«Επιλέξτε τον σύντροφό σας σοφά – όχι μόνο για εσάς αλλά και για τα παιδιά σας»: Μια μαμά συμβουλεύει

Πολλοί άνθρωποι στον ιδανικό σύντροφο ψάχνουν την ομορφιά και την καλή οικονονική κατάσταση. Στο τέλος της ημέρας, όμως, αυτό που μετράει είναι ο άνθρωπος που είναι δίπλα σου να σε αγαπά, να σε σέβεται και να σε νοιάζεται.

Μία γυναίκα, σύζυγος και μαμά, μοιράστηκε στη σελίδα Lovewhatmatters, τι πραγματικά έχει σημασία σε μία σχέση και πώς πρέπει τελικά να επιλέγουμε τον σύντροφο της ζωής μας.

Διαβάστε το κείμενό της

«Αργότερα στον γάμο, όταν βιώνεις και τη γονεϊκότητα, αντιλαμβάνεσαι ότι αυτό που πραγματικά θέλεις από τον σύντροφό σου δεν είναι ο παχυλός μισθός ή η ωραία εμφάνιση. Ένα όμορφο πρόσωπο και ένας γεμάτος τραπεζικός λογαριασμός είναι καλό να υπάρχουν, αλλά στο τέλος της ημέρας δεν ψάχνεις για αυτά.

Στις 3 τα χαράματα, όταν το παιδί σου ουρλιάζει, τα μάτια σου δεν ανοίγουν από την κούραση και νιώθεις το κορμί σου βαρύ και σχεδόν ασήκωτο, δεν θα σε βοηθήσουν η ωραία εμφάνιση ή τα χρήματα που κερδίζει ο άντρας σου.

Θα σε βοηθήσουν η κατανόηση και η αγάπη στην καρδιά του για σένα και τα παιδιά σας. Αυτά είναι που θα τον κάνουν να σηκωθεί από το κρεβάτι του για να πάει προς το μωρό και να σου πει:

«Εντάξει, αγάπη, κοιμήσου, πάω εγώ.»

Αν μπορούσα να συμβουλεύσω τα νεότερα παιδιά για το τι να αναζητήσουν όταν ψάχνουν για συντροφιά, θα τους έλεγα να παντρευτούν τον άνθρωπο που θα είναι ο καλύτερος πατέρας για τα παιδιά τους.

Τον άνθρωπο που θα βάλει πιο ψηλά από όλους και όλα την οικογένειά του. Τον άνθρωπο που θα είναι υπεύθυνος για την ανατροφή των παιδιών σας όσο και εσείς, επειδή είστε και οι δύο μαζί σε αυτό!

Επειδή, μέσα σε όλα αυτά, κάθε φορά που θα βλέπετε το σύντροφό σας μαζί με τα παιδιά σας θα καταλαβαίνετε ότι τον ερωτεύεστε ξανά από την αρχή.

Επιλέξτε σοφά, όχι μόνο για εσάς αλλά και για τα παιδιά σας…»

Δείτε εδώ το αρχικό post

Έντεκα κανόνες που πρέπει να ακολουθήσετε αν θέλετε τα παιδιά να σας ακούν

Υπάρχει τρόπος να αποφύγουμε τα κλάματα, τη γκρίνια και τις φωνές όταν συζητάμε με το παιδί ή όταν του ζητάμε να διαβάσει; Υπάρχει και μάλιστα όχι ένας, αλλά 11! 

Διαβάστε παρακάτω ποιοι είναι αυτοί, δοκιμάστε τους και δείτε τη σχέση σας με το παιδί να αλλάζει:.

1. Βοηθήστε τα παιδιά να μάθουν την αρμόζουσα συμπεριφορά ωθώντας τα σε άμεσες εμπειρίες οι οποίες θα σας διδάξουν τις επιθυμητές συμπεριφορές. Αφήστε τα να σας παρατηρήσουν να φέρεστε με τον τρόπο που θα θέλατε να φέρονται και τα ίδια.

2. Κάθε συμπεριφορά πρέπει να ακολουθείται από ορισμένες συνέπειες, έτσι ώστε τα παιδιά να είναι σε θέση να ξεχωρίσουν το σωστό από το λάθος. Οι συνέπειες που ακολουθούν επιθυμητές συμπεριφορές ονομάζονται επιβραβεύσεις, ενώ αυτές που έπονται ανεπιθύμητων συμπεριφορών ονομάζονται τιμωρίες.

3. Αυτό στο οποίο δίνετε περισσότερη προσοχή, είναι αυτό που θα εισπράττετε περισσότερο. Ένας από τους πλέον σημαντικούς στόχους της ανατροφής των παιδιών είναι η επιβράβευση των παιδιών σας όταν συμπεριφέρονται θετικά.

4. Οι τιμωρίες χρησιμοποιούνται για να βοηθήσουν τα παιδιά να αλλάξουν την ανάρμοστη συμπεριφορά τους και να λειτουργούν αποτελεσματικά μόνο όταν συνδυάζονται με επιβραβεύσεις που ενισχύουν τη σωστή συμπεριφορά.

5. Η τιμωρία δε θα πρέπει να χρησιμοποιείται ποτέ για να κακοποιήσει, να τραυματίσει, να προκαλέσει βλάβη ή να απειλήσει με πρόκληση βλαβών το παιδί.

Διαβάστε επίσης: 8 λόγοι που η θετική πειθαρχία σας κάνει καλύτερους γονείς

6. Η «απομάκρυνση» θα αποδώσει μόνο όταν ο υπόλοιπος χρόνος είναι ποιοτικός. Διαφορετικά, το παιδί σας βρίσκεται ήδη συναισθηματικά στο χρόνο της «απομάκρυνσης».

7. Η «απομάκρυνση» θα πρέπει να χρησιμοποιείται με φειδώ και για διδακτικούς σκοπούς στα μικρά παιδιά. Άλλες μορφές τιμωρίας είναι πιο κατάλληλες για μεγαλύτερα παιδιά στην προεφηβική και εφηβική ηλικία.

8. Η τιμωρία θα πρέπει να αντιστοιχεί στην παράβαση. Πρέπει να είναι λογική, αρμόζουσα και σχετική με την λανθασμένη ενέργεια του παιδιού.

9. Σκοπός της τιμωρίας είναι η αποτελεσματικότητα και η ταχύτητα απόδοσης. Τιμωρίες μεγάλης διάρκειας δε δημιουργούν κίνητρα για βελτίωση στο παιδί.

10. Αν το παιδί δε χρησιμοποιεί κάτι σωστά ή το καταχράται, το χάνει για λίγο και μετά του δίνεται ακόμα μια ευκαιρία να το χρησιμοποιήσει. Ένας από τους στόχους της πειθαρχίας είναι να διδάσκει τη σωστή συμπεριφορά. Αν δε δίνεται ποτέ μία δεύτερη ευκαιρία στα παιδιά, πώς θα μπορέσουν να μάθουν;

11. «Αν το σπάσεις, θα το πληρώσεις. Αν λερώσεις θα καθαρίσεις.»: Η αποκατάσταση είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να μάθετε στο παιδί πως υπάρχουν συνέπειες για την ανάρμοστη συμπεριφορά.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Επικοινωνώντας με τα παιδιά», του Bonnie Miller.

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Γιάννης Ξηντάρας (paidi-efivos.gr) Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος.

Μετανιωμένη μάνα προειδοποιεί: «Μην δίνετε στα παιδιά σας πιπίλες»

Μια μαμά προειδοποιεί τους γονείς, αφού έπειτα από ραντεβού που είχε με τον παιδοδοντίατρο για τον γιο της, εκείνος της είπε πως ο μικρός θα χρειαστεί σιδεράκια στο μέλλον, εξαιτίας της… πιπίλας.

Η μητέρα από την Αυστραλία, που έγινε γνωστή μόνο με το όνομα Kathleen, εξήγησε στην ιστοσελίδα Kidspot.com.au, ότι η μαία που τη βοηθούσε να φροντίσει το παιδί της τις πρώτες ημέρες της λοχείας της, τη συμβούλευσε να χρησιμοποιήσει πιπίλα για να σταματήσει το κλάμα του μωρού.

«Απεύφευγα να χρησιμοποιήσω πιπίλα στο παιδί, καθώς ήξερα ότι το παιδί μπορεί να “κολλήσει», αλλά ένιωθα πως δεν είχα επιλογή.», παραδέχτηκε η μητέρα.

Διαβάστε επίσης: Μωρό και πιπίλα: Αυτά είναι τα 5 προβλήματα που δημιουργεί η παρατεταμένη χρήση της

Ο γιος της πονούσε και έκλαιγε διαρκώς από τον πρώτο μήνα, αφού η οδοντοφυΐα ξεκίνησε μόλις την τέταρτη εβδομάδα ζωής του. Το μωρό ήταν πολύ μικρό για να χρησιμοποιήσει τα ενδεδειγμένα παιχνίδια, οπότε η νταντά πρότεινε τη λύση της πιπίλας.

Στην αρχή, παραδέχτηκε η μητέρα, ο γιος της δεν δέχτηκε πολύ θερμά την πιπίλα και έτσι τον… ανάγκασαν να το κάνει.

«Συνεχώς την έφτυνε. Προσπαθούσα πολλή ώρα να τη βάζω πίσω στη θέση της. Αυτό μου είχε σύστησε η μαία, αλλά τώρα εύχομαι να μην την είχα ακούσει».

Πότε ξεκίνησε το πρόβλημα με την πιπίλα

Το πραγματικό πρόβλημα ξεκίνησε όταν ο μικρός συνήθισε την πιπίλα και δεν την έβγαζε ποτέ από το στόμα του. Τη φορούσε στη διάρκεια της νύχτας και τη ζητούσε κάθε φορά που ένιωθες ενόχληση μέσα στην ημέρα.

Το μωρό κατέληξε να χρησιμοποιεί την πιπίλα αρκετά χρόνια μετά τους πρώτους μήνες ζωής τους, ενώ κάθε προσπάθεια που έκανε η μητέρα για να του “κόψει” αυτή τη συνήθεια έπεφτε στο κενό.

Ύστερα από σχεδόν 4 χρόνια, τελικά το μωρό διέκοψε σταδιακά την πιπίλα και σε έναν έλεγχο ρουτίνας στον οδοντίατρο η μητέρα άκουσε τα άσχημα νέα για τα σιδεράκια, τα οποία ο γιος της θα έπρεπε να φορέσει αργότερα. Το πρόβλημα, όπως της είπε ο γιατρός, το δημιούργησε η χρήση της πιπίλας.

«Ένιωσα απελπισία. Το να βάλεις σιδεράκια δεν είναι ιδανική συνθήκη για έναν έφηβο – για να μην αναφέρω το χρηματικό κόστος. Εύχομαι να μην του είχα δώσει ποτέ την πιπίλα. Πρέπει να υπάρχει κάποια προειδοποίηση γι’ αυτό», είπε η μητέρα.

πηγή: mirror.co.uk

5 εύκολες συνταγές για πεντανόστιμα γλυκά χωρίς ζάχαρη

Το Infokids.com.cy συγκέντρωσε και σας παρουσιάζει 5 εύκολες, γρήγορες, νόστιμες και υγιεινές συνταγές για γλυκά χωρίς ζάχαρη, τα οποία θα λατρέψουν οι μικροί… γλυκατζίδες σας.

Τα παιδιά αγαπούν κάθε τι γλυκό και αν προσπαθείτε να μειώσετε και εσείς τη ζάχαρη στη διατροφή τους, δοκιμάστε κάποια από τις παρακάτω συνταγές, καθώς περιέχουν κυρίως μέλι και όχι ζάχαρη.

Στρούντελ Μήλου

Υλικά

για το φύλλο

300γρ αλεύρι ολικής άλεσης,

μισό ποτήρι παρθένο ελαιόλαδο,

αλάτι,

30 γρ. χυμός μήλου συμπυκνωμένος

 για τη γέμιση:

1,2 κιλά μήλα

50γρ σταφίδες ή αποξηραμένα σύκα ή βερίκοκα,

50γρ κουκουνάρι ή καρύδια, αμύγδαλα,

χυμός 1 λεμονιού,

φλούδα λεμονιού και πορτοκαλιού.

κανέλα

γαρύφαλλο ή/και πιπερόριζα

γλυκάνισο

Εκτέλεση:

Ανακατέψτε όλα τα υλικά της ζύμης με ένα πιρούνι και με γρήγορες κινήσεις σχηματίστε ένα ζυμάρι. Μόνο στο τέλος πλάστε με τα χέρια για πολύ λίγο για να μην μεταφέρετε ζέστη στη ζύμη. Αφήστε στο ψυγείο για 30′. Πλύνετε τη σταφίδα, ξεφλουδίστε τα μήλα, και κόψτε τα σε μικρά και λεπτά κομματάκια. Σε ένα μεγάλο δοχείο, βάλτε όλα τα υλικά της γέμισης και ανακατέψτε καλά. Στη συνέχεια μεταφέρετε σε ένα βαθύ τηγάνι και μαγειρέψτε για λίγα λεπτά. Απλώστε το φύλλο με τον πλάστη, βάλτε τη γέμιση και τυλίξτε σε ρολό ή ατομικές μεριδούλες. Ψήστε στους 200°C για 40 περίπου λεπτά.

Μπισκότα με μέλι, αμύγδαλα και ελαιόλαδο

Υλικά:

1 φλιτζάνι αμύγδαλα

2 φλιτζάνια νιφάδες βρώμης

αλάτι

115γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις

115γρ

ελαιόλαδο

μέλι

Εκτέλεση:

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180°C. Στρώνουμε ένα ταψί με αντικολλητικό χαρτί. Αλέθουμε τα αμύγδαλα με ένα μπλέντερ. Αλέθουμε και τις νιφάδες βρώμης. Σε ένα βαθύ σκεύος ανακατεύουμε τα αμύγδαλα και τις νιφάδες βρώμης. Προσθέτουμε το αλεύρι και ανακατεύουμε καλά. Προσθέτουμε πρώτα το ελαιόλαδο και μετά το μέλι και ανακατεύουμε  μέχρι να ενωθούν τα υλικά μας.  Πλάθουμε το μίγμα σε μπαλάκια στο μέγεθος καρυδιού και τα απλώνουμε στο αντικολλητικό χαρτί.Ψήνουμε τα μπισκότα μας για 15 λεπτά ή μέχρι να ροδίσουν. Αφήνουμε να κρυώσουν καλά. Διατηρούνται αεροστεγώς κλεισμένα για αρκετές μέρες.

Pancakes από βρώμη με μέλι και μπανάνα

Υλικά :

½ φλιτζάνι βρώμη

½ κουταλιά του γλυκού baking powder

½ κουταλιά του γλυκού κανέλα

¼ της κουταλιάς του γλυκού αλάτι

2 ασπράδια αυγού

½ φλιτζάνι γάλα με 1,5% λιπαρά

1 μπανάνα

2 κουταλιές της σούπας μέλι

Εκτέλεση:

Βάζετε τη βρώμη, την κανέλα και το αλάτι στο multi και τα χτυπάτε μέχρι να γίνουν σκόνη. Σε ένα μπολ ανακατεύετε με ένα σύρμα τα ασπράδια, το baking powder και το γάλα. Προσθέτετε την αλεσμένη βρώμη στο μείγμα με το γάλα και ανακατεύετε. Μετά το ψήσιμο σερβίρετε με λίγο μέλι και φέτες μπανάνας.

Κέικ αχλαδιού

Υλικά

4 αχλάδια

450γρ. αλεύρι ολικής άλεσης

2 κουτ. γλυκού κανέλα

1/2 κουτ. γλυκού τζίντζερ σε σκόνη

1/4 κουτ. γλυκού γαρύφαλλο τριμμένο

1 1/2 κουτ. γλυκού μαγειρική σόδα

1/2 κουτ. γλυκού αλάτι

5 ασπράδια

200ml. ελαιόλαδο

450γρ. μέλι

Εκτέλεση:

Κόβετε τα αχλάδια σε μικρά κομμάτια. Σε ένα μπολ ανακατεύετε το αλεύρι, την κανέλα, το τζίντζερ, το γαρύφαλλο, την μαγειρική σόδα και το αλάτι. Χτυπάτε στον κάδο του μίξερ καλά τα ασπράδια μέχρι να αφρατέψουν. Προσθέτετε το ελαιόλαδο και το μέλι και συνεχίζετε να χτυπάτε πολύ καλά, μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα. Ρίχνετε το μείγμα με τα ασπράδια στο μπολ με το αλεύρι. Προσθέτετε τα αχλάδια και τα ανακατεύετε με μία ξύλινη κουτάλα. Ρίχνετε το μείγμα σε φόρμα για κέικ που έχετε λαδώσει και αλευρώσει. Ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο στους 160ºC για 50-55 λεπτά.

Ζελέ με γάλα και φρούτα

Υλικά:

1 φακελάκι ζελέ χωρίς ζάχαρη με άρωμα φράουλας

1 φλιτζ τσαγιού ζεστό άπαχο γάλα

1 φλιτζ τσαγιού κρύο άπαχο γάλα

2 κουτ σούπας ψιλοκομμένο φρέσκο μήλο

2 κουτ σούπας ψιλοκομμένο φρέσκο αχλάδι

2 κουτ σούπας ψιλοκομμένη φρέσκια μπανάνα

Εκτέλεση:

Σε ένα μικρό κατσαρολάκι βάζετε το ζεστό άπαχο γάλα και διαλύετε μέσα το ζελέ με το άρωμα φράουλας. Ανακατεύετε καλά και ρίχνετε μέσα το κρύο άπαχο γάλα. Εάν το γάλα δείχνει να κόβει και να κάνει μικρά γρομπαλάκια βάλτε το μείγμα στο μίξερ και χτυπήστε το μέχρι να γίνει ομοιογενές. Μοιράστε τα ψιλοκομμένα φρούτα σε 4 μπολάκια. Περιχύστε τα με το μείγμα ζελέ και γάλακτος. Αφήστε τα να κρυώσουν καλά εκτός ψυγείου για περίπου ¾ της ώρας και κατόπιν βάλτε τα στο ψυγείο για 1-2 ώρες να σφίξουν καλά. Τα ξεφορμάρετε και τα σερβίρετε στα πιάτα.

«Γονεις, μη συγκρίνετε τα παιδιά σας! Τα καταστρέφετε»

Η σύγκριση είναι μια ύπουλη μολυσματική νόσος που διαβρώνει την προσωπικότητα. Ξεκινά από την παιδική ηλικία. Οι γονείς προκειμένου να παραδειγματίσουν και να κινητοποιήσουν τα παιδιά τους, διαρκώς τα συγκρίνουν με άλλα παιδιά.

Το παιδί, ακόμη κι αν πετύχει τον στόχο, νιώθει ευάλωτο. Ο γονιός δεν συνειδητοποιεί τον πόνο που δημιουργεί στο παιδί του. Μπορεί άραγε η αγάπη του γονιού να στηρίζεται σε αντικειμενικά κριτήρια συμμόρφωσης και απόδοσης;

Η σύγκριση αποτελεί μια μόνιμη διαρροή της χαράς και της ικανοποίησης από κάθε επιτυχία. Παραμένει μόνο η κούραση και η πίκρα. Ζητάει να καλύψει κενά του παρελθόντος και έτσι δεν επιτρέπει την ευτυχία στις μικρές πολύτιμες στιγμές του παρόντος.

Η σύγκριση απαγορεύει την ισότιμη λειτουργική σχέση. Αναζητεί κατώτερους, για να καθησυχάζονται και να επιβεβαιώνονται εκείνοι που την οικειοποιούνται. Η σύγκριση ζει ισόβια με το άγχος των εξετάσεων. Είναι ισόβιος πόλεμος με έναν αόρατο εχθρό. Η χαρά της επιτυχίας χάνεται την αμέσως επόμενη στιγμή, καθώς επικρέμαται διαρκώς η επιβουλή κάποιου αντιπάλου.

Η σύγκριση αρρωσταίνει τους υγιείς. Δημιουργεί ντοπαρισμένους άρρωστους πρωταθλητές. Όταν κανείς μετρά τη ζωή του με γνώμονα την σύγκριση, τότε το βλέμμα του είναι μόνιμα στραμμένο προς τους άλλους. Δεν ικανοποιείται από τα όποια δικά του επιτεύγματα, καθώς το σημαντικό δεν είναι το ίδιο το γεγονός, αλλά η επικράτηση. Το νερό της όποιας επιτυχίας δεν τον ξεδιψά, γιατί είναι γλυφό. Τελικά ο ανταγωνισμός που δημιουργεί η σύγκριση λειτουργεί ως εθισμός. Ως ναρκωτικό προσωρινά προσφέρει ικανοποίηση, αλλά αμέσως μετά δημιουργεί στερητικά συμπτώματα.

Η αίσθηση αδικίας είναι μονίμως παρούσα στις συγκρίσεις. Από την βαθμολογία και την κατάταξη των παιδιών στο σχολείο, μέχρι την κατάληψη μιας ανώτατης επαγγελματικής θέσης. Η γενικευμένη αυτή στάση βασίζεται στην αντίληψη που ορίζει ότι αν δέχεσαι την καλύτερη αξιολόγηση, το αξίζεις.

Αν είναι κάποιος άλλος που αναγνωρίζεται, τότε αδικείσαι, αφού κάτι ύποπτο συνέβη. Αυτοί που διψούν για αναγνώριση δεν νιώθουν ότι κρίνεται ένα έργο τους, αλλά εισπράττουν την αξιολόγηση ως κρίση του ίδιου του εαυτού τους. Επομένως μια δυσμενής κρίση τους καταρρακώνει και θα πρέπει υποχρεωτικά να την αρνηθούν για ν’ αντέξουν.

Είναι σαν τα μικρά παιδιά που πηγαίνουν χαρούμενα να αναγγείλουν τον καλό βαθμό στους γονείς τους και αυτοί ρωτούν για τους βαθμούς των συμμαθητών, για να κρίνουν αν θα πρέπει να επαινέσουν τα παιδιά τους. Είναι οι ανασφαλείς γονείς που φοβούνται να εκφράσουν απλόχερα τα θετικά τους συναισθήματα προς τα παιδιά τους, με τον φόβο μήπως εκείνα εφησυχάσουν και δεν συνεχίσουν να προσπαθούν.

Πίσω από τις συγκρίσεις μεταξύ αδελφών, ξαδελφών και γνωστών εκφράζονται οι προσωπικές άλυτες εμπλοκές των γονιών.

Ο στόχος μπορεί να είναι καλοπροαίρετος, αλλά η μέθοδος απάνθρωπη και τις περισσότερες φορές αναποτελεσματική. Αν η σύγκριση γίνει στοιχείο της ζωής του παιδιού, τότε μπορεί να του διασφαλίσει σημαντικές διακρίσεις, αλλά και μια βασανιστική ζωή. Η ένταξη των παιδιών στον ανηλεή ανταγωνισμό και επαχθή πρωταθλητισμό δημιουργεί στρέβλωση στην διαμορφούμενη προσωπικότητά τους.

Πολλοί γονείς φορτώνουν τα παιδιά τους. Τα θέλουν πρώτα. Ίσως γιατί αυτοί δεν έγιναν πρώτοι. Τα πιέζουν διαρκώς να διαβάζουν για να πετύχουν. Αλλά όχι μόνο στα μαθήματα.

Όταν το παιδί δέχεται να παίξει τον ρόλο του κυνηγού της πρωτιάς, υφίσταται τέτοια εσωτερική πίεση που πολλές φορές το καταβάλλει. Θυμάμαι τις έντονες φοβίες και τους τρομερούς νυχτερινούς εφιάλτες κάποιου νεαρού πρωταθλητή γυμναστικής, που κάθε βράδυ έβλεπε ότι έπεφτε από την δοκό.

Ακόμα κι αν τα παιδιά πετυχαίνουν να γίνουν πρωταθλητές, αναπτύσσονται μονομερώς, όπως πχ. συμβαίνει με τις παγκόσμιες πρωταθλήτριες γυμναστικής , που δεν προλαβαίνουν να χαρούν σαν παιδιά, αφού ζουν σε μια ατσάλινη απάνθρωπη πειθαρχία, όπου κάθε επιπλέον θερμίδα είναι απαγορευμένη και το παγωτό ή η σοκολάτα ένα άπιαστο όνειρο.

Ο στόχος είναι να είσαι καλός σύμφωνα με τον εαυτό σου

«Η ισότητα της διαφοράς» ήταν ο τίτλος ενός σημαντικού δοκιμίου, που αναφερόταν στους ισότιμους μα διακριτούς ρόλους της γυναίκας και του άντρα.

Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει στόχο της ανατροφής των παιδιών. Όχι μόνο ως προς το φύλο , αλλά και ως προς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τις διαφορετικές ικανότητες. Κάθε παιδί δικαιούται αναγνώριση και εκτίμηση κι αυτό δεν προϋποθέτει σε καμία περίπτωση την ύπαρξη κάποιων μετρήσιμων αντικειμενικών επιτυχιών.

Αυτός που κάνει συγκρίσεις για να νιώσει καλά, δεν συνειδητοποιεί ότι θέτει τον εαυτό του σε διαρκή ανασφάλεια. Η σύγκριση είναι μια πληγή διαρκώς ανοιχτή και δεν επουλώνεται. Ανεξάρτητα από το όποιο  αποτέλεσμα, αξιολογείται ως βλαπτική.

Ο στόχος είναι να είσαι καλός σύμφωνα με τον εαυτό σου. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να σου το αμφισβητήσει κανείς. Η αίσθηση αδικίας και η διαμάχη είναι άμεσα συνδεδεμένες με την σύγκριση. Αντιλήψεις για τον μοναδικό περιούσιο λαό ή για την μία εκλεκτή φυλή προκάλεσαν καταστροφικούς πολέμους και δημιούργησαν μεγάλες δυστυχίες και αφόρητους πόνους.

Οι οδυνηρές συνέπειες της σύγκρισης δεν περιορίζονται μόνο στο κοινωνικό πεδίο, αλλά δηλητηριάζουν και τις προσωπικές σχέσεις. Όταν η σύγκριση παρεισδύει στις συντροφικές σχέσεις, αυτές μεταβάλλονται σε πεδία άγονων αντιπαραθέσεων και πολεμικών συγκρούσεων.

Ο σύντροφος γίνεται ανταγωνιστής, αντίπαλος, εχθρός. Αναλώνονται τεράστια ποσά ενέργειας και επιχειρημάτων προκειμένου να μειωθεί το όποιο χάρισμα, η όποια ικανότητα ή επιτυχία του συντρόφου.

Το πεδίο συγκρούσεων τότε περιλαμβάνει τα πάντα. Την πατρική οικογένεια, τον τόπο καταγωγής, την οικονομική κατάσταση, την εργασία, την εμφάνιση, την ενδυμασία, τη διατροφή, το είδος διασκέδασης, τον τρόπο ανατροφής των παιδιών, το κοσμοείδωλο του άλλου, που ξαφνικά κρίνεται ως ελλιπές κι ανεπαρκές.

«Υπάρχουν και χειρότερα…» 

Η μίζερη αμήχανη συμπαράσταση στις δύσκολες στιγμές ενός ανθρώπου, που προτείνει την παρηγοριά βάσει του ότι κάποιος άλλος μπορεί να υποφέρει περισσότερο, είναι μία αντίστροφη σύγκριση που περικλείει όμως όλη τη δυναμική της ανταγωνιστικότητας.

Ένας αυθεντικά ώριμος άνθρωπος που βρίσκεται σε δύσκολες στιγμές, δεν αποζητάει να δυσκολεύονται κι οι άλλοι. Προτιμά να πληροφορείται ευτυχή γεγονότα από τη ζωή τους.

Δεν αποζητάει μια ροζ πλασματική πραγματικότητα, όπως σε κάποιες χολιγουντιανές ταινίες, αλλά αυθεντικές στιγμές χαράς που του υπενθυμίζουν αντίστοιχες δικές του.

Η υγιής άρνηση της σύγκρισης δεν αντιστοιχεί στον εφησυχασμό και την μετριότητα. Δεν στοχεύει στην ισοπέδωση και στην απουσία φιλοδοξιών. Δεν κολακεύει τους ράθυμους διεκδικητές της διαρκούς ευχαρίστησης. Δεν ευνοεί την άκοπη απολαβή, την απουσία της αξιοκρατικής κρίσης, την διαρκή αναζήτηση της αλήθειας, την δημιουργική εργασία.

Η υγιής άρνηση της σύγκρισης αντιστοιχεί στην επίτευξη υγιούς άμιλλας σε συνεργατικές σχέσεις. Τα πρόσωπα είναι ανοιχτά να κερδίσουν από τον άλλο.

Διαπνέονται από την επιθυμία και την τρυφερή ζήλεια που λαχταρά, δίχως να επιζητεί το κακό του άλλου. Η διαρκής αμοιβαία ανατροφοδότηση με την έκφραση των θετικών συναισθημάτων επιτρέπει το άνοιγμα προς τον άλλο, τη θαυμαστή ευρυχωρία που μόνο κέρδος δύναται να αποφέρει.

Η σύγκριση απαγορεύει την ανάδειξη των διαφορετικοτήτων, καθώς υπάρχει μόνο μια θέση. Τελικά κάθε φορά που υπεισερχόμαστε σε συγκρίσεις, χάνουμε το θεϊκό στοιχείο της μοναδικότητας του προσώπου μας.

Οι εγκλωβιστικοί ρόλοι

Στα πλαίσια μιας ομάδας είναι αναγκαίο να εκχωρούνται στα μέλη ρόλοι, που να συμβάλλουν στη λειτουργία της. Η κατανομή των ρόλων είναι μια σημαντική λειτουργία για την επιβίωση της ομάδας και την εύρυθμη λειτουργία της. Οι διακριτοί ρόλοι επιτρέπουν την ανάληψη υπευθυνότητας στην ολότητα της ομάδας, αλλά και στις επιμέρους λειτουργίες της.

Ένας ικανός άνθρωπος γνωρίζει ν α αφουγκράζεται τη διαφορετικότητα κάθε ομάδας στην οποία μετέχει. Αναλόγως καταλαμβάνει άλλοτε την ηγετική θέση και άλλοτε του απλού μέλους. Τα κλειστά άκαμπτα συστήματα και οι δυσλειτουργικές οικογένειες δεν επιτρέπουν διαφοροποίηση των ρόλων. Αναθέτουν ένα ρόλο σε κάθε μέλος τον οποίο θα πρέπει να το φέρει πάντα, σε βαθμό που να ταυτίζεται με αυτόν.

Η ανάθεση ρόλου δεν σχετίζεται τόσο με την προσωπικότητα του παιδιού, όπως δικαιολογείται εκ των υστέρων, αλλά κυρίως με την φάση της οικογένειας ή της γονικές ανάγκες. Ο ρόλος του μικρού ή του μεγάλου, του αδύνατου ή του δυνατού, του ικανού ή του ανίκανου, του ευαίσθητου ή του αναίσθητου, του αποδιοπομπαίου τράγου ή του διαιτητή.

Η δυσλειτουργία της συντροφικής σχέσης μπορεί να παράγει το παιδί σύντροφο, το παιδί υπεργονιό ή το παιδί εκδικητή. Τότε οι ρόλοι γίνονται έναν καλούπι που σε εγκλωβίζει και σου απαγορεύει να διαφοροποιηθείς και να αναπτυχθείς.

Η ανάθεση ρόλου στο οικογενειακό σύστημα γίνεται με ασυνείδητους μηχανισμούς και επομένως δεν κατανοείται. Ως εκ τούτου ενεργοποιείται η σύγκριση και η υποτίμηση των μελών που έχουν αναλάβει τους πιο δυσλειτουργικούς ρόλους, που θεωρούνται ως δική τους επιλογή.

Οι ταμπέλες καταγράφονται με ανεξίτηλο μελάνι. Παιδιά που έχουν προσλάβει τις φανερές και τις αφανείς αγωνίες της οικογένειας, καταγράφονται ως φοβικά. Παιδιά που έχουν εξαφανίσει τις επιθυμίες τους, προκειμένου να μη δυσκολεύουν τους γονείς τους κατακρίνονται ως δειλά ή ψυχαναγκαστικά. Παιδιά που έχουν απορροφήσει τις οικογενειακές εντάσεις, κατατάσσονται ως διαταρχτικά.

Είναι άδικο κάποιος να παραμένει για πάντα μικρός και ανώριμος για τους δικούς του, ενώ εξίσου άδικο είναι κάποιος άλλος να έχει αναλάβει να είναι μεγάλος από τη νηπιακή του ηλικία.

Είναι άδικο κάποιος να καταγράφεται ως αδιάφορος και να το αποδέχεται, ενώ είναι επίσης άδικο κάποιος άλλος να χρεώνεται το ευαίσθητος. Η αδικία από την ταύτιση με τους άκαμπτους ρόλους είναι συγκλονιστική, καθώς , αν δεν αμφισβητηθούν, θα οδηγήσουν σε ισόβια δεσμά.

Καθοριστικό στοιχείο μιας ψυχοθεραπείας αποτελεί η κατανόηση του ρόλου που το πρόσωπο είχε αναλάβει στα πλαίσια του οικογενειακού του συστήματος και η απελευθέρωσή του από αυτόν.

Αντίθετα, η μη αναγνώριση του ρόλου οδηγεί στην αναπαραγωγή του και εκτός οικογενειακού πλαισίου. Επομένως τείνει να ταυτίζεται με την προσωπικότητα. Το προσωπείο δηλαδή απορροφά το πρόσωπο. Η μονομερής ταύτιση με ένα ρόλο αποτελεί αδικία, γιατί ταυτίζεσαι μόνο με κάποιες πλευρές σου, ενώ οι άλλες παραμένουν απαγορευμένες.

Α-δυναμίες

Η αδυναμία σε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο συνιστά μια ξεχωριστή σχέση που το διακρίνει από τους άλλους. Η αδυναμία εκφράζεται με μια ειδική μεταχείριση και με την παροχή ιδιαίτερης φροντίδας. Οι λόγοι που ένας γονιός έλκεται από κάποιο παιδί ιδιαίτερα και το ξεχωρίζει από τα άλλα, αφορούν ασυνείδητες εμπλοκές που δεν έχει επιτύχει να επιλύσει στην προσωπική του ζωή.

Η επιλογή μπορεί να έχει να κάνει με το φύλο. Με την αισθητική. Με την εξυπνάδα. Με την ομοιότητα με κάποιο συγγενικό ή άλλο πρόσωπο. Με προσωπικές ταυτίσεις. Με κάποιο χαρακτηριστικό της προσωπικότητας. Τα στοιχεία που οδηγούν στην αίσθηση αδυναμίας ποικίλλουν, αλλά η εμπλοκή είναι πάντα παρούσα, καθώς περιέχει ταυτίσεις που απαγορεύουν την διαφοροποίηση του παιδιού.

Η αδυναμία κατανοείται ως μια ιδιαίτερη προστασία, ώστε το παιδί να διευκολυνθεί, να μην έλθει σε επαφή με τα δύσκολα. Πρόκειται για μια καλοπροαίρετη αλλά μυωπική θεώρηση, που δεν αντιλαμβάνεται το μέγεθος της βλάβης που προκαλεί στο αντικείμενο της αγάπης. Η στάση αυτή είναι οφθαλμοφανώς αντιληπτή από τους τρίτους , αλλά δύσκολα αναστρέψιμη.

Ο γονιός , για δικούς του ασυνείδητους λόγους, μεγαλώνει το παιδί του κατά τρόπο που να μη δυσκολευτεί, με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται όταν είναι ενήλικος. Μια πιο προσεκτική μελέτη αποδεικνύει ότι ο γονιός που υπερπροστατεύει, είναι ο ίδιος που δυσκολεύεται σε αντίστοιχες καταστάσεις και επομένως προστατεύει ένα δικό του ανασφαλές στοιχείο. Ο γονιός που συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο είναι πεπεισμένος ότι μια διαφορετική στάση, πιο ισορροπημένη, ισοδυναμεί με συναισθηματική εγκατάλειψη του παιδιού του.

Στην προσπάθειά μου να εξηγήσω σε κάποιους γονείς την αναγκαιότητα να αναπτύξει το παιδί τις δεξιότητες, ώστε να αντιπαρέρχεται μόνο του, από μικρό, τις δύσκολες καταστάσεις, τους παραθέτω το παράδειγμα του εμβολιασμού.

Τους ρωτώ αν έκαναν εμβόλια στα παιδιά τους από την βρεφική ηλικία. Οι γονείς απαντούν, βεβαίως, καταφατικά. Στη συνέχεια τους ρωτώ ποια στοιχεία περιέχει το εμβόλιο με κοιτούν με βεβαιότητα κι απαντούν «αντισώματα». Άνθρωποι με καλή μόρφωση, παρασυρμένοι από το συναίσθημά τους, ξεχνούν την στοιχειώδη γνώση ότι τα εμβόλια περιέχουν εξασθενημένα μικρόβια.

Οι γονείς οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι σημαντικός στόχος στην ανατροφή του παιδιού τους είναι ή ανάπτυξη ενός ικανού ψυχικού ανοσοποιητικού συστήματος.

Την ίδια ώρα που κάποιοι γονείς παιδιών με σωματική ή νοητική αναπηρία τα ασκούν ασταμάτητα, ώστε να αναπτύξουν τις όποιες ικανότητες τους και να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στη ζωή, κάποιοι άλλοι γονείς υπερπροστατεύουν ένα υγιές παιδί με αποτέλεσμα να το μεταλλάσσουν σε ένα τραγικά ανάπηρο άτομο.

Το παιδί τελικά πληρώνει την αδυναμία των γονιών του προς αυτό, με το να αδυνατεί να σχετισθεί ισότιμα με συμμαθητές, φίλους και αδέλφια. Αυτή η αδυναμία επεκτείνεται αργότερα στη σχέση με τον σύντροφο και με τους συναδέλφους. Τελικά, μη μπορώντας να κατανοήσει την δική του ανεπάρκεια, κατηγορεί όλους τους άλλους ότι δήθεν τον αδικούν.

Είναι εκπληκτικά εντυπωσιακός ο τρόπος, με τον οποίο κάποιος που έχει βιώσει αυτή τη χαριστική στάση, τη θεωρεί ως δεδομένη και αυτονόητη. Θεωρεί ότι όλοι θα πρέπει να του συμπεριφέρονται όπως η μαμά του και να του χαρίζονται. Επομένως απαιτεί την ίδια χαριστική συμπεριφορά απ’ όσους σχετίζονται μαζί του. Διαφορετικά, νιώθει ριγμένος, αδικημένος και αγανακτισμένος με τους άλλους που δεν καταλαβαίνουν.

Η στάση αυτή είναι ένα μαρτύριο για τα αδέλφια τους. Αφενός μεν υπέστησαν την στέρηση και την αδικία από τους γονείς τους στο παρελθόν, αφετέρου θα πρέπει να ανέχονται τις απαιτήσεις των αδελφών τους, όταν οι γονείς τους δεν θα είναι στη ζωή. Τότε ωθούνται είτε στην επανάληψη της γονικής στάσης με το να βρίσκονται στην διαρκή υπηρεσία του αδελφού τους, είτε στη διακοπή της ανυπόφορης αδελφικής σχέσης.

Το παιδί της γονικής αδυναμίας είναι αυτός που τελικά θα πάρει τα περισσότερα στην κληρονομιά, αλλά επίσης αυτό που θα έχει εφοδιαστεί με τις λιγότερες δεξιότητες για να μπορεί να διαχειριστεί τη ζωή του. Του έχουν κλέψει τα παιδικά του χρόνια. Έχει μάθει να υπάρχει στο περιβάλλον του προστατευμένου θερμοκηπίου. Όταν έρχεται κάποια στιγμή που εκείνοι που το προσέφεραν παύουν να υφίστανται, νιώθει ανίκανος να αντεπεξέλθει στις νέες καταστάσεις.

Είναι η κατηγορία των τραγικών ξεπεσμένων ευγενών. Έχουν απολέσει τις περιουσίες τους, αλλά περιφέρονται στις δεξιώσεις με επιτηδευμένο ύφος που προσπαθεί να περισώσει τα ράκη της τραγικής τους ανεπάρκειας. Αντίστοιχοι ξεπεσμένοι πρίγκιπες μπορεί να προέρχονται από χαμηλότερες οικονομικά τάξεις.

Η υπαρξιακή προσέγγιση που καταγράφει την ανθρώπινη πορεία στο βάθος του χρόνου σημειώνει ότι τραγικά χαμένος δεν είναι αυτός που οι γονείς και η ζωή δεν του χαρίστηκαν στο ξεκίνημά του, αλλά το αντίθετο. Στη διάρκεια της ψυχοθεραπείας με μια αντιστροφή της συνήθους αντίληψης φανερώνεται ότι ο δήθεν ευνοημένος έχει ουσιαστικά αδικηθεί.

Αντίθετα, ο αδικημένος από τους γονείς –αν ο ίδιος δεν αδικήσει τον εαυτό του με το να επιτρέψει το παράσιτο του παράπονου να του στερήσει τη ζωή- θα είναι ο ικανός για το όμορφο, αλλά απαιτητικό παιγνίδι της ζωής.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο «Η αδικία που πληγώνει» του παιδοψυχιάτρου – ψυχοθεραπευτή, Δημήτρη Καραγιάννη. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Αρμός»

Παγωμένη τάρτα σοκολάτας: Ένα γλυκό τόσο δροσερό όσο το παγωτό!

Μπορεί η ονομασία του γλυκού να σας προβληματίζει και να νομίζετε πως θα χρειαστεί πάρα πολλή ώρα για να το φτιάξετε, αλλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Η τάρτα που σας προτείνουμε σήμερα θυμίζει σε μεγάλο βαθμό το αγαπημένο μας cheesecake, είναι δροσερή σαν παγωτό, πολύ ελαφριά και ετοιμάζεται στο λεπτό!

Υπομονή θα κάνετε μόνο μέχρι να την απολαύσετε, αφού για να «σταθεί» χρειάζεται αρκετό χρόνο στο ψυγείο.

Υλικά:

2 ¼ της κούπας τριμμένα μπισκότα τύπου Όρεο

1/3 της κούπας βούτυρο, λιωμένο

2 πακέτα τυρί κρέμα (220γρ. έκαστο)

1 κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας

3 κούπες νιφάδες λευκής σοκολάτας λιωμένες και σε θερμοκρασία δωματίου

1/3 της κούπας κρέμα γάλακτος για γλυκά

½ της κούπας νιφάδες σοκολάτας

1/3 της κούπας ζάχαρη άχνη

Εκτέλεση:

Σε ένα μικρό μπολ ανακατέψτε τα μπισκότα και το λιωμένο βούτυρο πολύ καλά. Απλώστε τα σε μία φόρμα με αποσπώμενο πάτο (ώστε να μπορέσετε να σερβίρετε το γλυκό αργότερα πιο εύκολα) πατώντας τα πολύ καλά και σχηματίζοντας στο τελείωμα τα σχέδια της τάρτας. Σκεπάστε και αφήστε στο ψυγείο για μία ώρα.

Σε ένα μεγάλο μπολ χτυπήστε τη ζάχαρη  και το τυρί μέχρι να φτιάξετε μια μαλακή κρέμα. Προσθέστε τις νιφάδες λευκής σοκολάτας και το εκχύλισμα βανίλιας και συνεχίστε το καλό ανακάτεμα. Τέλος, προσθέστε τις σοκολατένιες νιφάδες και περιχύστε πάνω από την τάρτα. Σκεπάστε και αφήστε στο ψυγείο για 8 ώρες ή όλη τη νύχτα.

Ξεσκεπάστε και ξεπαγώστε την τάρτα 3 ή 4 ώρες πριν το σερβίρισμα, πασπαλίστε με τριμμένη σοκολάτα (αν θέλετε) και σερβίρετε.

 

Πηγή κεντρικής φωτογραφίας: tasteofhome.com

Πώς να φτιάξετε γρανίτες – smoothies (video)

Θυμάμαι πόσο πολύ ενθουσιαζόμουν όταν ήμουν μικρή κάθε φορά που η μαμά μου έφτιαχνε γρανίτες για εμένα και τα αδέρφια μου. Τον ίδιο ενθουσιασμό βλέπω τώρα και στα μάτια των παιδιών μου, για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Και γι’ αυτό αποφάσισα – μιας και θα έχω χρόνο το σαββατοκύριακο – να φτιάξω για άλλη μία φορά τις αγαπημένες τους γρανίτες.

Η γρανίτα είναι το πιο απλό, εύκολο και δροσιστικό γλυκό που μπορεί να φτιάξει κανείς το καλοκαίρι. Το μόνο που χρειάζεστε είναι  χυμός φρούτων, μερικές φόρμες για γρανίτα και ξυλάκια για να μπορείτε μετά να τις ευχαριστηθείτε. Στις παρακάτω συνταγές πάμε την φάση «γρανίτα» ένα βήμα παρακάτω και τη συνδυάζουμε με γάλα. Έτσι έχουμε στην ουσία, παγωμένα smoothies με φρούτα, δηλαδή, γρανίτες – smoothies!

Συνταγή 1: Γρανίτα με ανανά

Υλικά:

1 χούφτα σπανάκι

1 μπανάνα

1 κούπα κομμένος ανανάς

400 γρ. γάλα

Εκτέλεση:

Χτυπήστε όλα τα υλικά μαζί στο μίξερ μέχρι να γίνουν ένα κρεμώδες μείγμα. Μεταφέρετέ το στις φόρμες και αφήστε να παγώσει για 4 με 6 ώρες.

Συνταγή 2: Γρανίτα με μούρα

Υλικά:

½ γινομένο αβοκάντο

1 κούπα φρέσκα μούρα

400 γρ. γάλα

½ κουταλάκι του γλυκού μέλι

Εκτέλεση:

Ανακατέψτε και πάλι όλα τα υλικά στο μπλέντερ μέχρι να έχετε ένα κρεμώδες μείγμα. Τοποθετήστε στις φόρμες για 4 περίπου ώρες ή μέχρι να παγώσουν καλά.

Και στις δύο περιπτώσεις, ίσως χρειαστεί να βρέξετε με λίγο κρύο νερό τις φόρμες για να καταφέρετε να αφαιρέσετε τη γρανίτα, ενώ για να σταθεί καλά το ξυλάκι θυμηθείτε να το τοποθετήσετε στις γρανίτες σας αφού έχουν λιγάκι παγώσει. Δοκιμάστε το μία με δύο ώρες μετά την τοποθέτηση της γρανίτας στο ψυγείο.

Και οι δύο συνταγές, εκτός από δροσιστικές είναι γευστικότατες και θρεπτικές. Δίνουν ενέργεια στον οργανισμό, ενώ δεν έχουν καθόλου ζάχαρη! Είναι, δηλαδή, ιδανικές για παιδιά!

Δείτε στο video βήμα βήμα την εκτέλεσή τους:

 

Πώς να καθαρίσεις τα λευκά sneakers- Θα μοιάζουν ολοκαίνουρια!

Αποτελούν το απόλυτο αξεσουάρ κάθε καλοκαιριού για όλα τα μέλη της οικογένειας.

Ο λόγος για τα λευκά sneakers, πάνω στα οποία επενδύουν πλέον όλες οι γνωστές μάρκες αθλητικών παπουτσιών! Είτε πρόκειται για τα κλασικά Stan Smith, είτε για λευκά Converse είτε οποιοδήποτε άλλο brand, τα λευκά sneakers συνδυάζονται μοναδικά με κάθε outfit από το πρωί ως το βράδυ. To μεγάλο άγχος ωστόσο των μαμάδων είναι το πώς θα τα διατηρήσουν καθαρά.

Ιδού τρόποι εξαιρετικά εύκολοι για να δείχνουν τα sneakers σου σαν καινούρια!
  • Ειδικό σφουγγάρι- γόμα: Πρόκειται για το θαυματουργό σφουγγάρι που πωλείται ευρέως στα σούπερ μάρκετ και καθαρίζει τα πάντα. Από τοίχους και έπιπλα μέχρι και λευκά παπούτσια. Βρέξτε τη λευκή του επιφάνεια και καθαρίστε απαλά τα παπούτσια σας. Απλώς θα ξαναγίνουν καινούρια!
  • Χρησιμοποιήστε σε λευκό μανό για να καλύψετε τυχόν σημάδια.
  • Μια μαμά προτείνει εύκολο καθάρισμα με μια παλιά οδοντόβουρτσα και λευκή οδοντόκρεμα.
  • Χρησιμοποίηστε ξύδι για να καθαρίσεις τους λεκέδες. Υπάρχουν πολλοί γνωστοί τρόποι να απομακρύνεις λεκέδες από λευκό ύφασμα, αλλά αν βουτήξεις ένα καθαριστικό πανί σε ξύδι και το τρίψεις απαλά, τα παπούτσια σου θα δείχνουν σαν καινούρια.
  • Μωρομάντηλο το…θαυματουργό! Τα μωρομάντηλα πραγματικά καθαρίζουν τα πάντα και πιστέψτε μας απομακρύνουν και τους πιο δύσκολους λεκέδες.

Διαβάστε περισσότερα στο Infowoman.gr

Διαβάστε ακόμα:

5 υπέροχες ψαροταβέρνες για να απολαύσετε θαλασσινά δίπλα στο κύμα

Πώς θα καταφέρει να σπουδάσει ο Νικόλας που έχει εγκεφαλική παράλυση – Η επιστολή στο Παν. Κύπρου

12χρονος «σώζει» 4χρονο παιδί από πνιγμό σε πισίνα – Απίστευτο βίντεο

Άγιος Βαλεντίνος: Πώς έγινε ο προστάτης των ερωτευμένων;

Κάθε χρόνο στις 14 Φεβρουαρίου τιμάται από την καθολική εκκλησία η μνήμη του Αγίου Βαλεντίνου. Η συγκεκριμένη ημέρα έχει καθιερωθεί ως «Ημέρα των Ερωτευμένων», αφού ο συγκεκριμένος Άγιος είναι προστάτης των ζευγαριών.

Σύμφωνα με την παράδοση ο Άγιος Βαλεντίνος ήταν ιερέας στη Ρώμη και βοηθούσε τους Χριστιανούς που ήταν θύματα διώξεων στην περιοχή, ενώ παράλληλα τελούσε και γάμους διαδίδοντας και στερεώνοντας έτσι τη χριστιανική πίστη. Η πράξη του αυτή θεωρούνταν έγκλημα, γι’ αυτό και συνελήφθη.

Μαρτύρησε και θάφτηκε σε χριστιανικό κοιμητήριο στην Βία Φλαμινία κοντά στο Πόντε Μιλβίο της βόρειας Ρώμης στις 14 Φεβρουαρίου, η οποία εορτάζεται ως Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου από το 496.

Ωστόσο, οι θρύλοι γύρω από τον Άγιο Βαλεντίνο και την ιστορία του είναι πολλοί.

Οι 3 επικρατέστεροι θρύλοι για τον Άγιο Βαλεντίνο

Η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια και άλλες αγιογραφικές πηγές μιλάνε για τρεις Άγιους Βαλεντίνους που σχετίζονται με τις 14 Φεβρουαρίου.

Ένας ήταν Ρωμαίος ιερέας, ένας άλλος ήταν επίσκοπος της Ιντεράμνα (το σημερινό Τέρνι της Ιταλίας) που τάφηκε κατά μήκος της Βία Φλαμινία έξω από τη Ρώμη, σε διαφορετικές αποστάσεις από την πόλη. Ο τρίτος λέγεται ότι είναι ένας άγιος που μαρτύρησε την ίδια ημέρα με έναν αριθμό συντρόφων στη ρωμαϊκή επαρχία της Αφρικής.

Αν και οι υπάρχοντες αναφορές των μαρτυρίων των δύο πρώτων καταγεγραμμένων αγίων έχουν καθυστερημένη ημερομηνία και περιέχουν θρυλικά στοιχεία, ένας κοινός πυρήνας πραγματικών γεγονότων μπορεί να στηρίζεται στις δύο αναφορές και μπορεί να αναφέρεται σε ένα μόνο άτομο.

Σύμφωνα με την επίσημη βιογραφία της Μητρόπολης του Τέρνι, ο Μητροπολίτης Βαλεντίνος γεννήθηκε και έζησε στην Ιντεράμνα. Ενώ βρισκόταν σε προσωρινή διαμονή στη Ρώμη φυλακίστηκε, βασανίστηκε και μαρτύρησε εκεί στις 14 Φεβρουαρίου 269. Το σώμα του ρίχτηκε βιαστικά σε κοντινό νεκροταφείο και μερικές νύχτες αργότερα οι μαθητές του ανακάλυψαν το σώμα του και τον επέστρεψαν στο σπίτι.

Η Ρωμαϊκή Μαρτυρολογία, ο επίσημος κατάλογος αναγνωρισμένων αγίων της Καθολικής Εκκλησίας, δίνει μόνο έναν Άγιο Βαλεντίνο για τις 14 Φεβρουαρίου: ένα μάρτυρα που πέθανε στη Βία Φλαμινία.

Η καθιέρωση της γιορτής των ερωτευμένων

Τη σημασία που έχει σήμερα η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου την απέκτησε τον 14ο αιώνα, όπου συνδέθηκε με την έννοια της ευγενούς αγάπης και την πρώτη γραπτή αναφορά του ως αγίου την συναντάμε το 1382 στο ποίημα «Το Κοινοβούλιο των Πτηνών (Parlement of Foules)» του Τζέφρι Τσόσερ.

Τον 18ο αιώνα στην Αγγλία εξελίχθηκε σε περίσταση κατά την οποία οι ερωτευμένοι εξέφραζαν την αγάπη τους με λουλούδια, δώρα ή ευχητήριες κάρτες. Στην Ευρώπη, κλειδιά του Αγίου Βαλεντίνου δίνονταν στους εραστές «ως ένα ρομαντικό σύμβολο και πρόσκληση για να τους ξεκλειδώσουν την καρδιά», καθώς και στα παιδιά, ώστε να απομακρύνουν την νόσο του αγίου Βαλεντίνου. Τον 19ο αιώνα οι χειρόγραφες κάρτες αντικαταστάθηκαν από μαζικής παραγωγής ευχητήριες κάρτες.

Σήμερα η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου, είναι επίσημη εορτή στην Αγγλικανική Κοινωνία, καθώς και στην Λουθηρανική Εκκλησία.

Στην περιοχή της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ωστόσο, ο Άγιος Βαλεντίνος ο Πρεσβύτερος γιορτάζεται στις 6 Ιουλίου και ο Ιερομάρτυρας Άγιος Βαλεντίνος (Ο Επίσκοπος του Τerni), γιορτάζεται στις 30 Ιουλίου.

Παρόλα αυτά, λόγω της γενικής ασάφειας του βίου του συγκεκριμένου Αγίου, έχει καθιερωθεί το όνομα Βαλεντίνος ή Βαλεντίνη να γιορτάζεται στις 14 Φεβρουαρίου, την επικρατέστερη ως ημέρα θανάτου του συγκεκριμένου.

«Σας παρακαλώ μην το κάνετε αυτό, όταν τα παιδιά μου έρχονται για επίσκεψη»

Σίγουρα το έχετε κάνει και εσείς, σίγουρα το έχουν κάνει φίλοι στα παιδιά σας. Όταν πρόκειται να φιλοξενήσετε έναν φίλο του παιδιού σας, το ανιψάκι ή το βαφτιστήρι σας τότε θα προετοιμάσετε το σπίτι για εκείνο, θα του προσφέρετε ό,τι και στα παιδιά σας και σίγουρα θα μαγειρέψετε ό,τι αρέσει σε εκείνο.

Του δείχνετε με αυτόν τον τρόπο την αγάπη σας και την φιλοξενία σας.

Το ίδιο έκανε και η Christie Tate, όταν αποφάσισε πως κάτι τέτοιο δεν ήθελε να το ξαναζήσουν τα παιδιά της. Έτσι ζητά από τις φίλες της, την μαμά της, την αδερφής μέσα από το κείμενό της στο mom.me να σταματήσουν να το κάνουν αυτό. Διαβάστε τι έγραψε και πείτε μας με ένα σχόλιό σας αν συμφωνείτε ή όχι!

« “Ποιο είναι το αγαπημένο φαγητό των παιδιών”, με ρώτησε η μαμά μου όταν επρόκειτο να την επισκεφτούμε και να κρατήσει τα παιδιά για δυο μέρες. Ήθελε τα εγγόνια της να έχουν μόνο όσα τους αρέσουν. Και είναι η ίδια ερώτηση που και τα πεθερικά μου και οι θείοι και τα ξαδέρφια μας κάνουν κάθε φορά πριν από μια επίσκεψη. Εκτιμώ την γενναιοδωρία τους, αλλά αρνούμαι την προσφορά.

Μάλιστα, λέω σε όλους το ίδιο πράγμα. Δεν χρειάζεται να κάνετε τίποτα ιδιαίτερο και ξεχωριστό για εμάς. Δεν χρειάζεται να τα έχουμε όλα στο χέρι!

Δεν θέλω τα παιδιά μου να διασχίσουν τη μισή χώρα ταξιδεύοντας για να επισκεφθούν τη γιαγιά τους και να φάνε το ίδιο πρωινό με το σπίτι τους. Θα ένιωθαν πιο άνετα αν έβλεπαν τα αγαπημένα, σοκολατένια δημητριακά τους, δεν αντιλέγω, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Το ζήτημα είναι να απομακρυνθούν για λίγο από τα συνηθισμένα, από την ρουτίνα τους, ακόμα και αυτήν του φαγητού.

Πίσω στο 1970, όταν ήμουν παιδί, δεν υπήρχε περίπτωση οι παππούδες μου να ρωτήσουν ποιο ήταν το αγαπημένο μου πρωινό ή σνακ. Ξυπνούσα και έβλεπα μπροστά μου φαγητά που δεν είχα ξαναδεί.

Το να μείνω στο σπίτι ενός άλλου, όταν ήμουν παιδί, σήμαινε να “ξεβολευτώ”. Να βγω από την περιοχή άνεσής μου και να βρεθώ σε έναν καινούριο κόσμο.

Οι αναμνήσεις είναι πιο σημαντικές

Σήμερα, μερικές από τις πιο αγαπημένες αναμνήσεις μου περιέχουν αυτά τα άγνωστα και περίεργα φαγητά που δοκίμασα στο σπίτι των παππούδων μου. Τα μπισκότα της γιαγιάς με βανίλια, η μυρωδιά του τσιγαριστού μπέικον, το ψωμί από καλαμπόκι και το μέλι είναι μόνο μερικές από τις πιο νόστιμες και ιδιαίτερες γεύσεις που γεύτηκα.

Ο 9χρονος εαυτός μου μπορεί να μην δεχόταν με ευκολία όλες αυτές τις γεύσεις και τις αλλαγές, αλλά ο 42χρονος εαυτός μου θυμάται με νοσταλγία και αγάπη αυτές τις στιγμές και εκτιμά τις εξωτικές γεύσεις που συνδέονται με τις γιαγιάδες μου μέχρι και αυτή την ημέρα.

Οι αναμνήσεις μου δεν θα ήταν τόσο δυνατές αν δεν συνδέονταν με όσα εκείνη μαγείρευε. Και ενώ εκτιμώ πάρα πολύ την προσπάθεια συγγενών και φίλων να κάνουν τα παιδιά μου να νιώσουν άνετα, δεν είναι αυτό που ζητάω. Προτιμώ να τρώνε όσα οι γιαγιάδες τους τους προσφέρουν. Εκείνες οι “άβολες στιγμές” δημιούργησαν σε εμένα τις πιο έντονες και ευχάριστες αναμνήσεις και μου γέννησαν μια έντονη αγάπη στο να δοκιμάζω νέες γεύσεις. Και αυτό θέλω και για τα παιδιά μου…»

Διαβάστε επίσης: 

Από σπάσιμο πιάτων μέχρι «ιπτάμενες» κατσαρόλες: Αυτά είναι τα πιο αλλόκοτα έθιμα Πρωτοχρονιάς

Για εκείνη τη μαμά που μεγαλώνει μόνη τα παιδιά της τα Χριστούγεννα

5 ιδέες για το πιο εντυπωσιακό πρωτοχρονιάτικο τραπέζι (εικόνες)