«Χθες το βράδυ έγραψα μια επιστολή στον εαυτό μου και ύστερα την καταχώνιασα στο συρτάρι του κομοδίνου μου για να τη διαβάσω στο μέλλον», γράφει στο mom.me η μαμά-blogger Christie Tate. «Την έγραψα μετά από μια πολύ συνηθισμένη μέρα. Τα παιδιά μου κι εγώ γελάσαμε αρκετά, τους μαγείρεψα και διαβάσαμε παρέα. Δεν υπήρχε απολύτως κανένα από τα συνηθισμένα γεγονότα της ημέρας, γι’ αυτό ήταν η τέλεια νύχτα για να γράψω αυτή την επιστολή.
Κάθισα με το στιλό και το χαρτί στα χέρια, αφού έβαλα τα παιδιά για ύπνο -μια διαδικασία που παίρνει αρκετή ώρα στο σπίτι μας. Πριν από αρκετό καιρό, ξεκινήσαμε να ξαπλώνουμε μαζί με τα παιδιά μέχρι να κοιμηθούν, μια συνήθεια που κανένας από τους δυο μας δεν είχε σκοπό να σπάσει. Έβλεπα το στήθος της κόρης μου να ανεβοκατεβαίνει καθώς ανέπνεε εκείνες τις πρώτες στιγμές του ύπνου. Ο γιος μου εξακολουθούσε να σπρώχνει το μαξιλάρι του, αναστενάζοντας και προσπαθώντας να βρει μια άνετη θέση. Όπως και τόσες άλλες στιγμές στην ανατροφή των παιδιών, προσπάθησα να την απολαύσω όπως ακριβώς μου έλεγαν όλοι.
«Αυτές οι στιγμές θα μου λείψουν», είπα στον εαυτό μου.
Το μυαλό μου έτρεξε πέντε χρόνια μπροστά, όταν ο γιος μου θα είναι 10 και η κόρη μου σχεδόν 12 ετών. Τότε, ίσως να μην θέλουν να χουζουρεύουν πια μαζί μου. Μπορεί να με διώχνουν από τα υπνοδωμάτιά τους μόλις αρχίσουν να καταλαβαίνουν την έννοια της ιδιωτικότητας. Τα έχουμε ακούσει όλα αυτά από γονείς με μεγαλύτερα παιδιά: «Απλά περιμένετε! Από τη μια στιγμή στην άλλη θα αλλάξουν, θα γίνουν πιο εσωστρεφή και μυστικοπαθή».
Η καρδιά μου συρρικνώθηκε από τη θλίψη. Μια μέρα, αυτή η γλυκύτητα δεν θα είναι παρά μια μνήμη. Και επειδή με ξέρω, θα κοιτάξω πίσω και θα κατηγορώ τον εαυτό μου που δεν μπόρεσα να απολαύσω τη στιγμή, που έχασα όλες αυτές τις στιγμές επειδή μιλούσα για δουλειά στο τηλέφωνο ή ανησυχούσα για τα χρήματα ή με απασχολούσε οτιδήποτε άλλο πέρα από τα παιδιά μου.
Επειδή, όπως τόσες πολλές μητέρες, είμαι εξαιρετικά σκληρή με τον εαυτό μου. Είχα υπερβολικές προσδοκίες από τον εαυτό μου στην εργασία, στο γάμο και -με τον πιο οδυνηρό τρόπο- στη μητρότητα. Αυτή είναι άλλη μια συνήθεια που δεν μπορώ να σπάσω: να ξεπεράσω την τάση αυτοκριτικής και να μην υποκύψω στη φωνή που λέει «Δεν το έκανες σωστά, απέτυχες με αυτά τα υπέροχα παιδιά, θα έπρεπε να το έχεις κάνει διαφορετικά».
Επειδή θα έρθει η μέρα που θα κατηγορήσω τον εαυτό μου που δεν μπόρεσα να απολαύσω τα παιδιά μου όσο ήταν ακόμη μικρά, υπάρχουν δύο πράγματα που θα ήθελα να γνωρίζει ο μελλοντικός εαυτός μου:
Πρώτον, ότι τουλάχιστον μια τυχαία νύχτα, το φθινόπωρο του 2017, ήμουν πλήρως παρούσα για τα παιδιά μου. Το τηλέφωνό μου ήταν σε άλλο δωμάτιο, δεν είχα καμία ανησυχία, το μυαλό μου ήταν εντελώς καθαρό. Εκείνο το βράδυ, παρακολούθησα χωρίς παρεμβολές και τα δύο παιδιά μου να προσπαθούν να κοιμηθούν. Δεν ήμουν εργαζόμενη, σύζυγος, φίλη ή κόρη. Επικεντρώθηκα πλήρως στο ρόλο μου ως μητέρα.
Δεύτερον, εκτίμησα κάθε δευτερόλεπτο από αυτό. Δεν μπορώ να πω ψέματα ότι το απόλαυσα, γιατί είναι δύσκολο να βάλεις ένα πεισματάρικο 5χρονο για ύπνο, αλλά για τουλάχιστον ένα βράδυ δεν έχασα χρόνο να τα παρακαλάω να πάνε στο κρεβάτι τους! Εκείνο το βράδυ, άκουσα τις ιστορίες των παιδιών μου και ανέχτηκα τα πείσματά τους. Κατάλαβα ότι εκείνες οι στιγμές ήταν ένα πολύτιμο δώρο για μένα, για το οποίο ήμουν ευγνώμων!
Σε κάποια μελλοντική μέρα, όταν γεμίσω τύψεις που δεν κατάφερα να ζήσω στο έπακρο κάθε στιγμή, ελπίζω να ανατρέξω στην επιστολή αυτή που είναι καταχωνιασμένη σε εκείνο το συρτάρι. Είναι η απόδειξη ότι τα πήγα καλά -όχι τέλεια- αλλά αρκετά καλά, για τουλάχιστον μία νύχτα!
