Μια μαμά-blogger αφηγείται ένα περιστατικό που την έκανε να αναρωτηθεί για τον ρόλο της ως μητέρα. Έχετε σκεφτεί ποτέ τι γνώμη έχουν για εσάς τα παιδιά σας; Πώς θα σας φαινόταν αν τα ακούγατε να σας αποκαλούν «κακιά μητέρα» και ποια θα ήταν η αντίδρασή σας; Αυτή η μαμά έχει αποδεχθεί αυτόν τον τίτλο και -εντελώς ακομπλεξάριστη- εξηγεί γιατί δεν την ενοχλεί καθόλου.
«Ω Θεέ μου, μαμά!», είπε η κόρη μου.
«Ω Θεέ μου, η μητέρα σου είναι τόσο κακιά! Το σπίτι σας δεν είναι τόσο διασκεδαστικό όσο νόμιζα ότι θα ήταν… Μπορούμε να καλέσουμε τη μαμά μου, να έρθει να με πάρει; Γιατί δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε ταινία μόνες μας, με την πόρτα κλειστή; Η μαμά σου είναι πραγματικά πολύ ενοχλητική!».
Αυτά άκουσα να λέει η φίλη της κόρης μου, καθώς έβγαιναν από το δωμάτιο της. Κι ενώ ο καθένας θα περίμενε να την επιπλήξω για τη συμπεριφορά της, δεν θα μπορούσα ποτέ να το κάνω αυτό. Ήθελα πραγματικά να της δώσω μια μεγάλη αγκαλιά και να της πω ότι μια μέρα θα γίνει κι εκείνη μητέρα και τότε θα καταλάβει.
Αλλά μετά το ξανασκέφτηκα… Είμαι στ’ αλήθεια η πιο κακιά μητέρα;
Πάντα πίστευα ότι θα είμαι η καλύτερη μαμά. Πάντα βάζω πάνω απ’ ολα τα παιδιά μου, τα πηγαίνω σε θεατρικές πρεμιέρες, κάνουμε περισσότερα ταξίδια απ’ όσα έκανα εγώ στην ηλικία τους και μάλιστα, τους δίνω cupcakes τα μεσάνυχτα πριν από τα γενέθλιά τους! Ο σύζυγός μου θα συμφωνήσει, γελάω δυνατά με αστείες ταινίες και δεν είμαι μια αγχώδης μητέρα που θέλει να τα έχει όλα υπό έλεγχο.
Λοιπόν, πείτε μου, πώς θα μπορούσα να μην είμαι η πιο cool μαμά;
Όταν ήμουν παιδί και έπαιζα στο δωμάτιό μου, ακόμα κι όταν μεγάλωσα και ονειρευόμουν να κάνω παιδιά, πάντα φανταζόμουν ότι το σπίτι μου θα ήταν το μέρος όπου οι φίλοι των παιδιών μου θα μαζεύονταν και θα έλεγαν: «Η μαμά σου είναι η καλύτερη! Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ξέρει απ’ έξω τους στίχους όλων των τραγουδιών και παίζει μπάσκετ τόσο καλά!» ή «Ας αράξουμε απλά στο σπίτι σου αυτό το Σάββατο αντί να βγούμε έξω. Η μητέρα σου είναι πιο διασκεδαστική από αυτό το βαρετό πάρτι».
Λοιπόν, ξέρετε κάτι; Δεν γνωρίζω απ’ έξω τους στίχους όλων των τραγουδιών, αλλά το προσπαθώ… Προσπαθώ να συμβαδίζω με τα παιδιά γιατί όσο μεγαλώνουν, τόσο μεγαλύτερες προκλήσεις έχουν να αντιμετωπίσουν. Πρέπει να ανησυχώ για την ασφάλεια της 8χρονης κόρης μου στο διαδίκτυο κι έπειτα, πρέπει να ανησυχήσω για τον 10χρονο γιο μου και το πώς θα του μιλήσω για τις αλλαγές στο σώμα του καθώς μεγαλώνει και τις απαιτήσεις που μπορεί να έχουν τα κορίτσια από εκείνον. Από τη μια στιγμή στην άλλη, πρέπει να ανησυχώ για τα πλαστικά παιχνίδια που δάγκωναν όταν ήταν μωρά μέχρι το πώς να προστατεύουν τον εαυτό τους από αυτόν τον τρελό κόσμο! Δεν είναι καθόλου εύκολο!
Έτσι, όταν τα παιδιά μου έρχονται και με ρωτούν εάν μπορούν να παρακολουθήσουν βίντεο στο YouTube, πρέπει απλώς να πω ΟΧΙ (μη νομίζετε ότι δεν έχω πει ποτέ ναι, το έκανα και τα πράγματα δεν πήγαν τόσο καλά!). Όταν με ρωτούν αν μπορούν να παίξουν στο δωμάτιο με την πόρτα κλειστή παρέα με τους φίλους τους, πρέπει να πω ΟΧΙ.
Και ξαφνικά, από το πουθενά, γίνομαι η πιο κακιά μητέρα!
Αλλά ξέρετε κάτι; Δεν με νοιάζει καθόλου! Δεν με νοιάζει που έχω γίνει σαν τη μητέρα μου. Έγινα αυτό που ποτέ δεν πίστευα ότι θα γίνω. Αλλά αυτό είναι πραγματικά μόνο η αρχή…
Κάποια μέρα, όταν μεγαλώσουν, πιθανότατα θα με ρωτήσουν αν μπορούν να κοιμηθούν σε σπίτια φίλων τους, μπορεί να μου ζητήσουν να μην πω στους γονείς των φίλων τους τα μυστικά που μοιράζονται ή μπορεί να με παρακαλέσουν να τα αφήσω να πάνε στον κινηματογράφο αργά τη νύχτα. Μπορεί να μου ζητήσουν όλα αυτά στα οποία είμαι συνηθισμένη να λέω ΟΧΙ και υποθέτω ότι το παρόν απλά μας προετοιμάζει από τώρα για το μέλλον!
Κάπως έτσι κέρδισα τον τίτλο της πιο «κακιάς μητέρας» και πραγματικά δεν έχω πρόβλημα με αυτό.
Γιατί; Επειδή, αγαπώ πραγματικά τα παιδιά μου, αγαπώ τους φίλους τους και θα ήθελα να τους κάνω όλα τα χατίρια! Θέλω οι φίλοι τους να με συμπαθούν, αλλά δεν έχει σημασία τι χρειάζομαι εγώ. Ως μητέρα πρέπει να θέσω όρια, πρέπει να τους διδάξω ότι υπάρχουν συνέπειες για τις πράξεις τους, πρέπει να τους διδάξω να είναι ασφαλείς και ποιο είναι το σωστό και το λάθος.
Συνεχίστε λοιπόν να με αποκαλείτε «κακιά μαμά», γιατί αυτό που πρέπει να ξέρετε είναι ότι δεν είμαι πραγματικά!
Παρόλο που δεν είναι εύκολο, επειδή δεν μου αρέσει να παριστάνω τον κακό αστυνομικό, με κάποιο τρόπο, είμαι υπερήφανη και νιώθω πως κέρδισα ένα χρυσό μετάλλιο! Γιατί ο τίτλος της «κακιάς μητέρας» σημαίνει ότι ίσως κάνω κάτι σωστά. Επειδή τα παιδιά με το γλυκό τους χαμόγελο και τις ζεστές αγκαλιές τους, μερικές φορές μας εξωθούν στα άκρα, είναι ωραίο να είμαι η «κακιά μαμά» αν αυτό σημαίνει ότι κάνω κάτι σωστά!
