«Βίωσα τη μαιευτική βία»: Μία μαμά που έζησε έναν τραυματικό τοκετό στέλνει ένα δυνατό μήνυμα

Μία μητέρα εξομολογείται πώς βίωσε έναν τραυματικό τοκετό, όταν έφερε στον κόσμο το κοριτσάκι της, έπειτα από μία ήδη δύσκολη εγκυμοσύνη.

Μετά από έντονο μετατραυματικό στρες κατάφερε να μιλήσει και να βρει τη θεραπεία, ενώ στέλνει ένα σπουδαίο, δυνατό μήνυμα προς άλλες γυναίκες που βίωσαν μία παρόμοια κατάσταση.

«Πριν τρεισήμισι χρόνια, έφερα στον κόσμο το μονάκριβο παιδί μου, το κορίτσι μου. Μετά από μία δύσκολη εγκυμοσύνη και μετά από πολλές φυσικές ή συναισθηματικές απώλειες από ανθρώπους που αγαπούσα πολύ, ήρθε και ο πρόωρος τοκετός μου και η μαιευτική βία.

Ένας εξαιρετικά τραυματικός τοκετός και για εμένα και για τον σύντροφό μου και για το παιδί μας φυσικά. Με επιλόχεια κατάθλιψη και με ένα τρομερά έντονο PTSD (μετατραυματικό στρες) που με έκανε να αναβιώνω το τραύμα και τον τρόμο κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου, τους πρώτους μήνες, αλλά και σε ανύποπτο χρόνο μέσα στην μέρα.

Λίγους μήνες μετά, και αφού ήμουν τυχερή και δεν κινδύνευσε η δική μου η ζωή ή του παιδιού μου από την κατάσταση της ψυχικής μου υγείας και αφού είχα την αμέριστη συμπαράσταση και προτροπή του συντρόφου μου, παρακολούθησα μία ομάδα γυναικών που είχαν βιώσει τραυματικούς τοκετούς. Οι εμπειρίες μας ήταν σοκαριστικές.

Κλάψαμε πολύ, πονέσαμε η καθεμία για τον πόνο της άλλης γιατί ξέραμε πολύ καλά τί σημαίνει ένας τραυματικός τοκετός για την ψυχή και το σώμα της γυναίκας, φωνάξαμε, ζωγραφίσαμε, μοιραστήκαμε, πενθήσαμε για το σώμα μας και τα όνειρα και τις προσδοκίες μας, νιώσαμε μαζί. Όλες μαζί! Και για πρώτη φορά μιλούσαμε σε κάποιον άλλον άνθρωπο που μπορούσε να μας καταλάβει, που είχε νιώσει στο πετσί του την ίδια βία που είχαμε νιώσει κι εμείς.

Πριν τρία χρόνια λοιπόν, αγκαλιά με το μωρό μου και ένα πακέτο χαρτομάντηλα, άκουσα και ακούστηκα από μια υπέροχη ομάδα, υπέροχων γυναικών. Και εκείνη την στιγμή άρχισα να θεραπεύομαι. Βρήκα την δική μου θέση μέσα στο τραύμα μου και με την κατάλληλη επαγγελματική βοήθεια αργότερα, μπόρεσα να απεγκλωβιστώ και να αναπλαισιώσω την εμπειρία μου και την αφήγησή μου.

Ίσως με βοήθησε το υπόβαθρο που είχα, ίσως οι σπουδές ή τα χρόνια ψυχοθεραπείας που έχω κάνει. Ο καταλύτης όμως σε όλα αυτά, ήταν ότι ακούστηκα! Δεν είχα καταλάβει όμως ούτε εγώ η ίδια πόσο πολύ ανάγκη το είχα να ακουστώ, ειδικά από γυναίκες που είχαν ζήσει παρόμοιες εμπειρίες.

Λίγες μέρες μετά βρήκα αυτή την εικόνα και τότε μπόρεσα να καταλάβω γιατί η ψυχή μου είχε ελαφρύνει.

Ποτέ δεν ξέρουμε πού και πώς θα βρεθούν οι άνθρωποι που θα μπορέσουν να μας ακούσουν και να χωρέσουν την δική μας ιστορία, τον δικό μας πόνο. Το σημαντικό είναι να μιλήσουμε! Μόνο έτσι θα δώσουμε στον εαυτό μας την δυνατότητα να ακουστεί!

Healing Parenting – Χριστίνα Σκλαβενίτη