Άρθρα

Το να είσαι μαμά είναι από μόνο του μια πολύ απαιτητική και δύσκολη «δουλειά». Φανταστείτε αυτός ο ρόλος σας να συνοδεύεται από έντονους καθημερινούς πονοκεφάλους, οι οποίοι δεν υποχωρούν με τίποτα!

Αν υποφέρετε και εσείς από ημικρανίες τότε σίγουρα αντιλαμβάνεστε τι εννοώ. Πώς μπορεί μια μαμά να τα καταφέρει όταν το κεφάλι της κοντεύει να σπάσει από τον πόνο; Όταν τα πάντα γυρίζουν γύρω της και το στομάχι της ανακατεύεται συνέχεια;

Οι ημικρανίες δεν είναι ένας απλός πονοκέφαλος – μπορεί να ξεκινούν έτσι – αλλά δεν είναι. Δυστυχώς, είναι πολύ έντονοι πόνοι, οι οποίοι δεν υποχωρούν εύκολα και σε αρκετές περιπτώσεις «χτυπούν» σε καθημερινή βάση.

Πώς είναι, λοιπόν, να είσαι μαμά με ημικρανίες;

Διαβάστε τα όσα εξομολογείται μία μαμά δύο παιδιών στο scarymommy.com για τις ημικρανίες της και θα καταλάβετε…

«“Θα σε πάει ο μπαμπάς στο σχολείο σήμερα”, είπα στον γιο μου. “Πονάει το κεφάλι σου, μαμά”, με ρωτά. Όταν του απαντάω θετικά, αρχίζει και φωνάζει “όχι”. H απογοήτευση στα ματάκια του με σκοτώνει. Καθώς τον αφήνω στα χέρια του πατέρα του νιώθω το στομάχι μου να γίνεται κόμπος και το κεφάλι μου να το χτυπούν σφυριά. Μπορώ μετά βίας να κουνηθώ, αλλά νιώθω τόσες ενοχές. Μακάρι να μπορούσα να περάσω την ημέρα μαζί τους ή αγκαλιά με τον μικρό μέχρι να γυρίσει ο μεγάλος από το σχολείο. Μακάρι να μην είχα χρόνιες ημικρανίες…

Τις τελευταίες μέρες οι ημικρανίες μου είναι τόσο συχνές που δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που ΔΕΝ είχα ημικρανία. Το μισώ αυτό και ενώ ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα, νιώθω τόσο μόνη. Έχω, πλέον, σταματήσει να λέω στους άλλους ότι έχω ημικρανίες. Δεν αντέχω τα βλέμματα λύπησης ούτε τις συμβουλές που –καλοπροαίρετα- μου δίνουν. Πολλοί δεν αντιλαμβάνονται ότι οι ημικρανίες είναι ένα νευρολογικό πρόβλημα και νομίζουν ότι πρόκειται απλώς για έναν δυνατό πονοκέφαλο.

Όσοι, όμως, υποφέρουν από αυτές γνωρίζουν ότι μια κρίση ημικρανίας δεν ξεπερνιέται με τίποτα!

Σε αντίθεση με πολλούς συνανθρώπους μου που υποφέρουν από ημικρανίες για πάρα πολλά χρόνια, οι δικές μου ξεκίνησαν μόλις 10 χρόνια πριν. Στην αρχή ήταν πιο σπάνιες και λιγότερο δυνατές, με τον καιρό, όμως έγιναν τόσο έντονες και συχνές που έχω φτάσει σε σημείο να λιποθυμήσω.

Και έχω δοκιμάσει τα πάντα. Στην κυριολεξία τα πάντα. Τίποτα, όμως, δεν πιάνει. Ακόμα προσπαθώ να βρω θεραπεία. Ενέσεις, παυσίπονα, μασάζ, μπότοξ, ορμονοθεραπείες, ομοιοπαθητική, γιόγκα, υπνοθεραπεία, σεξ. Έχω δοκιμάσει τα πάντα αλλά κανένας τρόπος δεν φέρνει αποτέλεσμα.

Χωρίς τη στήριξη του άντρα μου δεν ξέρω πώς θα τα κατάφερνα ως μαμά. Όπως οι περισσότερες μαμάδες εκείνο που θέλω είναι να είμαι η καλύτερη μαμά για τα παιδιά μου. Θέλω να είμαι εκεί για τα παιδιά μου, αλλά όταν είσαι μαμά με μια τόσο επίπονη και χρόνια διαταραχή δεν είναι καθόλου εύκολο.

Όταν ακούω το σύζυγό μου να γελά στο σαλόνι με τα παιδιά, κλαίω. Κλαίω γιατί χάνω στιγμές που δεν θα ξαναγυρίσουν. Νιώθω ενοχές γιατί δεν είμαι κοντά στα παιδιά μου και ξέρω ότι αυτά τα χρόνια δεν θα καταφέρω να τα ξαναζήσω.

Και ο σύζυγός μου προσπαθεί να είναι υποστηρικτικός και να δείχνει κατανόηση αλλά οι ημικρανίες προκαλούν ακόμα και ρήξη ανάμεσά μας. Η κατάσταση του… κεφαλιού μου υποδεικνύει πώς θα είμαι στην καθημερινότητά μου. Θα παίξω με τα παιδιά; Θα πάω βόλτα με τον άντρα μου; Θα καταφέρω να δουλέψω; Θα μπορέσω να φτιάξω φαγητό; Όλα εξαρτώνται από τον πονοκέφαλό μου.

Νιώθω πολύ άσχημα. Χάνω μέρες από τη ζωή μου, από τα παιδιά μου και οι ενοχές μου για αυτό είναι αμέτρητες.

Είμαι αισιόδοξη, όμως. Πιστεύω ότι κάποια μέρα θα βρω τη σωστή διαδικασία, το σωστό φάρμακο για να νιώθω καλύτερα. Υπάρχουν, άλλωστε, και λίγες μέρες κάθε μήνα στις οποίες νιώθω καλά. Μέρες που θυμάμαι πώς είναι να ζεις χωρίς πόνο. Αυτές είναι οι μέρες που προσπαθώ να θυμάμαι πάντα. Αυτές είναι οι μέρες που θέλω να με χαρακτηρίζουν.

Γι’ αυτό ακόμα και όταν ζαλίζομαι από τον πόνο, ακόμα και όταν δεν μπορώ να περπατήσω επειδή η ημικρανία έχει φτάσει στο αποκορύφωμα, προσπαθώ να συγκεντρώνομαι στα μικρά και σημαντικά πράγματα.

Σήμερα κατάφερα να μιλήσω με το παιδί μου. Σήμερα φάγαμε όλοι μαζί σαν οικογένεια. Σήμερα πέρασα ποιοτικό χρόνο με τον άντρα μου. Σήμερα κατάφερα να γράψω αυτό το κείμενο. Σήμερα είναι η μέρα που μου θυμίζει ποια είμαι: Είμαι πολλά περισσότερα από την ημικρανία μου»

Η ιστορία του είχε εντυπωσιάσει και προβληματίσει ταυτόχρονα. Πριν λίγα χρόνια είχε γίνει γνωστό ως το πιο παχύσαρκο παιδί του κόσμου και οι φωτογραφίες που τον έδειχναν να κάνει μπάνιο έξω από το σπίτι με τη βοήθεια άλλων έκαναν τον γύρο του διαδικτύου πριν περίπου 3 χρόνια.

Πλέον, ο μικρός Άρια από την Ινδονησία, μπορεί να παίζει με τους φίλους, να τρέχει μεγάλες αποστάσεις χωρίς να λαχανιάζει αμέσως, να μιλά άνετα και να κοιμάται ήσυχος.

Η ιστορία του πιο παχύσαρκου παιδιού στον κόσμο

Ο Ο Άρια Περμάνα ζύγιζε 3 κιλά όταν γεννήθηκε αλλά το βάρος του ανέβηκε απότομα στην ηλικία των 2 ετών. Συνέχισε να παίρνει βάρος καθώς μεγάλωνε και οι γονείς του έκαναν έκκληση για βοήθεια από τους γιατρούς, καθώς ανησυχούσαν γιατί πεινούσε διαρκώς.

Το μικρό αγόρι έτρωγε πέντε φορές την ημέρα, ρύζι, ψάρι με κάρι, βόειο κρέας, σούπα λαχανικών και tempeh – μια παραδοσιακή πίτα σόγιας αρκετή για να ταΐσει δύο ενήλικες για όλη την ημέρα.

Σε ηλικία 10 ετών έφτασε να ζυγίζει 190 κιλά και να μην μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι του. Συνήθιζε να κάθεται εκεί με τις ώρες παίζοντας με το κινητό του, ενώ οι γονείς του ανησυχούσαν.

Δεν μπορούσε να περπατήσει, να κάνει μπάνιο ή να εξυπηρετηθεί μόνος του.

Οι φωτογραφίες που τον δείχνουν ξαπλωμένο στο πάτωμα ή όρθιο δίπλα στους συνομιλήκους του προκαλούσαν ανατριχίλα, ενώ οι γονείς του είχαν σχεδόν απελπιστεί…

Ο μικρός Άρια, όμως, που σήμερα είναι 13 ετών, έβαλε τα γυαλιά σε όλους και κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια να χάσει 100 ολόκληρα κιλά. Ο ίδιος αποφάσισε να υποβληθεί σε επέμβαση για να αδυνατίσει, επειδή δεν μπορούσε να παίξει με τους φίλους του.

«Τώρα είμαι χαρούμενος. Μπορώ να περπατάω και να παίζω. Μπορώ να περπατήσω 5 χλμ με τους φίλους μου και κάθε απόγευμα παίζω ποδόσφαιρο μαζί τους», λέει ο ίδιος.

Δείτε πώς είναι σήμερα το πιο παχύσαρκο παιδί του κόσμου

Ένα σοκαριστικό βίντεο κάνει τις τελευταίες ώρες τον γύρο του διαδικτύου, το οποίο δείχνει έναν 14χρονο μαθητή Γυμνασίου από τη Βαλτιμόρη, να πέφτει θύμα ξυλοδαρμού από τους συμμαθητές του στις τουαλέτες του σχολείου.

Το βίντεο κοινοποίησε την Τετάρτη στο Twitter χρήστης με το όνομα @spiicegirll και μέχρι την Πέμπτη το απόγευμα είχε κοινοποιηθεί χιλιάδες φορές.

Στο παρακάτω βίντεο θα δείτε τους μαθητές ντυμένους με σχολικές στολές να περικυκλώνουν τον 14χρονο γελώντας και κάποια στιγμή να αρχίζουν να τον χτυπούν με δύναμη. Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς από το βίντεο τι ακριβώς λένε τα παιδιά, αλλά είναι πασιφανές ότι λογομαχούν. Πολύ σύντομα ζητούν από τον 14χρονο να βγάλει τα γυαλιά του και 4 άλλα παιδιά αρχίζουν να τον γρονθοκοπούν. Την ίδια ώρα εκείνος προσπαθεί να προστατεύσει τον εαυτό του και να αντιδράσει.

Δείτε το σοκαριστικό βίντεο:

Όταν πλέον το bullying τελειώνει, οι θύτες βγαίνουν από την τουαλέτα και ακολουθεί ο 14χρονος, αφού τρίβει πρώτο το πρόσωπό του.

Σύμφωνα με εικασίες από χρήστες του Twitter το σχολείο στο οποίο έλαβε χώρα το συμβάν είναι το Bluford Drew Jemison STEM Academy West, το μοναδικό Γυμνάσιο αρρένων της πολιτείας, κάτι που επιβεβαίωσε και εκπρόσωπος του σχολείου λίγες ημέρες αργότερα μιλώντας στην Daily Mail.

Ακολούθησε ανακοίνωση του σχολείου, σύμφωνα με την οποία «οι μαθητές που συμμετείχαν στο συμβάν έχουν αναγνωριστεί και θα ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα, σύμφωνα με τον κώδικα δεοντολογίας του σχολείου και τον νόμο.»

Η ανακοίνωση συνέχιζε: «Έχουμε δεσμευτεί να προσφέρουμε ένα ασφαλές και σίγουρο περιβάλλον στους μαθητές και στο προσωπικό και προσπαθούμε σκληρά κάθε μέρα για να δημιουργούμε θετικό και υποστηρικτικό κλίμα για διδασκαλία και μάθηση.»

Ο δε 14χρονος, τα στοιχεία του οποίου προστατεύονται επειδή είναι ανήλικος, ευχαρίστησε μέσω Instagram όσους νοιάστηκαν γι’αυτόν μετά τον ξυλοδαρμό του και τους διαβεβαίωσε ότι είναι καλά. Παραδέχτηκε δε ότι το ξύλο πόνεσε αλλά ότι αδιαφορεί γι’αυτούς που του επιτέθηκαν, καθώς είναι ανόητοι. Την επόμενη ημέρα δημοσίευσε μια φωτογραφία του με τη στολή του σχολείου και τα δάχτυλά του να σχηματίζουν το σήμα της νίκης.

Δείτε το βίντεο που δημοσίευσε ο 14χρονος μετά το συμβάν:

Πηγή: dailymail.co.uk