία από αυτές τις διαφορές -όσο ασήμαντες κι αν είναι- είναι τα επίθετα μας.

2. Το επώνυμό μου είναι η ταυτότητά μου
Έτσι με ξέρουν σε όλη μου τη ζωή. Είναι μια αντανάκλαση της ιστορίας και της καταγωγής μου. Και δούλεψα σκληρά για να φτιάξω μια φήμη πίσω από το επώνυμό μου. Γιατί θα έπρεπε να το πετάξω απλά επειδή ερωτεύτηκα; Ήμουν μια γυναίκα με τη δική μου ιστορία και τη δική μου ταυτότητα -όχι περισσότερο ή λιγότερο σημαντική από του συζύγου μου. Γιατί λοιπόν η ταυτότητά μου να είναι αναμενόμενη;

3. Η παράδοση είναι νοσταλγική, αλλά όχι πειστική
Ίσως το ισχυρότερο επιχείρημα που ακούω ενάντια στο να διατηρήσω το πατρικό μου όνομα περιστρέφεται γύρω από την παράδοση. «Μα πρόκειται για παράδοση» ή «Δεν θέλετε τα παιδιά σας να συνεχίσουν αυτή την παράδοση;», ακούω να λένε συχνά. Συγγνώμη, αλλά ακριβώς επειδή είναι παράδοση δεν σημαίνει ότι έχει νόημα ή πρέπει να συνεχιστεί.

4. Δεν μας ενοχλεί αν η οικογένεια δεν έχει το ίδιο επώνυμο
Γιατί, πάλι, είμαστε όλοι ξεχωριστά άτομα. Ο σύζυγός μου έχει την καταγωγή του κι εγώ τη δική μου. Έχοντας διαφορετικά επίθετα δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε μια ενωμένη οικογένεια ή ότι τα παιδιά θα μπερδευτούν. Στην πραγματικότητα, νομίζω ότι είναι πιο εύκολο να τους εξηγήσουμε γιατί έχουμε διαφορετικά επίθετα από ό,τι θα ήταν να εξηγήσουμε γιατί όλοι έχουν το όνομα του μπαμπά.

5. Δεν περιμένω από τον σύζυγό μου να πάρει το επώνυμό μου
Γιατί λοιπόν θα έπρεπε εκείνος να περιμένει κάτι τέτοιο από μένα; Τώρα, αν και οι δύο σύζυγοι θέλουν να το κάνουν, αυτό είναι θαυμάσιο! Η αλλαγή του επιθέτου σας μετά το γάμο είναι μια προσωπική επιλογή που δεν πρέπει να επιδέχεται κριτική. Αλλά αν δεν είναι υποχρεωμένοι, τότε γιατί να το κάνουν;

6. Ο άντρας μου δεν νοιάζεται αν πήρα ή όχι το επώνυμό του
Ένας από τους λόγους που αγαπώ τον σύζυγό μου είναι ότι δεν ασχολείται με τέτοια μικροπράγματα. Ποτέ δεν με πίεσε να πάρω το επίθετο του -στην πραγματικότητα δεν το ζήτησε καν! Κάποτε ανέφερε κάποιους φίλους του, που τον πείραζαν επειδή με «άφησε» να κρατήσω το πατρικό μου, αλλά δεν φαινόταν καθόλου ενοχλημένος. Δεν ήταν τίποτα για εκείνον. Είναι ασφαλής μέσα στο γάμο και την οικογένειά μας, και δεν νομίζω ότι η επιλογή του επιθέτου μου επηρεάζει οτιδήποτε από αυτά.

7. Πρόκειται για μεγάλη ταλαιπωρία
Δεν είχα καμία όρεξη να περάσω όλη την ταλαιπωρία που θα συνδεόταν με την αλλαγή του επιθέτου μου. Από την άδεια οδήγησης έως το διαβατήριο, πρόκειται για χάσιμο χρόνου! Και τι συμβαίνει σε περίπτωση διαζυγίου; Δεν χρειάζεται ποτέ να λάβω επιπλέον μέτρα για να αποδείξω την ταυτότητά μου, τόσο πριν όσο και μετά τον γάμο. Ο καθένας μπορεί να με βρει ανά πάσα στιγμή, απλά και μόνο επειδή δεν άλλαξα το επίθετο μου μετά τον γάμο.

8. Το επώνυμό μου θα «πεθάνει» με αυτή τη γενιά
Οι παππούδες μου, που αγαπώ πολύ, είχαν γιους. Αυτοί οι γιοι (ένας είναι ο πατέρας μου) παντρεύτηκαν και τα ονόματά τους πέρασαν στην επόμενη γενιά, αλλά μόνο οι κόρες της γενιάς μας απέκτησαν παιδιά. Αυτό σημαίνει ότι αν ακολουθήσουμε την παράδοση, το επώνυμο θα πεθάνει μαζί μας. Επειδή θεωρώ ότι η οικογένειά μου είναι τόσο σημαντική όσο ο σύζυγός μου, και δεν θέλω να «πεθάνει» το όνομα, αυτός ήταν ακόμη ένας λόγος για να διατηρήσω το πατρικό μου.

Για όσους αισθάνονται ακόμη μπερδεμένοι, θεωρήστε ότι ο γρίφος έχει λυθεί. Δεν ήμουν άλλο πρόσωπο όταν παντρεύτηκα τον σύζυγό μου. Η ταυτότητά μου δεν χωρίζεται σε όρους πριν και μετά τον γάμο. Και μάλλον δεν θα είχα παντρευτεί έναν άντρα που δεν θα μου επέτρεπε να διατηρήσω το επίθετο μου».

Η μαμά-blogger Amy Wruble γράφει στο mom.me για το πώς άλλαξε η σεξουαλική ζωή εκείνης και του συζύγου της μετά την απόκτηση των δύο παιδιών τους.

«Αγαπητέ σύζυγε,

Όταν συναντηθήκαμε για πρώτη φορά, εντυπωσιάστηκες από το πόσο ελκυστική ήμουν. Μπορούσα να μεταμορφωθώ από μια γοητευτική κυρία σε ένα άγριο θηλυκό στο κρεβάτι. Θυμάμαι ότι έκανα την καρδιά σου να χτυπά δυνατά κάθε φορά που συναντιόμασταν.

Δεν οφείλεται μόνο στο γεγονός ότι ήμουν μόλις 30 ετών και στο αποκορύφωμα της σεξουαλικής ορμής μου, αλλά εκείνη την περίοδο ήταν όλα πιο επιτηδευμένα. Αυτός είναι και ο λόγος που την πρώτη φορά που κάναμε σεξ, είχα φροντίσει ώστε τα εσώρουχά μου -όχι μόνο ταίριαζαν απόλυτα μεταξύ τους, αλλά κόστιζαν πολύ περισσότερο από το λογαριασμό του τηλεφώνου μου!

Τα σέξι εσώρουχα με τον καιρό αντικαταστάθηκαν από πιο άνετα, ενώ μέχρι τη γέννηση του πρώτου μας παιδιού η ντουλάπα μου είχε γεμίσει με άπειρα σουτιέν θηλασμού!

Υπήρχε μια μεγάλη περίοδος αποχής από το σεξ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, της λοχείας και της νεογέννητης φάσης, αλλά τελικά καταφέραμε να επανέλθουμε, έτσι δεν είναι; Σίγουρα, δεν φορούσα πια δαντελωτά εσώρουχα αλλά βαμβακερές πιτζάμες, όμως βρήκαμε το χρόνο και την ενέργεια με κάποιο τρόπο. Κάποιος πονηρός θα μπορούσε να σκεφτεί ότι ήταν επειδή ήθελα δεύτερο μωρό, αλλά εγώ ήθελα εσένα, το ορκίζομαι.

Τότε ήρθε το δεύτερο μωρό και η κατάσταση άρχισε να επαναλαμβάνεται… Έχω ακόμα έντονη ερωτική επιθυμία, αλλά εκείνο που επιθυμώ περισσότερο είναι ένας καλός βραδινός ύπνος!

Αυτές τις μέρες, όταν πρόκειται για την ερωτική μας ζωή, μοιάζουμε με δύο πλοία που ναυάγησαν. Πάντα ο ένας ή και οι δύο μας θα κολλήσει κάποια άσχημη ίωση από τα παιδιά μας. Σπάνια προλαβαίνω να κάνω ντους πριν κοιμηθώ. Με κοιτάζεις με αυτό το πονηρό βλέμμα και πριν προλάβω να βρω μια ακόμη δικαιολογία, έχεις κοιμηθεί καθιστός στο κρεβάτι. Αυτή είναι η ζωή μας τώρα ως γονείς δύο μικρών παιδιών!

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι λυπάμαι πολύ που δεν κάνουμε σεξ. Ήταν τέλειο κάποτε και νομίζω ότι και οι δύο ξέρουμε ότι θα είναι και πάλι υπέροχο, αλλά δεν μπορώ να σου εγγυηθώ πότε ακριβώς θα συμβεί αυτό.

Απλά συνέχισε να με κοιτάς με αυτό το βλέμμα γιατί μου λείπει όταν δεν το κάνεις! Και ίσως καταφέρουμε και οι δύο να είμαστε υγιείς και αρκετά ξεκούραστοι, ώστε να καταφέρουμε να θυμηθούμε πώς ήταν οι νύχτες μας πριν αποκτήσουμε παιδιά.

Κατά τη διάρκεια αυτής της δύσκολης περιόδου που διανύουμε, απλά να θυμάσαι ότι δεν υπάρχει κανένας άλλος με τον οποίο θα ήθελα να κάνω σεξ παρά μόνο μαζί σου!

Με αγάπη,

Η γυναίκα σου»