Εσείς θα αφήνατε την δουλειά σας αν ο σύντροφός σας μπορούσε να συντηρήσει την οικογένειά σας; Πρόσφατα, είχα μια συζήτηση που κινήθηκε γύρω από αυτό το πλαίσιο και αναρωτιόμουν, αν στις μέρες μας υπήρχε η δυνατότητα ή η επιλογή πόσοι θα έμεναν σπίτι, περιμένοντας τον σύντροφο ή την σύντροφο καρτερικά να γυρίσει;
Για να το ανακαλύψω, λοιπόν, ρώτησα ελεύθερους και ελεύθερες, παντρεμένους και παντρεμένες και ορίστε οι απαντήσεις τους: Η πρώτη εξ αυτών, βέβαια, με ξάφνιασε, αλλά αν λάβουμε υπ όψιν τις ώρες που δουλεύουν σήμερα όλοι, ίσως και να είναι λογικό. Η Μαρία, λοιπόν, βρίσκεται τα τελευταία χρόνια σε σχέση και υποστηρίζει πως θα της άρεσε να μείνει στο σπίτι. “Με την προϋπόθεση, όμως,να μπορώ να κάνω και κάτι που θα με ευχαριστει”! Η Δήμητρα, μαμά δυο παιδιών και παντρεμένη τα τελευταία 3 χρόνια συμφωνεί. “Ναι, αν μπορούσα θα το ήθελα πολύ! Θα μου άρεσε να φτάσουν τα παιδιά σε μια ηλικία και μετά να φύγω από το σπίτι. Όταν πια θα μπορούν να διαβάσουν μόνα τους, για παράδειγμα. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι εργαζόμενη μαμά και σύζυγος. Μου λείπουν πολύ κάθε φορά που φεύγω από το σπίτι!“.
Στον αντίποδα η Σμαράγδα, μητέρα και εκείνη 2 παιδιών και παντρεμένη τα τελευταία 5 χρόνια ισχυρίζεται πως δεν θα μπορούσε να το κάνει. “Δε νομίζω να μπορούσα, γιατί θα έχανα κάτι από τον χαρακτήρα μου. Μπορεί, πάλι, και ο σύντροφός μου να άλλαζε απέναντί μου και αυτό είναι κάτι που δεν θέλω”. Η Σμαράγδα, μάλιστα, βάζει και το αναπάντεχο στην κουβέντα. “Ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται και θέλω, αν ποτέ χρειαστεί κάτι, να μπορώ να στηρίξω την οικογένειά μου και μόνη μου!”. Σύμφωνη με την παραπάνω άποψη και η Έλενα, η οποία δεν έχει παιδιά ή κάποια σχέση, αλλά θεωρεί πως κάτι τέτοιο θα ήταν εκτός του εαυτού της. “Νομίζω ότι θα χάσω ένα κομμάτι από την προσώπικότητά ή τον δυναμισμό μου”.
Στο στρατόπεδο των ανδρών τώρα, ο Γιάννης ελεύθερος και αυτός είναι κάθετα αρνητικός. “Όχι δεν θα μπορούσα να μείνω στο σπίτι και να μεγαλώνω τα παιδιά μόνο. Δεν θα μου ταίριαζε και δεν θα μου άρεσε”. Ο Σταύρος, από την άλλη, που βρίσκεται σε σχέση τα τελευταία 3 χρόνια, θεωρεί ότι για να μεγαλώσουν σωστά τα παιδιά πρέπει ένας από τους δυο να μένει στο σπίτι. “Δεν μπορείς να τα παρατήσεις έτσι”, λέει. Ο έτερος “σχεσάκιας” της κουβέντας, ο Πέτρος διαφωνεί. “Θεωρώ ότι η δουλειά είναι απαραίτητη και για τους 2! Όχι μόνο για το οικονομικό κομμάτι, αλλά και για λόγους χαρακτήρα και προσωπικότητας. Πρέπει να συναναστρεφόμαστε με ανθρώπους, να βλέπουμε τι συμβαίνει γύρω μας, να ζούμε μέσα στον κόσμο! Δεν μπορούμε να κλειστούμε μέσα ή να κλείσουμε τον άλλο”.
Τέλος, ο παντρεμένος της παρέας, Δημήτρης, το να μείνει στο σπίτι είναι κάτι που θεωρεί αδιανόητο. “Εγώ δεν θα μπορούσα να το κάνω. Δεν έχω μάθει έτσι, έχω μάθει να δουλεύω! Δεν μπορώ να κλειστώ στο σπίτι από την μια στιγμή στην άλλη. Και επειδή έχω και μια μικρή που κάνει για 10, σας λέω ότι είναι πολύ δύσκολο να μένεις με το παιδί συνέχεια. Δεν κάνεις καλό ούτε σε εσένα, ούτε σε εκείνο!”.
Ας δούμε, όμως, τι λέει και η ψυχολόγος μας Ηλιάννα Πεσσάρη για να καλύψουμε και την πλευρά της επιστήμης:
“Από τις πιο βασικές ανάγκες του ανθρώπου, μετά τις βιολογικές, είναι αυτές που αφορούν την ασφάλεια, την ταυτότητα, την δημιουργικότητα. Εκτός από τις χρηματικές απολαβές, η εργασιακή απασχόληση, αφορά ένα μέρος της ταυτότητας μας, αφορά ένα στάδιο ανάπτυξης μας και είναι σημαντικό για την δημιουργία της ατομικότητας μας. Με έναν τρόπο αφορά την ανεξαρτητοποίηση μας. Παλιότερα τα πράγματα, οι σχέσεις, τα φύλα στην κοινωνία εκλαμβάνονταν διαφορετικά. Ήταν σύνηθες για μία γυναίκα να μην εργάζεται και ο σύζυγός της να φροντίζει τα έξοδα της οικογένειας. Καθώς προχωράμε στα χρόνια, φτάνουμε σε μία μεγαλύτερη ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα.
Ισότητα χρειάζεται συχνά να διευκρινίζουμε, δεν σημαίνει ότι κάνουμε ακριβώς τα ίδια ή ότι είμαστε ίδιοι αλλά αντίθετα ότι έχουμε τα ίδια δικαιώματα, τις ίδιες ευθύνες ή τις ίδιες προοπτικές σε μία κατάσταση. Σε αυτό το πλαίσιο, και οι σχέσεις έχουν αλλάξει πολύ. Τα δύο άτομα της σχέσης τείνουν να είναι ισότιμα, και αυτό φέρνει μεγαλύτερη ικανοποίηση. Οι γυναίκες κρατούν την δουλειά τους μετά τον γάμο ή μετά την γέννηση των παιδιών, οι άντρες συμμετέχουν περισσότερο στις ευθύνες του σπιτιού. Οι σχέσεις γίνονται πιο συνεργατικές!”
“Η επιλογή ο ένας από τους δύο να μην δουλεύει μπορεί να λειτουργήσει, εάν είναι παροδική και απολύτως αμοιβαία, εάν υπάρχει κάποιος λόγος που και οι δύο θεωρούν σημαντικό, και εάν μπορεί η αυτονομία του καθενός να διατηρηθεί μέσα σε αυτήν τη κατάσταση. Σε περίπτωση που η επιλογή αυτή γίνει μία περισσότερο μόνιμη κατάσταση, ή μία κατάσταση στην οποία δεν συμφωνούν και οι δύο, τότε είναι πολύ εύκολο να επηρεαστεί η σχέση. Ο ένας από τους δύο μπορεί να αρχίσει να αισθάνεται μη παραγωγικός, μη δημιουργικός. Να νιώσει ότι χάνει την αυτονομία, ότι εξαρτάται όχι μόνο οικονομικά αλλά και ψυχολογικά από τον άλλον”!
“Η σχέση σε αυτό το πλαίσιο μπορεί εύκολα να μετατραπεί από συνεργατική και ισότιμη όπου και οι δύο νιώθουν καλά, και ότι μπορούν να προσφέρουν και να συναποφασίζουν, σε σχέση άνιση όπου ο ένας παίρνει έναν ρόλο εξουσίας απέναντι στον άλλον ή που καταλήγει να παίρνει όλες τις αποφάσεις, με κάποιο τρόπο να επιβάλλεται πάνω στον άλλον”.
Σύμφωνα με τα παραπάνω, αλλά και τις δικές σας εμπειρίες, τι θα διαλέγατε;
