Συντάκτης: Έλενα Μπούλια

Η Maureen Pritchard, μία γυναίκα από το Winsconsin, έκανε την καλύτερη πρωταπριλιάτικη φάρσα για φέτος στον άνδρα της, Rob, ο οποίος θα την θυμάται για πολύ καιρό!

Εδώ και μήνες ξεκίνησε να φυλά, κρυφά από εκείνον, όλα τα κουτιά από online αγορές που έκανε από το Amazon. Μάλιστα, ζήτησε και από φίλους και συγγενείς να φυλάξουν τα δικά τους. Την Πρωταπριλιά, λοιπόν, λίγο πριν ο άνδρας της επιστρέψει από τη δουλειά στο σπίτι, τα στοίβαξε όλα στην είσοδο του σπιτιού τους, προκειμένου να δείχνουν σα να έχουν μόλις καταφτάσει από το ταχυδρομείο.

Φαντάζεστε την αντίδραση του Rob όταν έφτασε στο σπίτι του; Μην φαντάζεστε άλλο, γιατί η φοβερή Maureen την κατέγραψε σε βίντεο και μπορείτε να την απολαύσετε παρακάτω:

«Προετοίμαζα τη φάρσα αυτή για ΜΗΝΕΣ! Και του την έφερα για τα καλά! Μακάρι να είχα συνεχίσει να καταγράφω το βίντεο για πιο πολλή ώρα. Όταν με είδε να τραβάω βίντεο από το παράθυρο φοβήθηκα ότι θα καταλάβει ότι πρόκειται για φάρσα, όμως εκείνος μπήκε μέσα στο σπίτι κανονικά και άρχισε να ρωτάει τι συμβαίνει. Χρειάστηκε να εξηγήσω, ότι εδώ και μήνες φυλούσα τα κουτιά –στο δεύτερο βίντεο βλέπετε την αντίδρασή του. Όσο για τα κουτιά; Μόλις ανακοίνωσα ότι χαρίζονται σε όποιον τα θέλει, έξω από το σπίτι μου μαζεύτηκε ουρά!»

Μάλλον πολλοί θα είναι αυτοί που θα εφαρμόσουν την φάρσα της Maureen την επόμενη Πρωταπριλιά…

Πηγή: popsugar.com

Ο αυτισμός είναι μια νευρολογική διαταραχή που μπορεί να επηρεάσει την ικανότητα ενός ατόμου να συμμετάσχει σε διάφορες κοινωνικές αλληλεπιδράσεις. Όμως, η 5χρονη Iris Grace από το Ηνωμένο Βασίλειο αποτελεί εξαιρετικό παράδειγμα για τα απροσδόκητα δώρα που μπορεί να χαρίσει ο αυτισμός στους ασθενείς.

Η εξαιρετική της εστίαση και προσοχή στη λεπτομέρεια την βοήθησαν να δημιουργήσει απίστευτα όμορφες ζωγραφιές που πολλοί από τους θαυμαστές και αγοραστές της έχουν παρομοιάσει με έργα του Μονέ!

Το χαριτωμένο κοριτσάκι μαθαίνει με τον καιρό να μιλάει, κάτι που άλλα παιδιά καταφέρνουν σχεδόν από την ηλικία των 2 ετών. Μαζί με τη λογοθεραπεία, οι γονείς μύησαν τη μικρή στη ζωγραφική και τότε ήταν που ανακάλυψαν το μεγάλο ταλέντο της.

Το εκπληκτικό είναι ότι έχει δημιουργήσει ένα ύφος ζωγραφικής που δεν θα μπορούσε να υιοθετήσει κανένα άλλο παιδί στην ηλικία της, ενώ έχει την ικανότητα να κατανοεί τα χρώματα και τον τρόπο που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους.

Λένε συχνά, ότι τα βιβλία σώζουν ζωές. Τι περισσότερες φορές, όσο αληθινά κι αν το βιώνουμε αυτό ως συναίσθημα, πρόκειται για σχήμα λόγου. Μία φορά στα -απίθανα ή τραγικά- χρονικά, όμως, η φράση αυτή αγγίζει την πραγματικότητα και τα βιβλία γίνονται, για κάποιους ανθρώπους, σανίδες σωτηρίας.

Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί το βιβλίο A Velocity of Being: Letters to a Young Reader (Μια ταχύτητα του Όντος: Γράμματα σε έναν Νέο Αναγνώστη), μια συλλογή πραγματικών, εικονογραφημένων γραμμάτων, τα οποία δείχνουν την μετασχηματιστική και υπερβατική ισχύ του διαβάσματος, από ορισμένους φωτισμένους ανθρώπους που δίνουν έμπνευση σε όλους εμάς, τους πιο… θνητούς. Ενδιαφέροντα γράμματα από κορυφαίους επιστήμονες, καλλιτέχνες, αλλά και συγγραφείς, περιλαμβάνει αυτή η συλλογή, όμως το ένα που ξεχωρίζει ανάμεσά τους προέρχεται από την λιγότερο γνωστή Helen Fagin.

Η Helen ήταν 21ός έτους όταν, μαζί με την οικογένειά της, φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Βαρσοβίας, κατά τη ναζιστική κατοχή στην Πολωνία. Εκείνη και οι αδερφές της κατάφεραν να ξεφύγουν, αλλά κατά το Ολοκαύτωμα έχασαν και τους δύο τους γονείς. Η Helen έφτασε στην Αμερική χωρίς να γνωρίζει ούτε λέξη Αγγλικών, κι όμως κατάφερε όχι μόνο να σπουδάσει, αλλά και να πάρει Διδακτορικό και να διδάξει λογοτεχνία για περισσότερες από δύο δεκαετίες. Αφιέρωσε τη ζωή της μελετώντας τις πιο σκοτεινές στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας  και έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία του Μνημείου Ολοκαυτώματος στη Ουάσινγκτον. Μέχρι σήμερα, στα 101 χρόνια της, παραμένει «ατρόμητη» αναγνώστρια λογοτεχνίας και ηθικής λογοτεχνίας και η συζήτηση μαζί της είναι -όπως λένε- απολαυστική!

Σε μία από αυτές τις συζητήσεις που είχε μαζί της αναφέρεται η Maria Popova, συντάκτρια του brainpickings.org, κατά την οποία η Fagin της μίλησε για ένα βιβλίο -ένα συγκεκριμένο βιβλίο- το οποίο έγινε γραμμή ζωής για τα έφηβα κορίτσια στο σχολείο που η ίδια είχε «στήσει» κρυφά μέσα στο Γκέτο. Το βιβλίο αυτό έγινε αντίδοτο στις αμέτρητες προσβολές κατά της αξιοπρέπειάς τους από τους Ναζί: Μία από αυτές ήταν και η άρνηση στη βασική εκπαίδευση. Αυτό που είπε, απευθυνόμενη ειδικά στους νέους αναγνώστες, αξίζει να το διαβάσουμε όλοι, μικροί και μεγάλοι:

«Αγαπητέ Φίλε,

Μπορείς να φανταστείς έναν κόσμο χωρίς πρόσβαση στο διάβασμα, στη μάθηση, στα βιβλία;

Στα 21 μου, κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, εκδιώχθηκα σε Γκέτο της Πολωνίας, όπου το να σε έπιαναν οι Ναζί να διαβάζεις οτιδήποτε που είχαν απαγορεύσει σήμαινε, στην καλύτερη περίπτωση, σκληρή καταναγκαστική εργασία, στη χειρότερη: θάνατο.

Εκεί, οργάνωσα ένα κρυφό σχολείο, προσφέροντας στα Εβραιόπουλα δυνατότητα στη βασική εκπαίδευση που τους είχαν αρνηθεί οι δικτάτορες. Πολύ σύντομα, όμως, κατάλαβα, ότι με το να διδάσκω στις ευαίσθητες αυτές παιδικές ψυχές Λατινικά και Μαθηματικά, τους στερούσα κάτι πολύ πιο ουσιαστικό –αυτό που είχαν ανάγκη δεν ήταν στείρα γνώση, αλλά ελπίδα. Ελπίδα όπως αυτή που έρχεται όταν μεταφέρεσαι σε έναν φανταστικό κόσμο πιθανοτήτων.

Κάποια μέρα, λες και μάντεψε τις σκέψεις μου, ένα κορίτσι με παρακάλεσε: “Θα μπορούσες να μας αφηγηθείς ένα βιβλίο, παρακαλώ;”

Είχα περάσει το προηγούμενο βράδυ διαβάζοντας το Όσα Παίρνει ο Άνεμος –ένα από τα λίγα λαθραία βιβλία που κυκλοφορούσαν ανάμεσα σε ανθρώπους εμπιστοσύνης από ένα υπόγειο κανάλι του Γκέτο, με τον όρκο τιμής, ότι θα διαβάζουμε μόνο νύχτα, στα κρυφά. Κανείς δεν επιτρεπόταν να κρατά το βιβλίο για περισσότερο από ένα βραδύ –με τον τρόπο αυτό, αν το κατήγγειλε κανείς, αυτό θα είχε ήδη αλλάξει χέρια μέχρι να έρχονταν οι Ναζί να ψάξουν.

Διάβαζα το Όσα Παίρνει ο Άνεμος από την Δύση μέχρι το Ξημέρωμα και ακόμα το είχα στο μυαλό μου, οπότε κάλεσα τις μικρές ονειροπόλες στο ταξίδι μου. Καθώς τους αφηγούμουν το βιβλίο, μοιράζονταν τους έρωτες και τις δοκιμασίες του Rhett Butler και της Scarlett O’Hara, της Ashley και της Melanie Wilkes και για μία μαγική ώρα ταξιδέψαμε όλοι μαζί σε έναν κόσμο όχι θανάτου, αλλά καλών τρόπων και φιλοξενίας. Όλα τα πρόσωπα των παιδιών φώτισαν με ζωτικότητα!

Ένα χτύπημα στην πόρτα διέλυσε τον ονειρικό κόσμο μας. Καθώς η τάξη έβγαινε ήσυχα έξω, ένα χλωμό κορίτσι με πράσινα μάτια, γύρισε προς το μέρος μου με δακρυσμένο χαμόγελο και μου είπε: Σε ευχαριστώ τόσο πολύ γι’αυτό το ταξίδι σε έναν άλλο κόσμο. Μπορούμε σε παρακαλώ να το ξανακάνουμε σύντομα; Της υποσχέθηκα πως θα το κάναμε, παρόλο που αμφέβαλλα ότι θα έχουμε πολλές ακόμα ευκαιρίες. Έβαλε τα χέρια της γύρω μου και της ψιθύρισα: Αντίο, Σκάρλετ. –Νομίζω θα προτιμούσα να είμαι η Μέλανι, απάντησε, παρόλο που η Σκάρλετ θα πρέπει να ήταν πολύ πιο όμορφη.

Καθώς τα γεγονότα στο Γκέτο συνέχιζαν την πορεία τους, πολλές από τις μικρές μου ονειροπόλες έπεσαν θύματα των Ναζί. Από τις 22 μαθήτριές μου, στο κρυφό μου σχολείο, μόνο 4 επέζησαν το Ολοκαύτωμα.

Το χλωμό πρασινομάτικο κορίτσι ήταν μία από αυτές.

Πολλά χρόνια αργότερα, κατάφερα να την εντοπίσω και την συνάντησα στη Νέα Υόρκη. Μία από τις μεγαλύτερες ανταμοιβές της ζωής μου θα είναι πάντα η ανάμνηση της συνεύρεσής μας, όταν με σύστησε στον άντρα της ως την “πηγή της ελπίδας και των ονείρων, σε καιρούς απόλυτης στέρησης και εξαθλίωσης”.

Υπάρχουν καιροί που τα όνειρά μας μάς στηρίζουν περισσότερο από τα γεγονότα. Το να διαβάζεις ένα βιβλίο και να παραδίδεσαι σε μια ιστορία σε κάνει να κρατάς την ανθρώπινη υπόστασή σου ζωντανή.

Ειλικρινώς δική σας,

Helen Fagin»

Δείτε την παρακάτω, να διαβάζει το παραπάνω κείμενο:

Η τεχνολογία και η επιστήμη στις μέρες μας καλπάζουν. Οι εξελίξεις είναι καθημερινές και καταιγιστικές, γι’ αυτό άλλωστε και πολλά πράγματα που μάθαμε κάποτε στο σχολείο ή πιστεύαμε ως παιδιά πλέον δεν ισχύουν.

Πράγματα που παλιότερα τα θεωρούσαμε ακλόνητες αλήθειες, πλέον χαρακτηρίζονται… «μύθοι». Μεγαλώνοντας αυτοί οι σημερινοί μύθοι είχαν παγιωθεί μέσα μας. Ήρθε η ώρα λοιπόν για να τους ανατρέψουμε. Είναι ο Πλούτωνας πλανήτης; Είναι το Έβερεστ το πιο ψηλό βουνό του κόσμου; Ανακάλυψε ο Κολόμβος την Αμερική; Σε πόσα χρόνια χωνεύουμε τις τσίχλες που καταπίνουμε; Για να δούμε…

Ο Πλούτωνας δεν είναι πλανήτης

Για 70 ολόκληρα χρόνια μαθαίναμε στο σχολείο ότι το ηλιακό μας σύστημα απαρτίζεται από 9 πλανήτες. Ο πιο παγωμένος και απομακρυσμένος ήταν ο Πλούτωνας, ο οποίος – όπως αποδείχθηκε το 2003 – μετά από παρατηρήσεις ενός αστρονόμου… δεν είναι πλανήτης. Ο συγκεκριμένος αστρονόμος ανακάλυψε ένα ακόμα ουράνιο σώμα μετά τον Πλούτωνα, το οποίο η NASA ονόμασε «Eris». Αυτή η ανακάλυψη ήταν και η αφορμή για να ξεκινήσουν οι συζητήσεις για το τι κάνει τελικά ένα ουράνιο σώμα πλανήτη. Οι επιστήμονες κατέληξαν ότι πλανήτης μπορεί να χαρακτηρίζεται ένα ουράνιο σώμα βάσει του μεγέθους και της θέσης του. Έτσι «υποβίβασαν» τον Πλούτωνα σε πλανήτη – νάνο. Μάλιστα, σύμφωνα με τη NASA, υπάρχουν άλλοι τρεις πλανήτες επίσημα αναγνωρισμένοι ως νάνοι και πιθανότατα πολλοί ακόμα που δεν έχουν ταυτοποιηθεί. Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, ότι το ηλιακό μας σύστημα, πια, αποτελείται από 8 πλανήτες και… κάμποσους πλανήτες νάνους!

Χρησιμοποιούμε μόνο το 10% του εγκεφάλου μας

Ο εγκέφαλος είναι το πολυπλοκότερο όργανο του ανθρώπινου σώματος. Μέχρι πριν λίγα χρόνια πολλοί ήταν εκείνοι που πίστευαν ότι χρησιμοποιούμε μόνο το 10% αυτού του οργάνου. Αυτό, όμως, είναι ένας μύθος, αφού – σύμφωνα με ερευνητές και πολλές επιστημονικές μελέτες – το ποσοστό του εγκεφάλου που χρησιμοποιείται ανά πάσα στιγμή ποικίλλει από άτομο σε άτομο και εξαρτάται από το τι κάνει ή σκέφτεται εκείνη την στιγμή. Ο μύθος του 10% πιστεύεται ότι ξεκίνησε από το βιβλίο του Dale Carnegie του 1936, “How to Win Friends and Influence People”. Ο μύθος περιγράφηκε ως κάτι που συνήθιζε να λέει ο καθηγητής του συγγραφέα και από τότε και μετά επαναλήφθηκε πολλές φορές και έγινε ευρέως πιστευτός.

Έχουμε μόνο 5 αισθήσεις

Όραση, αφή, οσμή, γεύση, ακοή: Αυτές είναι οι πέντε βασικές αισθήσεις του ανθρώπου. Πλέον, όμως, οι ερευνητές διαφωνούν με αυτό το μοντέλο αισθήσεων και ισχυρίζονται ότι οι αισθήσεις μας είναι… 21! Βασική αρχή τους είναι πως αίσθηση είναι κάθε σύστημα που αντιδρά σε φυσικά φαινόμενα και αντιστοιχεί σε κάποιο σημείο του εγκεφάλου. Έτσι τις βασικές αισθήσεις συμπληρώνουν μεταξύ άλλων και τις εξής: την πίεση, την φαγούρα, την πείνα, την δίψα, την ικανότητα να ξεχωρίζεις το κρύο από τη ζέστη, την ικανότητα να ξέρεις που βρίσκονται τα μέλη του σώματος σου, την ικανότητα να ελέγχεις τις κινήσεις των μυών σου, την αίσθηση του χρόνου κ.α.

Το Έβερεστ είναι το πιο ψηλό βουνό του κόσμου

Κι όμως όχι! Το υψηλότερο βουνό του κόσμου βρίσκεται στο Εκουαδόρ και είναι το Chimborazo. Η λεπτομέρεια βρίσκεται στο ότι το Έβερεστ κερδίζει τον τίτλο, όταν η μέτρηση έχει ως σημείο έναρξης της μέτρησης τη στάθμη της θάλασσας, ενώ το Chimborazo όταν η μέτρηση γίνεται από το κέντρο της Γης.  Η φημισμένη κορυφή του Έβερεστ όταν μετρηθεί από τη στάθμη της θάλασσας στα 8,848 μέτρα και εκείνη του Chimborazo στα 6,248. Αν όμως η μέτρηση γίνει από το κέντρο της Γης τότε η κορυφή του Chimborazo φτάνει τα 6,4 εκατομμύρια μέτρα. Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της ανομοιομορφίας που έχει η Γη καθώς είναι πεπλατυσμένη στην κορυφή της και ο πυθμένας διογκώνεται ελαφρώς στη μέση…

Ο Ναπολέων δεν ήταν τόσο κοντός

Όλοι μας έχουμε ακούσει αυτές τις φήμες που ήθελαν τον Γάλλο στρατάρχη να είναι κοντός και μάλιστα να είναι γεμάτος από κόμπλεξ εξ’ αιτίας του ύψους του. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι είχε το ύψος του μέσου άντρα της εποχής του. Το όλο μπέρδεμα με το ύψους του ξεκίνησε επειδή το μετρικό σύστημα της Γαλλίας είναι διαφορετικό από εκείνο των Βρετανών, οι οποίοι των απεικόνιζαν κοντό σε καρτούν, κόμικς και ταινίες για πολλά χρόνια.

Οι γευστικές απολήξεις της γλώσσας είναι 4

Ο «Χάρτης» της Γλώσσας αναπαριστούσε κάποτε πώς οι τέσσερις βασικές γεύσεις (πικρό, ξινό, αλμυρό και γλυκό) προσλαμβάνονται από διαφορετικές περιοχές της γλώσσας. Οι γευστικοί υποδοχείς, όμως, καλύπτουν το σύνολο της επιφάνειας της γλώσσας και προσλαμβάνουν όλων των λογιών τις γεύσεις. Παραμένει αλήθεια πως κάποιοι είναι πιο ευαίσθητοι σε συγκεκριμένες γεύσεις από άλλους, μόνο που η διαφοροποίηση αυτή πιστοποιείται εργαστηριακά και δεν είναι σίγουρα αντιληπτή από τον άνθρωπο.

Η τσίχλα κολλά στο στομάχι

Πόσες φορές όταν ήμασταν μικροί και καταπίηκαμε κατά λάθος την τσίχλα μας δεν φοβηθήκαμε μήπως αυτή κολλήσει στο στομάχι μας; Τώρα πια, όμως, ξέρουμε ότι αυτός ήταν ένας αληθοφανής, αλλά παράλογος φόβος. Η τσίχλα, όπως και οτιδήποτε άλλο τρώμε και καταπίνουμε, ακολουθεί τη φυσιολογική διαδικασία της πέψης και τελικά αποβάλλεται με τα κόπρανα.

Οι ταύροι εξοργίζονται με το κόκκινο χρώμα

Ταινίες, σειρές, ταυρομαχίες. Όλα παρουσιάζουν τον ταύρο σαν ένα ζώο που εξοργίζεται και νευριάζει μόλις αντικρίσει μπροστά του κάτι… κόκκινο. Πόσο αληθεύει, όμως, αυτό; Καθόλου! Οι ταύροι και τα βοοειδή, γενικά, έχουν αχρωματοψία και δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τα χρώματα. Εκείνο που εξοργίζει τους ταύρους, λοιπόν, είναι η κίνηση και όχι το χρώμα.

Ο Χριστόφορος Κολόμβος ανακάλυψε την Αμερική

Η αμερικάνικη ήπειρος κατοικούνταν πολλά χρόνια πριν φτάσει σε αυτήν ο ιταλικής καταγωγής θαλασσοπόρος, Χριστόφορος Κολόμβος, οπότε δεν την ανακάλυψε. Αν σκέφτεστε ότι ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που πάτησε πάνω της, πλανάστε για μία ακόμη φορά. Το είχε κάνει 500 χρόνια πριν από αυτόν ο βίκινγκ εξερευνητής, Λέιφ Έρικσον.

Τα μαλλιά και τα νύχια μας δεν μεγαλώνουν αφού πεθάνουμε

Λίγο μακάβρια, αλλά ήταν μια πεποίθηση που πολλοί πιστεύαμε, η οποία δεν ισχύει. Γιατί; Επειδή το σώμα μας μετά τον θάνατο αφυδατώνεται. Η αφυδάτωση κάνει το δέρμα μας, όπως και τους άλλους μαλακούς ιστούς του οργανισμού, να συρρικνώνονται, να υποχωρούν, την ίδια ώρα που μαλλιά και νύχια παραμένουν άθικτα. Αυτός ο συνδυασμός των δύο φαινομένων δίνει συχνά την εντύπωση μεγαλύτερων νυχιών και τριχών, είναι όμως μια ψευδαίσθηση και τίποτα παραπάνω.