Τα πρώτα 70 λεπτά μιας ολόκληρης ζωής…το χρονικό διάστημα μέσα στο οποίο τα νεογέννητα μωρά αρχίζουν να ανακαλύπτουν τον κόσμο έξω από τη μήτρα της μητέρας τους.
Αν και ο χρόνος αυτός ποικίλλει, μελέτη που έγινε σε 28 βρέφη αποδεικνύει ότι τα περισσότερα από αυτά επιδίδονται στις εξής δραστηριότητες κατά τα πρώτα 70 λεπτά μετά τον τοκετό:
0 λεπτά: Τα μωρά ξεσπούν σε κραυγές που συνοδεύουν τη διαδικασία της γέννησης, “αφυπνίζοντας” συγχρόνως τους πνεύμονες.
2 λεπτά: Μετά από το έντονο κλάμα, τα μωρά ξοδεύουν λιγότερο από ένα λεπτό χαλάρωσης στο στήθος της μητέρας τους. Οι ερευνητές εικάζουν ότι αυτή η ησυχία αποτελεί ένδειξη ότι το νεογέννητο θέλει να προστατευτεί από τους εχθρούς που φοβάται ότι θα το πάρουν από τη μητέρα του.
2,5 λεπτά: Καθώς αρχίζουν να ξυπνούν, τα νεογέννητα ανοίγουν τα μάτια τους για πρώτη φορά και σταδιακά αρχίζουν να κουνάνε το στόμα και το κεφάλι τους.
8 λεπτά: Τα μωρά γίνονται ακόμη πιο δραστήρια, κρατώντας τα μάτια τους ανοικτά για πέντε ή περισσότερα λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης, φαίνεται ότι αυξάνεται το ενδιαφέρον των νεογνών για το φαγητό, κοιτάζοντας το πρόσωπο και το στήθος της μητέρας τους και κουνώντας τα χέρια προς το στοματάκι τους.
18 λεπτά: Είναι ήδη εξουθενωμένα! Ώρα για ξεκούραση!
36 λεπτά: Έχοντας ανακτήσει τις δυνάμεις τους, τα νεογέννητα αρχίζουν να κλωτσάνε πολύ γρήγορα με τα ποδαράκια τους για να φτάσουν στο στήθος της μητέρας τους. Σε αυτή τη φάση στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό στην αίσθηση της όσφρησης για να περιηγηθούν.
62 λεπτά: Το νεογέννητο λαμβάνει μικρές ποσότητες από το πρωτόγαλα. Ο πρώιμος αυτός θηλασμός διεγείρει τα στήθη ώστε να παράγουν το γάλα και βοηθά επίσης τη μήτρα της γυναίκας να επανέλθει στο κανονικό μέγεθος πριν από την εγκυμοσύνη.
70 λεπτά: Αποστολή εξετελέσθη! Τα νεογέννητα ξεκουράζονται απολαμβάνοντας τον υπνάκο τους!
Με μία ανάρτηση που κάνει τις τελευταίες ημέρες τον γύρο του κόσμου, ένας σύζυγος τιμά δημόσια την πεθερά του για όσα τους έχει προσφέρει και για τον αγώνα ζωής που δίνει, πρώτα για τους γύρω της και μετά για τον εαυτό της, με σκοπό να αποδείξει, ότι μερικές φορές το ποιος είναι κάποιος πραγματικά φαίνεται από τις πράξεις του και όχι από την πρώτη εντύπωση που σχηματίζεις γι’αυτόν:
“Αυτή είναι η Σάρον, η πεθερά μου.
Μου δίδαξε ότι είναι σημαντικό να βλέπεις κάποιον για το ποιος είναι πραγματικά, όχι σύμφωνα με το τι περιμένεις από αυτόν.
Όταν γνώρισα για πρώτη φορά τη πεθερά μου, δυσκολεύτηκα να καταλάβω την βαριά επαρχιώτικη προφορά της. Και μου φαινόταν και λίγο αυταρχικός τύπος, επιθετικά ευγενική. Αλλά ήξερα ότι είναι σημαντική για την αγάπη της ζωής μου, τη γυναίκα μου,, γι ‘αυτό την αποδέχτηκα κακόκεφα, όπως κάνουν κάποιοι από εμάς όταν η οικογένεια μας επιβάλλεται.
5 χρόνια μετά, συνέχιζα να μην γνωρίζω πραγματικά.
Όταν η γυναίκα μου εμφάνισε λευχαιμία στα 30. Όταν ο κόσμος μας γκρεμίστηκε και άλλαξε για πάντα, η Σάρον πολύ ήσυχα και πολύ σταθερά μπήκε στο ρόλο για τον οποίο γεννήθηκε. Μετακόμισε, με τον μη αυτοεξυπηρετούμενο, απόμαχο του Βιετνάμ, σύζυγό της, στο σπίτι μας και έγινε ένας ακόμα φροντιστής της γυναίκας μου.
Τα τελευταία δύο χρόνια ψωνίζει κυρίως εκείνη από το σούπερ μάρκετ, μαγειρεύει σχεδόν κάθε γεύμα, πλένει και καθαρίζει, πηγαίνει και τα δύο εξαρτώμενα από εκείνη άτομα του σπιτιού μας σε σχεδόν κάθε ένα από τα 300+ ραντεβού σε γιατρούς, ταξινομεί δεκάδες χιλιάδες χάπια και βεβαίωνεται ότι όλα ελήφθησαν εγκαίρως, κάθε ώρα, κάθε μέρα.
Και τα κάνει όλα αυτά, ενώ και η ίδια διαγνώστηκε με καρκίνο πριν από 6 μήνες. Και ενώ έκανε μαστεκτομή. Και ενώ κάνει χημειοθεραπείες.
Μουρμουράει όταν κάνει δουλειές. Μιλάει στον εαυτό της όταν δεν υπάρχει κανείς εκεί για να την ακούσει και συνεχίζει καθημερινά, με ταπεινότητα και χάρη.
Τράβηξα αυτή τη φωτογραφία πριν φύγω για τη δουλειά σήμερα το πρωί. Δεν ήξερε ότι ήμουν εκεί.
Αυτό, φίλοι μου, είναι το μεγαλείο σε μια ήσυχη στιγμή. Περιμένοντας τη βρώμη να βράσει για να τη δώσει στην κόρη της, για 300η φορά από τότε που αρρώστησε.
Δεν μπορούν όλοι να έχουν έναν πραγματικό, γήινο υπερήρωα στη ζωή τους.
Χάρηκα τόσο πολύ που είδα την κόρη μου τις προάλλες. Επέστρεψε στο σπίτι αρκετά νωρίς, δεν την περίμενα. Κοίταξα στην πόρτα και στεκόταν εκεί, μπροστά μου. Χάρηκα πολύ.
Μου θύμισε τον πρώτο καιρό του γάμου μας, με τον άνδρα μου, που σταματούσαμε έξω από το σπίτι των γονιών μου απροειδοποίητα, καθώς πηγαίναμε κάπου. Μπαίναμε μέσα και η μαμά μου εμφανιζόταν από την κουζίνα με μια ξύλινη κουτάλα στο χέρι, πάντα κάτι μαγείρευε, και μας έδειχνε πάντα πόσο χαιρότραν.
Ως μαμάδες, ένα από τα πιο ισχυρά δώρα που έχουμε να κάνουμε στα παιδιά μας είναι το να είμαστε απλά χαρούμενες που τα βλέπουμε. Το να τους δείχνουμε, ότι απλά και μόνο η παρουσία τους, όχι η απόδοσή τους, απλά και μόνο η ύπαρξή τους, κάνει τη ζωή μας καλύτερη.
Πριν ακόμα γεννηθούν, χαιρόμαστε να βλέπουμε τα παιδιά μας
Χαζεύουμε στην οθόνη του υπερήχου, προσπαθούμε να καταλάβουμε το σχήμα τους. Χαιρόμαστε τόσο, όταν διακρίνουμε τη μικροσκοπική φιγούρα τους.
Είμαστε πανευτυχείς που βλέπουμε το μωρό μας, όταν γεννιέται. Το παίρνουμε στη αγκαλιά μας και χαζεύουμε το πρόσωπό του, το οποίο απλά φανταζόμασταν όλους τους προηγούμενους μήνες.
Χαιρόμαστε που βλέπουμε τα παιδιά μας όταν ξυπνούν κάθε πρωί (ή τουλάχιστον προσπαθούμε να είμαστε χαρούμενοι… ή να φερόμαστε με χαρά, ελπίζοντας να ξεκινήσει καλά η μέρα). Τα καλημερίζουμε με ένα χαμόγελο, γιατί ανεξάρτητα από τις πιθανότητες κόντρα σε αυτό, θέλουμε να είναι καλή η μέρα.
Χαιρόμαστε που τα βλέπουμε μετά το σχολείο (ή τουλάχιστον προσπαθούμε να τους δείξουμε ότι χαιρόμαστε) όταν κατεβαίνουν από το σχολικό, ή μπαίνουν στο αμάξι μας ή βγαίνουν από την πόρτα του σχολείου. Ψάχνουμε στα πρόσωπά τους να δούμε τι μέρα είχαν, αν θα πρέπει να τα συγχαρούμε ή να τα παρηγορήσουμε για κάτι.
Χαιρόμαστε που βλέπουμε τους μικρούς αθλητές μας ή τους καλλιτέχνες μας, όταν βγαίνουν από το αποδυτήριο έπειτα από ένα παιχνίδι ή από τα παρασκήνια έπειτα από μια παράσταση. Ανεξάρτητα από το σκορ ή τις κριτικές, όσον αφορά εμάς, έχουν κερδίσει το παιχνίδι και έχουν κλέψει την παράσταση!
Χαιρόμαστε που βλέπουμε τους εφήβούς μας να επιστρέφουν στο σπίτι. Χαιρόμαστε να βλέπουμε τους αποφοίτούς μας σε μια μεγάλη σειρά από καπέλα και φορέματα. Τους ξεχωρίζουμε ανάμεσα σε άλλους, το βλέμμα μας θολώνει από δάκρυα υπερηφάνειας και χαράς.
Είμαστε χαρούμενοι όταν βλέπουμε τα μεγάλα παιδιά μας να έρχονται σπίτι από μια πόλη όπου σπουδάζουν και που είναι η νέα μόνιμη διεύθυνση τους. Έρχονται για τα Χριστούγεννα ή για Σαββατοκύριακο, και τη στιγμή που περνούν την πόρτα, το σπίτι μας παίρνει ζωή ξανά.
Η Elizabeth Spencer με τις κόρες της
Χαιρόμαστε που βλέπουμε τους νεαρούς μας ενήλικες όταν εμφανίζονται στην κουζίνα μας αργά το πρωί, όταν το πρωινό έχει μετατραπεί σε πρόγευμα.
Χαιρόμαστε που βλέπουμε τα ενήλικα παιδιά μας όταν πηγαίνουμε στα σπίτια τους, όταν είμαστε εμείς οι φιλοξενούμενοι. Κοιτάζουμε τριγύρω και βλέπουμε τις ζωές που έχουν χτίσει και είμαστε ευγνώμονες γνωρίζοντας ότι έχουμε επενδύσει τη ζωή μας σε κάτι πέρα από τον εαυτό μας.
Αυτή η χαρά να βλέπουμε τα παιδιά μας είναι δώρο για εκείνα, και το καλύτερο είναι ότι στην πορεία, είναι ένα δώρο που και εκείνα θα μας δίνουν.
Μας ψάχνουν μέσα από την κούνια τους ή από το λεωφορείο ή από το χωράφι ή από τη σκηνή ή από τον δρόμο ή από την πόρτα, και τα πρόσωπά τους φωτίζονται όταν μας βλέπουν, φωτίζοντας και το δικό μας πρόσωπο!
Πριν από μερικές εβδομάδες, ήμουν στην κουζίνα μας όταν η έφηβη κόρη μου επέστρεψε στο σπίτι από ένα μάθημα. Μπήκε μέσα, με είδε και είπε, “Πω, ευχαριστώ, Θεέ μου!”
“Ευχαριστώ Θεέ μου, για τι πράγμα”, τη ρώτησα.
“Ευτυχώς που είσαι εδώ! Ήθελα να σε δω”
Και τότε αυτόματα, και των δυο μας οι ζωές έγιναν καλύτερες. Και τότε αυτόματα, ήμασταν και οι δύο τόσο χαρούμενες.
Στις δύσκολες στιγμές μας ή απλά στις στιγμές που έχουμε λίγο χρόνο για τον εαυτό μας, η δυνατότητα να ανατρέχουμε σε παλιές φωτογραφίες αποδεικνύεται όχι απλά ανακουφιστική, αλλά και λυτρωτική. Όταν δε σε αυτές φιγουράρουν τα πιο αγαπημένα μας πρόσωπα, οι εικόνες αυτές αποκτούν ακόμα σπουδαιότερο νόημα, μας αγγίζουν βαθιά μας και μας διδάσκουν πόσο πολύτιμες είναι οι στιγμές μαζί τους.
Ορισμένες οικογενειακές φωτογραφίες, μάλιστα, αγγίζουν τα όρια της τέχνης. Ακόμα κι αν απαθανατίστηκαν εντελώς αυθόρμητα, σε στιγμές τυχαίες και με τρόπο απροσδόκητο, υπάρχουν εικόνες που υμνούν το νόημα της οικογένειας και που σίγουρα όλοι μας θα θέλαμε να έχουμε φυλαγμένες στα αρχεία μας.
Το Boredpanda συγκέντρωσε χιλιάδες τέτοιες εικόνες και στη συνέχεια ζήτησε από κορυφαίους φωτογράφους να τις ξεχωρίσουν και να διακρίνουν αυτές που πραγματικά αποτελούν ωδή στην οικογένεια. Δείτε παρακάτω τις 10 πρώτες και είμαστε βέβαιοι, ότι θα τις λατρέψετε:
Els Korsten (Ολλανδία) – Η χαρά του παιδιού
Menino Conhece Menina (Πορτογαλία) – “Πατέρας” -ο σημαντικότερος τίτλος ευγενείας για έναν άνδρα
Bex Maini (Ηνωμένο Βασίλειο) – Αγνή χαρά
Emily Renier (Ηνωμένο Βασίλειο) – Έξω από την πραγματικότητα…
Sanne De Block (Bέλγιο) – Γλυκόπικρη στιγμή…
Catherine Hudson (Γαλλία) – Η ελεύθερη ψυχή του παιδιού
Συγκρατήστε το όνομα του Caleb Anderson, καθώς όπως φαίνεται είναι από αυτά που θα γράψουν ιστορία. Ο 12χρονος, ο οποίος έγινε δεκτός από τη MENSA σε ηλικία 3 ετών, ξεκινά να φοιτά εντός του μήνα στο Πολυτεχνείο της Georgia, στην πόλη από την οποία κατάγεται. Το παιδί-θαύμα, αφού εντυποσίωσε τον Πρόεδρο με τις απίστευτες γνώσεις του και την ικανότητά του να εκτιμά και να συγκρατεί σύνθετες πληροφορίες, έγινε δεκτός στο τμήμα της Αεροδιαστημικής Μηχανικής.
Η μητέρα του, Claire Anderson, εξηγεί πως “τίποτε από όσα έχει κάνει ο Caleb μέχρι σήμερα δεν μας έχει φανεί φυσιολογικό”. Όπως η ίδια λέει, σε ηλικία μόλις 4 εβδομάδων άρχισε να μιμείται τη φωνή της μαμάς του. Στα δύο του χρόνια μπορούσε να διαβάζει το Σύνταγμα των Η.Π.Α. Στα τρία έγινε δεκτός στη MENSA, ενώ παράλληλα με τις σπουδές του όλα αυτά τα χρόνια έχει μάθει Ισπανικά, Γαλλικά και Μανδαρινικά.
“Δεν είμαι τόσο έξυπνος, απλά ‘πιάνω’ γρήγορα τις πληροφορίες”, λέει ο ίδιος μιλώντας στα αμερικανικά μέσα, με εξαιρετική σεμνότητα.
“Θυμάμαι χαρακτηριστικά, να πηγαίνω στην Πρώτη τάξη του σχολείου και όλοι να είναι πολύ ψηλότεροι από εμένα, γιατί εγώ ήμουν 2 ετών -με το ζόρι περπατούσα”, προσθέτει γελώντας. Πολύ γρήγορα βρέθηκε στο Γυμνάσιο, όμως εκεί οι συμμαθητές δεν ήταν ιδιαίτερα φιλικοί. “Με αντιμετώπιζαν σαν ανωμαλία”, λέει ο ίδιος, ο οποίος ολοκλήρωσε και τα μαθήματα του Λυκείου σε ηλικία 11 ετών και τον τελευταίο χρόνο σπουδάζει αεροναυπηγική στο Chattahoochee Technical College. Ο ίδιος ελπίζει να μπορέσει να λάβει μια μέρα υποτροφία στην Tesla, του Elon Musk.
Ωστόσο, οι γονείς του φιλοδοξούν να λάβει πιο ολιστική μόρφωση στο Πολυτεχνείο της Georgia. Επίσης, θέλουν να λάβει σημαντικά μαθήματα ζωής, έξω από τις σχολικές τάξεις.
“Θέλουμε να βεβαιωθούμε πως όταν θα είναι ενήλικας θα γίνει ένας εξαιρετικός σύζυγος, σπουδαίος πατέρας και καλός φίλος”, λέει το ζεύγος Anderson. Η μαμά του είναι κάτοχος Master στην εκπαίδευση και ο μπαμπάς του είναι στις πωλήσεις ηλεκτρονικών υπολογιστών. Είναι προφανές, όπως προσθέτουν, ότι τους είναι αδύνατον να τον βοηθήσουν πλέον με τα μαθήματά του. “Καταλάβαμε, όμως, ότι υπάρχουν κι άλλες γνώσεις που μπορούμε να του δώσουμε, ώστε να γίνει ένας άνθρωπος με καλοσύνη, συμπόνοια και που θα αναζητά πάντα το καλό στους άλλους.”
Την ώρα που οι περισσότεροι από εμάς βρισκόμασταν καλά κλεισμένοι στα σπίτια μας, για να προστατευτούμε από την πανδημία του κορωνοϊού, για ένα 10χρονο αγόρι και τον 46χρονο μπαμπά του ξεκινούσε ένα απίθανο ταξίδι ζωής!
Ο λόγος για τον Romeo και τον πατέρα του Phil, οι οποίοι ζουν στη Σικελία και λόγω του κορωνοϊού δεν είχαν καταφέρει να δουν από κοντά τη γιαγιά της οικογένειας, η οποία ζει μόνη στο Λονδίνο. Καθώς δυνατότητα πτήσης προς Λονδίνο εκείνο το διάστημα δεν υπήρχε, ο μικρός -που πραγματικά ήθελε να δώσει μια τρυφερή αγκαλιά στην αγαπημένη του γιαγιά- είχε την εξής απίθανη ιδέα: Πάμε με τα πόδια;
Στην αρχή οι γονείς του δίστασαν και είπαν, ότι δεν θα μπορούσε να περπατήσει για παραπάνω από 50 χιλιόμετρα, ωστόσο ο 10χρονος τους μετέπεισε και έτσι άρχισαν να οργανώνουν το φοβερό ταξίδι τους, ώστε να είναι απόλυτα ασφαλές!
Ο Romeo και ο πατέρας του ξεκίνησαν, λοιπόν, από τη Σικελία και πέρασαν 93 ολόκληρες ημέρες περπατώντας με τα πόδια για 2.800 χιλιόμετρα, χρησιμοποιοώντας ποδήλατο και καράβι, μέχρι που έφτασαν στο Λονδίνο!
A post shared by Romeo Cox (@romeos_big_journey_home) on
Κατά την διάρκεια του ταξιδιού τους αντιμετώπισαν πολλές προκλήσεις, άλλοτε επικίνδυνες όπως μια αγέλη άγριων σκύλων και άλλοτε ευχάριστες όπως η γνωριμία τους με ένα γαϊδουράκι, ενώ έκαναν στάση σε διάφορες χώρες, όπως η Ελβετία και η Γαλλία. Κοιμήθηκαν σε hostels, εκκλησίες ή απλά κάτω από τα αστέρια, ενώ αρκετοί άνθρωποι τους φιλοξένησαν.
A post shared by Romeo Cox (@romeos_big_journey_home) on
Σύμφωνα με τον μπαμπά του “Το επικό αυτό ταξίδι, αν και τρομερά κουραστικό, ήταν πραγματικά σπουδαίο για την πνευματική μας υγεία, αλλά και μια εξαιρετική ευκαιρία να έρθουμε κοντά με τον γιο μου και να ζήσουμε μοναδικές εμπειρίες -πολλές εκ των οποίων συμφωνήσαμε να μην πούμε ποτέ στη μαμά! Είμαι σίγουρος ότι θα θυμόμαστε το ταξίδι μας αυτό και οι δύο για μια ζωή!”
Το καλύτερο; Κατά την διάρκεια του ταξιδιού, ο Romeo μέσα από το ταξίδι του συγκέντρωσε και 12.000 λίρες για τη φιλανθρωπική οργάνωση Refugee Education Across Conflicts.
Ένα φρικαλέο, αδιανόητο συμβάν έλαβε χώρα πριν από μερικές ημέρες στη Μόσχα, όπου μία 25χρονη μητέρα προσπάθησε να πουλήσει το μόλις μίας εβδομάδας μωρό της, προς 3.500 ευρώ.
Σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, 25χρονη Λουίζα Γκατζίεβα κυριολεκτικά διαφήμισε την μόλις επτά ημερών κορούλα της στη “μαύρη αγορά”, λέγοντας ότι αναζητούσε γονείς που θα την υιοθετούσαν προς 3.500 ευρώ.
Μυστικοί αστυνομικοί, οι οποίοι ενημερώθηκαν για την φρικαλέα προσφορά, έδωσαν ραντεβού με τη γυναίκα, η οποία έχει ακόμα 3 παιδιά, σε καφετέρια της πόλης Νταγκεστάν της Ρωσίας με σκοπό να τους παραδώσει προς 300.000 ρούβλια το μωρό της. Η σύλληψή της έγινε την ίδια στιγμή!
Σύμφωνα με την αδερφή της, με την οποία η Γκατζίεβα είχε επικοινωνήσει νωρίτερα, με τα χρήματα από την αγοραπωλησία είχε σκοπό να αγοράσει ένα νέο ζευγάρι πολυτελείς μπότες.
Πριν τη σύλληψή της, μία οργάνωση κατά της διακίνησης ανθρώπων είχε συναντήσει την ίδια και είχε προσπαθήσει να την πείσει να μην πουλήσει το μωρό της. Η ίδια τους είχε απαντήσει, ότι δεν πρόκειται για πώληση και ότι δεν θα πρέπει να την κρίνουν, γιατί δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα οικονομικά.
Μέλη της οργάνωσης της είπαν, ότι το μωρό μπορεί να δυνόταν σε γύφτους και η μοίρα του θα ήταν άγνωστη έπειτα από αυτό, όμως δεν έδειξε να τη νοιάζει ιδιαίτερα. Δεν την απασχολούσε, δηλαδή, ποια θα ήταν η μοίρα της κόρης της στη συνέχεια.
Σύμφωνα με τους αστυνομικούς, όταν ως υποτιθέμενοι αγοραστές της έδωσαν τα χρήματα στην καφετέρια, εκείνη απλά υπέγραψε μία απόδειξη. Στους ίδιους είπε, ότι θα τα χρησιμοποιούσε ως προκαταβολή για να νοικιάσει ένα σπίτι.
Κατά τη σύλληψή της, πάντως, δήλωσε ένοχη.
Όσο για το μωράκι, η ζωή του δεν βρίσκεται σε κίνδυνο. Φροντίζεται από την Πρόνοια, μέχρι να διαλευκανθεί η υπόθεση.
Αμέτρητες επιστημονικές θεωρίες και προσωπικές εξομολογήσεις έχουν γραφτεί αναφορικά με το τι σημαίνει να μεγαλώνεις ένα παιδί με αυτισμό. Πόσο μεγάλη πρόκληση είναι, αλλά και τι ευλογία ταυτόχρονα, καθώς τα ξεχωριστά αυτά παιδιά έχουν χαρίσματα και ευαισθησίες μοναδικές που μόνο αν βρεθούν στη ζωή σου έχεις την ευκαιρία να κατανοήσεις.
Δυστυχώς, όμως, πολλοί άνθρωποι που δεν έχουν καμία γνώση και καμία επαφή με τον αυτισμό, όχι μόνο αδυνατούν να καταλάβουν, αλλά και συμπεριφέρονται εντελώς κακότροπα και προσβλητικά όταν ένα τέτοιο παιδί βρεθεί στον δρόμο του.
Απευθυνόμενος σε αυτούς και ζητώντας τους να ανοίξουν τα μάτια και την καρδιά τους, ένας μπαμπάς από τη Μ. Βρετανία, ο οποίος μεγαλώνει επίσης παιδί με αυτισμό, δημοσίευσε τη φωτογραφία μιας μαμάς, η οποία αρχικά μοιάζει αλλόκοτη, ωστόσο αν ακούσουμε την ιστορία της θα διαπιστώσουμε γιατί την χαρακτηρίζει ως “καλύτερη μαμά που γνώρισε ποτέ”.
Just some advice for those with no experience of autism. When you see a child having what appears to be a meltdown in…
Στην παραπάνω φωτογραφία, λοιπόν, όπως ο Adam Poole περιγράφει στην ανάρτησή του, η οποία έχει γίνει viral όσο λίγες, βλέπουμε μία μαμά, η οποία έχει καθίσει κάτω, στη μέση του πεζοδρομίου, προσπαθώντας να ηρεμήσει το παιδί της που έχει αυτισμό και εκείνη τη στιγμή βιώνει κάποια κρίση.
Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Poole, “Μία μόνο συμβουλή προς όλους εσάς που δεν έχετε καμία εμπειρία με τον αυτισμό. Όταν βλέπετε ένα παιδί να βρίσκεται σε μία κατάσταση που μοιάζει με tantrum, σε δημόσιο χώρο, απλά προσπεράστε και κρατήστε το στόμα σας κλειστό. Μην κουνήσετε το κεφάλι σας, μην κοιτάξετε, απλά συνεχίστε την ημέρα. Το θυμωμένο βλέμμα στην ξινισμένη φάτσα σας δεν βοηθά κανέναν”, ενώ το post του κλείνει με το σχόλιο: “H καλύτερη μαμά που ξέρω”.
Η ανάρτησή του έχει περισσότερα από 110 χιλιάδες Likes και εξίσου πολλά σχόλια, στα οποία οι χρήστες του Facebook συμφωνούν απόλυτα μαζί του λέγοντας, ότι δεν πρέπει ποτέ να κρίνουμε αν δεν βρεθούμε στη θέση κάποιου, καθώς και ότι χρειάζεται μια πραγματικά ξεχωριστή μαμά για να μεγαλώσει ένα παιδί με αυτισμό.
Μπορεί η Ιταλία να είναι από τις χώρες της Ευρώπης που χτυπήθηκαν εξαιρετικά βαριά από τον κορωνοϊό, ωστόσο είναι αναμφίβολα και από αυτές που αφιέρωσε σημαντικό έργο στην πρόληψη εν όψει του δεύτερου κύματος. Το αποτέλεσμα; Ο Σεπτέμβριος βρήκε τη χώρα με πολύ πιο ευθεία την καμπύλη της καταγραφής κρουσμάτων (για την ακρίβεια: σχεδόν εντελώς ευθεία), συγκριτικά με την Ισπανία, τη Γαλλία, την Αγγλία και οπωσδήποτε την Ελλάδα.
Οι Ιταλοί επέδειξαν ιδιαίτερη πειθαρχία στα μέτρα που όρισε το κράτος, όμως και εκείνο, από τη μεριά του αναζητήσε κατά την διάρκεια του καλοκαιριού τρόπους, ώστε η ζωή το Φθινόπωρο να επιστρέψει μεν στο κανονικό αλλά με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ασφάλεια.
Ιδιαίτερο βάρος δόθηκε στα σχολεία, με την πρόσληψη χιλιάδων νέων εκπαιδευτικών προκειμένου να “σπάσουν” τα τμήματα σε μικρότερο αριθμό μαθημάτων και η ανεύρεση νέων χώρων για μάθημα.
Όσο για το εσωτερικό των τάξεων, πρόσφατα δημοσιεύτηκαν φωτογραφίες από τον έξυπνο τρόπο που βρήκαν οι Ιταλοί να τοποθετήσουν τα θρανία, τόσο στις αίθουσες που γίνεται μάθημα όσο και σε αυτές των εστιατορίων, ώστε οι μαθητές να παραμένουν όσο το δυνατόν πιο ασφαλείς, διατηρώντας σωστές αποστάσεις:
Αίθουσα μαθήματος
Αίθουσα εστιατορίου
Ακόμα, αξίζει να αναφερθεί ότι η πρόσφατα η ιταλική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι έρχονται rapid tests για τον Covid-19 στα ιταλικά σχολεία (όπως γίνονται π..χ. στα αεροδρόμια), προκειμένου μισή ώρα αφού κάποιος μαθητής παραπονεθεί για κάποιο σύμπτωμα, να γνωρίζουν όλοι αν πρόκειται για κρούσμα. Με τον τρόπο αυτό, η διασπορά θα περιοριστεί σημαντικά, ενώ και οι γονείς δεν θα χρειάζεται να κρατούν για μέρες τα παιδιά στο σπίτι, περιμένοντας να βγει το αποτέλεσμα του κανονικού τεστ.
Υπάρχουν κάποιοι δάσκαλοι, στην σχολική πορεία του κάθε ανθρώπου, που φροντίζουν με τον δικό του τρόπο ο καθένας να μείνουν αξέχαστοι στους μαθητές τους! Δάσκαλοι που θα κάνουν τα αδύνατα δυνατά, για να γίνει το μάθημα πιο ευχάριστο και ενδιαφέρον και που δεν διστάζουν ακόμα και να “θυσιαστούν” γι’αυτό.
Μια τέτοια δασκάλα -καθηγήτρια ανατομίας για την ακρίβεια- είναι και η 43χρονη Verónica Duque, η οποία διδάσκει σε δημοτικό σχολείο, στην Ισπανία και η οποία εδώ και λίγο καιρό έχει γίνει γνωστή… παγκοσμίως, χάρη στην πρωτότυπη μέθοδό της:
Όπως η ίδια αποκαλύπτει, στην προσπάθειά της να κάνει το μάθημα της ανατομίας πιο ενδιαφέρον και ρεαλιστικό για τους μαθητές, αγόρασε από το διαδίκτυο μια ολόσωμη φόρμα που απεικονίζει με ακρίβεια όλα τα μέρη του ανθρώπινου σώματος και τη φόρεσε στην τάξη!
Ο σύζυγος της Duque ήταν αυτός που δημοσίευσε φωτογραφίες με την γυναίκα του την ώρα του μαθήματος και, όπως ήταν φυσικό, το tweet του έγινε αμέσως viral!
Muy orgulloso de este volcán de ideas que tengo la suerte de tener como mujer??
Hoy ha explicado el cuerpo humano a sus alumnos de una manera muy original??
Y los niños flipando??
Grande Verónica!!!?????? pic.twitter.com/hAwqyuujzs
«Είμαι πολύ περήφανος για αυτό το ηφαίστειο ιδεών που είμαι τυχερός να έχω ως σύζυγο», έγραψε μεταξύ άλλων, δίνοντας δημόσια συγχαρητήρια στη γυναίκα του. Αμέρητοι ήταν αυτοί που επικρότησαν την ιδέα της γυναίκας του, ωστόσο υπήρξαν και κάποιοι που τη βρήκαν υπερβολική.
Πάντως, αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που η δημιουργική δασκάλα πρωτοτυπεί: “Αποφάσισα πριν πολύ καιρό να χρησιμοποιώ μεταμφιέσεις για τα μαθήματα ιστορίας. Χρησιμοποιώ επίσης κορώνες από χαρτόνι για τους μαθητές μου για να μάθουν γραμματικές κατηγορίες όπως ουσιαστικά, επίθετα και ρήματα, διαφορετικά βασίλεια γραμματικής όπως τα ονομάζουμε”, λέει η ίδια και τονίζει: “Θα ήθελα η κοινωνία να σταματήσει να θεωρεί τους εκπαιδευτικούς ως τεμπέληδες γραφειοκρατικούς δημόσιους υπαλλήλους. Σίγουρα δεν είμαστε.”
