Γράφει η Elizabeth Broadbent
Ένας φίλος κάποτε μου έδωσε μια ιδέα: Κάθε φορά που τα παιδιά μου κάνουν κάτι καλό ή σπουδαίο ή δύσκολο, να τους δίνω ένα ‘αόρατο τρόπαιο’. Τους μιλώ για το τρόπαιο αυτό σαν κάτι πολύ όμορφο, τους περιγράφω πόσο μεγάλο και σημαντικό είναι και τι γράφει πάνω του με χρυσά γράμματα. Εκείνα γελούν και το δέχονται με χαρά. Και ξέρω ότι θα κάνουν τα πάντα για να ‘λάβουν’ αυτό το τρόπαιο –ακόμα και η 9χρονη κόρη μου!
Πρόκειται για ένα παιχνίδι ρόλων που ενισχύει την καλή συμπεριφορά. Η ψυχολόγος Deena Weisberg του Πανεπιστημίου Villanova, μιλώντας στο ΝPR έχει πει ότι: «Οι ιστορίες από τη φύση τους μπορεί να έχουν πολλά στοιχεία που τις κάνουν πολύ πιο ενδιαφέρουσες –σε αντίθεση με τις απλές δηλώσεις.» Οι Ινουίτ το ξέρουν καλά αυτό και ίσως γι’αυτό να τις χρησιμοποιούν τόσο πολύ κατά την διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους: Χάρη σε αυτές τα διδάσκουν όχι μόνο πώς να πειθαρχούν γενικώς, αλλά και πώς να ελέγχουν τον θυμό τους.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αυτοχθόνων Λαών ας δούμε γιατί οι Ινουίτ είναι από τους πιο ενδιαφέροντες λαούς παγκοσμίως.
Ποιοι είναι οι Ινουίτ και τι τους κάνει τόσο ξεχωριστούς;
Οι Ινουίτ είναι οι αυτόχθονες κάτοικοι της βορειοαμερικανικής Αρκτικής και παρόλο που είναι διασκορπισμένοι γύρω από τον αρκτικό κύκλο, περίπου 40.000 ζουν στον Καναδά και 16.500 στις Η.Π.Α. Αυτό που χαρακτηρίζει την κουλτούρα τους είναι: Έλεγχος του θυμού ή κάθε είδους βίαιων συναισθημάτων. Τα ατυχήματα, η ανάρμοστη συμπεριφορά και οι αποτυχίες οδηγούν μόνο σε μουρμούρα ή ελαφρύ γέλιο. Οι άνθρωποι αυτοί καταφέρνουν να επιβάλουν τρομερό αυτοέλεγχο στα συναισθήματά τους.
Το να δείχνει κάποιος τον θυμό του, σύμφωνα με τους Ινουίτ, αποτελεί στοιχείο ανωριμότητας, αδυναμίας και ανοησίας. Η Jean Biggs, απόφοιτη του Harvard που έζησε με τους Ινουίτ για 17 μήνες το 1970 (φωτο), είπε αργότερα στα καναδικά μέσα ενημέρωσης, ότι κανείς ποτέ δεν της έδειξε θυμό, «παρόλο που ήταν πολύ συχνά θυμωμένοι μαζί μου».
Οι Ινουίτ είναι από τους πιο ευγενικούς γονείς στον κόσμο
Πολύ σπάνια θα ακούσεις έναν Ινουίτ να φωνάζει στο παιδί του. Στο βιβλίο του Inuit Youth: Growth and Change in the American Arctic, ο Richard Guy Condon λέει, ότι στα τρία χρόνια που τους παρακολουθούσε στενά για να το ολοκληρώσει, άκουσε μόνο μία περίπτωση αξιοσημείωτης σωματικής τιμωρίας από γονιό σε παιδί. Όπως ο ίδιος λέει «Ένα παιδί που συμπεριφέρεται άσχημα, δεν θεωρείται ‘κακό παιδί’ που σκόπιμα κάνει κακές πράξεις, αλλά αντιμετωπίζεται ως ένα παιδί που πραγματικά δεν μπορεί να ακούσει.» Προσθέτει δε ότι «το χαστούκι ή το μάλωμα δεν θεωρούνται αποδεκτές μορφές διαπαιδαγώγησης.»
Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία γελούν στην ιδέα του να φωνάζεις ή να μαλώνεις ένα μικρό παιδί. «Το μόνο που καταφέρνεις έτσι είναι να ανεβάσεις παλμούς», λέει μια γυναίκα. Όταν τα μικρά παιδιά κάνουν κάτι αντι-κοινωνικό «έχουν ένταση για κάποιον λόγο και εμείς πρέπει να βρούμε ποιος είναι ο λόγος αυτός.»
Το να φωνάζεις σε ένα παιδί είναι μειωτικό για τον ίδιο σου τον εαυτό: Σημαίνει ότι γίνεσαι εσύ παιδί και ξεσπάς σε tantrum. Επιπλέον «έτσι διδάσκεις το παιδί να είναι θυμωμένο», λέει η ψυχολόγος και συγγραφέας Laura Markham. Πόσο διαφορετικά ακούγονται όλα αυτά σε εμάς που λειτουργούμε εντελώς διαφορετικά ως λαός;
Τι κάνουν τόσο καλά οι Ινουίτ γονείς;
Για να δώσουν παραδείγματα καλής συμπεριφοράς, οι Ινουίτ χρησιμοποιούν την αφήγηση ιστοριών. Όταν τα παιδιά φέρονται άσχημα, όλοι περιμένουν μέχρι τα παιδιά να ηρεμήσουν –να ηρεμήσουν εντελώς από την κατάσταση. Χρειάζεται να βρίσκονται στο σωστό νοητικό πλαίσιο για να λειτουργήσει το μάθημα. Έπειτα οι γονείς αναπαριστούν τη σκηνή. Το παιδί μπαίνει στον πειρασμό να φερθεί άσχημα. Και οι γονείς θα το σεβαστούν, λέγοντας πράγματα όπως: «Δεν σου αρέσω;» ή «Ω! Αυτό πονάει» ή «Είσαι μωρό;». Η απόφοιτη του Harvard περιγράφει πως κάποια στιγμή είδε μια μαμά να δίνει μια πέτρα στο παιδί της και να του λέει: «Χτύπα με! Χτύπα με! Πιο δυνατά!» και μετά «Ω! Αυτό πονάει!».
Έτσι, όμως, λέει η ίδια, τα παιδιά μαθαίνουν να αυτορυθμίζονται –εξασκούνται στον έλεγχο του θυμού τους σε κάθε κατάσταση και μαθαίνουν πώς να προσαρμόζουν την συμπεριφορά τους. Όλα μέσα από το παιχνίδι –ένα εξαιρετικό σύστημα! Όπως λέει η Markham «Το παιχνίδι είναι η δουλειά τους. Έτσι μαθαίνουν τα παιδιά τον κόσμο και τις νέες εμπειρίες».
Ωστόσο, οι ιστορίες που λένε στα παιδιά τους είναι από αυτές που λίγοι γονείς θα τολμούσαν. Για παράδειγμα: Θες να κρατήσεις το παιδί σου μακριά από τη βαθιά θάλασσα; Πες του ότι εκεί ζει ένα θαλάσσιο τέρας, το οποίο θα το αρπάξει και θα το πάει σε άλλη οικογένεια. Απόλυτα τρομακτικό, αλλά πιάνει! Τα κρατά μακριά από έναν ρεαλιστικό κίνδυνο.
Ακόμα κι αν κάποιος δεν συμφωνεί με τις τρομακτικές ιστορίες, όλοι συμφωνούμε ωστόσο, ότι η πρακτική του να περιμένουμε να ηρεμήσουμε πριν διαχειριστούμε τη συμπεριφορά του παιδιού μας είναι μια καλή ιδέα…
Κι ακόμα κι αν έχουμε μεγαλύτερα παιδιά που δεν «τσιμπάνε» στα παραμύθια, το να τα εκπαιδεύσουμε στο να ρυθμίζουν τον θυμό τους, με το να ρυθμίζουμε εμείς πρώτοι τον δικό μας θυμό είναι σίγουρα ένα μάθημα που αξίζει να πάρουμε από τους Ινουίτ.
Πηγή: scarymommy.com
Διαβάστε επίσης:
Χάσμα διαπαιδαγώγησης: Πώς διαχειριζόμαστε τις διαφορές μας ως γονείς σε θέματα ανατροφής
15 πράγματα που κάνουμε λάθος με την ανατροφή των παιδιών
Γονείς, το νου σας! Μέσα στη θάλασσα, τα μωρά στην αγκαλιά και τα νήπια σε απόσταση «ενός χεριού»
Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία γελούν στην ιδέα του να φωνάζεις ή να μαλώνεις ένα μικρό παιδί. «Το μόνο που καταφέρνεις έτσι είναι να ανεβάσεις παλμούς», λέει μια γυναίκα. Όταν τα μικρά παιδιά κάνουν κάτι αντι-κοινωνικό «έχουν ένταση για κάποιον λόγο και εμείς πρέπει να βρούμε ποιος είναι ο λόγος αυτός.»
