Ένας μπαμπάς τεσσάρων παιδιών, το μικρότερο εκ των οποίων μεγαλώνει με ειδικές ανάγκες, ανοίγει την καρδιά του και εξομολογείται όσα λίγοι γονείς έχουν το θάρρος να πουν ανοιχτά. Ότι αυτή η ζωή δεν είναι σίγουρα αυτή που φαντάστηκε, όμως μπορεί να είναι μια χαρά κι έτσι…
«Αυτή δεν είναι η ζωή που είχα φανταστεί πριν από 20 χρόνια.
Με φανταζόμουν βέβαια μεγαλύτερο, πιο ώριμο, με περισσότερα λεφτά ίσως.
Τακτοποιημένο και οργανωμένο.
Κομψό και περιποιημένο.
Έναν ενήλικα με ένα πολιτισμένο παιδί.
Δεν είμαι, όμως, εγώ αυτός.
Τέσσερα παιδιά (ένα παραπάνω από ό,τι είχαμε υπολογίσει) –το μικρότερο από αυτά με ειδικές ανάγκες (αυτό σίγουρα δεν ήταν στη λίστα των επιθυμιών μας).
Στη συμβουλευτική που κάναμε πριν τον γάμο ασχοληθήκαμε με εξωσυζυγικές σχέσεις, με οικονομικά ζητήματα… αλλά όχι με το τι γίνεται όταν το παιδί σου δεν πρόκειται ποτέ να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει μακριά από την οικογενειακή εστία.
Αυτό που πέταξε μακριά ήταν οτιδήποτε περί τέλειου γονεϊκού ρόλου.
Από χαλαρά οικογενειακά βράδια και επιτραπέζια στην τραπεζαρία που επιβεβαίωναν πόσο ευτυχισμένη οικογένεια είμαστε, περάσαμε σε άλλη πίστα –σε μια ελεύθερη πτώση!

Η ζωή έγινε περίπλοκη.
Θεραπείες, γιατροί, διαρκείς φόβοι… όλα αυτά μας έδεσαν βέβαια.
Σταματήσαμε να ασχολούμαστε και να σκάμε για τα απλά, καθημερινά και επιδοθήκαμε σε πιο ομαδικές δουλειές.
Ένα συνεχές πρόγραμμα, με υποχρεώσεις και δραστηριότητες, μέσα στο έτσι κι αλλιώς τυπικό χάος του να μεγαλώνεις τέσσερα παιδιά.
Είναι πολύ όλο αυτό για εμάς.
Είναι ένα συναισθηματικό βάρος, το οποίο είναι δύσκολο ακόμα και με λόγια να εκφράσεις.
Είναι δύσκολο να είσαι σε έναν γάμο, όπου ξέρεις πως ένα από τα παιδιά σου δεν θα είναι ποτέ ανεξάρτητο. Όσο κι αν προσπαθούμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βοηθήσουμε τον μικρό μας να έχει μια ευτυχισμένη, ολοκληρωμένη ζωή.
Δεν θα υπάρξει ποτέ ένα σαββατοκύριακο στη ζωή μας σαν ζευγάρι που να μπορέσουμε το περάσουμε χαλαρά, χωρίς να τον σκεφτόμαστε και να ανησυχούμε.
Παρακολουθώ άλλα ζευγάρια που έχουν αυτή την πολυτέλεια και ζηλεύω. Τα ίδια ζευγάρια που αναπολούν τα ανέμελα παιδικά χρόνια των παιδιών τους. Στο δικό μας σπίτι υπάρχει μόνιμα μια κατάσταση «παιδική» που δεν λέει να τελειώσει ποτέ –σα να έχουμε συνέχεια ένα μωρό.
Θα ήθελα πολύ να απολαύσω ένα ήσυχο, ανέμελο σαββατοκύριακο.
Θα ήταν ωραία το μέλλον να μην έχει από τώρα σύννεφα.
Να είμαι απλά εγώ με την γυναίκα μου, όταν τα παιδιά μας μεγαλώσουν.
Σκέφτομαι από την άλλη τους γονείς που έχουν χάσει κάποιο παιδί και πόσο με φθονούν…
Έτσι, λοιπόν, 20 χρόνια μετά τι μας έχει απομείνει;
Αυτό που μας έχει απομείνει είναι αυτό το όμορφο αγόρι.
Το παιδί που δεν θα μας αφήσει ποτέ.
Έχουμε, επίσης, τρία τυπικά παιδιά που αγνοούν τα τηλεφωνήματά μας, ζητούν διαρκώς χρήματα και κριτικάρουν τη μαγειρική μου.
Και έχουμε ο ένας τον άλλον.
Ένας τύπος οικογένειας που ενώθηκε από μια αγάπη πέρα από κάθε φαντασία.
Καταλαβαίνουμε τι θα πει να θυσιάζεσαι.
Να βάζεις πάντα τον εαυτό σου τελευταίο.
Να έχουμε παιδιά που η ζωή τους παίζει πετροπόλεμο κι όμως έμαθαν, ότι το να έχεις ειδικές ανάγκες δεν είναι κάτι κακό.
Ότι το να είσαι διαφορετικός είναι ευπρόσδεκτο.
Ότι η τελειότητα είναι υπερεκτιμημένη.
Ότι οι επέτειοι δεν είναι μόνο για δύο.»
Πηγή: Love What Matters / από το blog Tales of an Educated Debutante
Διαβάστε ακόμα:
Μπαμπάς βάζει την κόρη του να υπογράψει ένα… «συμβόλαιο» που θα κάνει πολλούς να ταυτιστούν μαζί του (vid)
Μπαμπάς για πρώτη φορά θα γίνει ο Γιώργος Σαμπάνης
Νίκα: Η έφηβη σύμβολο που της έσπασαν το κρανίο για την ελευθερία των κοριτσιών (εικόνες+vid)