Έχουμε συνηθίσει να φωτογραφίζουμε πάντα τις όμορφες στιγμές μας και πολύ περισσότερο τις όμορφες στιγμές των παιδιών μας. Το πρώτο τους πάρτυ γενεθλίων, τα πρώτα τους βήματα, την πρώτη μέρα στο σχολείο.
Όταν μάλιστα η οικογένειά μας μεγαλώνει κατά ένα ακόμη μέλος τότε θέλουμε σίγουρα να φωτογραφίσουμε την αντίδραση των μεγαλύτερων παιδιών μας όταν δουν το νέο τους αδερφάκι.
Το ίδιο σκεφτόταν και η Jillian Benfield blogger του scarymommy.com καθόλη τη διάρκεια της τρίτης της εγκυμοσύνης. Ονειρευόταν τη στιγμή που τα παιδιά της θα έβλεπαν το νέο τους αδερφάκι και όλη η οικογένεια μαζί θα φωτογραφιζόταν χαμογελαστή!
Εκείνη και ο σύζυγός της, μάλιστα, είχαν προετοιμάσει τα μεγαλύτερα παιδιά τους για το τι θα γινόταν, εξηγώντας του τι κάνει η μεγάλη αδερφή και ο μεγάλος αδερφός!
Τα πράγματα όμως δεν πήγαν σύμφωνα με το σχέδιο, αφού μια μικρή επιπλοκή ανάγκασε τη μέλλουσα μαμά και το σύζυγό της να μετακομίσουν για λίγο καιρό πιο κοντά στο ιατρικό κέντρο που εξυπηρετούσε τις ανάγκες τους.
Δυστυχώς η επιπλοκή αυτή επηρέασε την εγκυμοσύνη και το τρίτο μωρό της Jillian Benfield γεννήθηκε λίγο πριν την προκαθορισμένη ημερομηνία…
«Αφού είχαμε περάσει ένα πρωινό αναστάτωσης στην εντατική με το μωρό στη θερμοκοιτίδα και τον άντρα μου να έρχεται σε αντιπαράθεση με γιατρούς και νοσοκόμες που δεν έκαναν όλα όσα έπρεπε να κάνουν, νιώθαμε εξαντλημένοι. Και δεν θέλαμε να δούμε τα παιδιά μας! Πώς θα τα αντίκριζα και τι θα τους έλεγα; Ήμουν τόσο κουρασμένη που νόμισα δεν θα με αναγνωρίσουν! Η μητέρα μου, όμως, που όλον αυτόν τον καιρό πρόσεχε τα παιδιά μου στο σπίτι είχε ήδη φτάσει στο μαιευτήριο. Ταξίδεψε 4 περίπου ώρες με δυο μικρά παιδιά στο αυτοκίνητο για να καταφέρει να δει την κόρη της και το τρίτο της εγγόνι.
Εγώ, όμως, δεν ήθελα να δω κανέναν. Έπρεπε, ωστόσο, να το κάνω. Οι δικοί μου άνθρωποι ήταν εκεί και με περίμεναν μαζί με τα παιδιά μου. Όποια αμφιοβολία και δισταγμό και να είχα διαλύθηκαν με το που είδα τα χαρούμενα πρόσωπά τους. Η 4χρονη κόρη μου κρατούσε ένα παιχνίδι το οποίο της είχε αγοράσει η μητέρα μου μια μέρα πριν και ο δίχρονος γιος μου προσπαθούσε να συνηθίσει να περπατά στα καινούρια του παπούτσια!
Η χαρά και η αγάπη με κυρίευσαν. Μια αγάπη τόσο δυνατή που πονάει. Πόσο μου είχαν λείψει και πόσο ευτυχισμένη ήμουν τελικά που είχαν έρθει. Πήγαμε όλοι μαζί στο δωμάτιο με το μωρό. Η κόρη μου ανταποκρίθηκε όπως κάθε παιδί της ηλικία της. “Έχει πολύ μικρά δαχτυλάκια”, είπε και συνέχισε να βομβαρδίζει εμάς και τις νοσοκόμες με ερωτήσεις. Ο γιος μου το ίδιο. Επεξεργάστηκε για λίγη ώρα το μωρό και στη συνέχεια άρχισε να κλαίει, λες και κατάλαβε πως ο μικρός θα του “χαλούσε” την καθημερινότητα.
Δεν φορούσαν ασορτί ρούχα. Δεν είχαν τα τέλεια μαλλιά, δεν ήμασταν στο ελάχιστο προετοιμασμένοι για την οικογενειακή φωτογραφία. Αλλά την τραβήξαμε έτσι κι αλλιώς…

Όταν η ζωή δεν είναι τέλεια, τραβήξτε μια φωτογραφία.
Γιατί ακόμα και αν το δωμάτιο της εντατικής δεν είναι το τέλειο σκηνικό, υπάρχουν ορισμένα άψογα σημεία σε αυτό.
Ένα τετράχρονο μικρό κορίτσι γεμάτο χαρά για το καινούριο της αδερφάκι. Ένα δίχρονο αγόρι στην αγκαλιά του μπαμπά του, που δεν ξέρει τι ακριβώς γίνεται και δυο εξουθενωμένοι και μέσα στο αγχος γονείς που το μόνο που νιώθουν εκείνη τη στιγμή είναι απεριόριστη αγάπη.
Όταν η ζωή δεν είναι τέλεια, σίγουρα υπάρχει κάτι όμορφο που θα συμβαίνει γύρω σας. Στην φωτογραφία αυτή βλέπω το άγχος στο πρόσωπο του συζύγου μου και θυμάμαι ότι ένιωθα σαν να είμαι κομμένη στα δυο. Αλλά όλα αυτά ήταν αποτέλεσμα και της απέραντης αγάπης που νιώθαμε και λαμβάναμε.
Όταν η ζωή παίρνει μια αναπάντεχη τροπή, όταν νιώθουμε ότι όλα πάνε χάλια τότε η αγάπη λάμπει περισσότερο. Αιχμαλωτίστε τη με μια φωτογραφία…»













