Με μία ανάρτηση που κάνει τις τελευταίες ημέρες τον γύρο του κόσμου, ένας σύζυγος τιμά δημόσια την πεθερά του για όσα τους έχει προσφέρει και για τον αγώνα ζωής που δίνει, πρώτα για τους γύρω της και μετά για τον εαυτό της, με σκοπό να αποδείξει, ότι μερικές φορές το ποιος είναι κάποιος πραγματικά φαίνεται από τις πράξεις του και όχι από την πρώτη εντύπωση που σχηματίζεις γι’αυτόν:
“Αυτή είναι η Σάρον, η πεθερά μου.
Μου δίδαξε ότι είναι σημαντικό να βλέπεις κάποιον για το ποιος είναι πραγματικά, όχι σύμφωνα με το τι περιμένεις από αυτόν.
Όταν γνώρισα για πρώτη φορά τη πεθερά μου, δυσκολεύτηκα να καταλάβω την βαριά επαρχιώτικη προφορά της. Και μου φαινόταν και λίγο αυταρχικός τύπος, επιθετικά ευγενική. Αλλά ήξερα ότι είναι σημαντική για την αγάπη της ζωής μου, τη γυναίκα μου,, γι ‘αυτό την αποδέχτηκα κακόκεφα, όπως κάνουν κάποιοι από εμάς όταν η οικογένεια μας επιβάλλεται.
5 χρόνια μετά, συνέχιζα να μην γνωρίζω πραγματικά.
Όταν η γυναίκα μου εμφάνισε λευχαιμία στα 30. Όταν ο κόσμος μας γκρεμίστηκε και άλλαξε για πάντα, η Σάρον πολύ ήσυχα και πολύ σταθερά μπήκε στο ρόλο για τον οποίο γεννήθηκε. Μετακόμισε, με τον μη αυτοεξυπηρετούμενο, απόμαχο του Βιετνάμ, σύζυγό της, στο σπίτι μας και έγινε ένας ακόμα φροντιστής της γυναίκας μου.
Τα τελευταία δύο χρόνια ψωνίζει κυρίως εκείνη από το σούπερ μάρκετ, μαγειρεύει σχεδόν κάθε γεύμα, πλένει και καθαρίζει, πηγαίνει και τα δύο εξαρτώμενα από εκείνη άτομα του σπιτιού μας σε σχεδόν κάθε ένα από τα 300+ ραντεβού σε γιατρούς, ταξινομεί δεκάδες χιλιάδες χάπια και βεβαίωνεται ότι όλα ελήφθησαν εγκαίρως, κάθε ώρα, κάθε μέρα.
Και τα κάνει όλα αυτά, ενώ και η ίδια διαγνώστηκε με καρκίνο πριν από 6 μήνες. Και ενώ έκανε μαστεκτομή. Και ενώ κάνει χημειοθεραπείες.
Μουρμουράει όταν κάνει δουλειές. Μιλάει στον εαυτό της όταν δεν υπάρχει κανείς εκεί για να την ακούσει και συνεχίζει καθημερινά, με ταπεινότητα και χάρη.
Τράβηξα αυτή τη φωτογραφία πριν φύγω για τη δουλειά σήμερα το πρωί. Δεν ήξερε ότι ήμουν εκεί.
Αυτό, φίλοι μου, είναι το μεγαλείο σε μια ήσυχη στιγμή. Περιμένοντας τη βρώμη να βράσει για να τη δώσει στην κόρη της, για 300η φορά από τότε που αρρώστησε.
Δεν μπορούν όλοι να έχουν έναν πραγματικό, γήινο υπερήρωα στη ζωή τους.
Και γι ‘αυτό γεμίζω με ευγνωμοσύνη κάθε μέρα.”
πηγή: Love What Matters -Credits: Scott Mann
