Δεν είναι λίγες οι φορές που η μουσική εμπνέεται από τα κοινωνικά ζητήματα. Και ιδιαιτέρως η ροκ βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων. Παρ’όλα αυτά ελάχιστες φορές ένα βίντεο κλιπ έχει συνεισφέρει στη λύση κοινωνικών ζητημάτων.
Κάτι τέτοιο κατόρθωσαν οι Soul Asylum με το τραγούδι τους “Runaway Train”. Η δημιουργία του Ντέιβ Πίρνερ, τραγουδιστή του συγκροτήματος, βρίσκεται στο τέταρτο τους άλμπουμ με τίτλο «Grave Dancers Union» του 1993.
Το τραγούδι, αλλά και το άλμπουμ στο οποίο εμπεριέχεται, εξαιτίας του τραγουδιού αυτού, είναι μακράν το πιο πετυχημένο τους δημιούργημα.
Ο Πίρνερ, πριν από λίγο καιρό, αποκάλυψε στον βρετανικό Guardian, γιατί έγραψε αυτή την παραβολή για την κατάθλιψη, ενώ ο Τόνι Κέι, θυμάται ποια ήταν η έμπνευσή του για ένα από τα πιο συγκλονιστικά βίντεο κλιπ (μαζί με του “Zombie” των Cranberries) στην ιστορία της μουσικής.
Το κομμάτι μιλά για παιδιά και εφήβους, που το σκάνε από το σπίτι τους και έπειτα εξαφανίζονται. Ένα φαινόμενο με τεράστιες διαστάσεις παγκοσμίως.
Ωστόσο, αυτό που εκτόξευσε το τραγούδι, ήταν το βίντεο κλιπ σε σκηνοθεσία του Κέι. Ακόμη, προβάλλει και ένα ακόμα πρόβλημα, την παιδική κακοποίηση, που φαντάζει ως η κύρια αιτία της φυγής των παιδιών και των νέων από την οικογενειακή εστία.
Κατά την διάρκεια του εμφανίζονται φωτογραφίες αγνοούμενων παιδιών, καθώς τρόποι επικοινωνίας με τις αρμόδιες υπηρεσίες. Οι φωτογραφίες καθώς και τρόποι επικοινωνίας άλλαζαν ανά περιοχή, όπως και τα στατιστικά στοιχεία.
Ένα τραγούδι φαινόμενο
«Ήμασταν μία πανκ μπάντα που ηχογραφούσαμε μέσα σε γκαράζ και ταξιδεύαμε με βαν. Τότε σκέφτηκα, ότι έχανα την ακοή μου. Είχα ενός είδους νευρικό κλονισμό και χρειαζόμουν για λίγο καιρό να απέχω από τους θορύβους. Άρχισα να παίζω ακουστική κιθάρα και κατέληξα να γράφω τραγούδια σε αυτή, ένα εκ των οποίων και το Runaway Train. Όταν άρχισα να γράφω για το τι συνέβαινε σε μένα μου ήρθαν οι λέξεις. Ο πρώτος στίχος “Πάρε με τηλέφωνο στη μέση της νύχτας” αναφέρεται σε έναν φίλο στη Νέα Υόρκη, ο οποίος είχε την ευγενική καλοσύνη να απαντά, ό,τι ώρα και να του τηλεφωνούσα. Επίσης, λάτρεψα τα τρένα από τότε που άρχισα να βλέπω ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα που λεγόταν “Casey Jones”, όταν ήμουν παιδί, κι έτσι χρησιμοποίησα τη φράση “runaway train” ως μεταφορική έννοια για την κατάθλιψή μου που έβγαινε εκτός ελέγχου. Όταν έπαιξα για πρώτη φορά αυτό το τραγούδι στο Πανεπιστήμιο της Μινεόστα, ο κόσμος το λάτρεψε», ανέφερε ο Πίρνερ.
Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.
Πώς στήθηκε το βίντεο κλιπ
«Καθώς πήγαινα στο σπίτι μου από το γραφείο, είδα μία αφίσα στο δρόμο με τη φωτογραφία ενός εξαφανισμένου παιδιού. Σκέφτηκα: αυτό είναι και είπα στον Ντέιβ να φτιάξουμε ένα βίντεο κλιπ που να αποτυπώνει τα πρόσπωπα παιδιών που το έχουν σκάσει ή αγνοούνται. Το Εθνικό Κέντρο Εξαφανισμένων Παιδιών μας έστειλε τα πρόσωπα των παιδιών που αναζητούνταν. Ο Ντέιβ με τη σειρά του ήταν πολύ άνετος να τραγουδά ενώ γυρίζαμε το βίντεο κλιπ και στο τέλος να στέλνουμε και το εξής μήνυμα: “Εάν έχετε δει κάποιο από αυτά τα παιδιά, καλέστε σε αυτόν τον αριθμό», ανέφερε με τη σειρά του ο Κέι στον Guardian.
«Είχαμε όμως έναν ακόμη σύμμαχο: την αμέριστη στήριξη της δισκογραφικής μας. Αν και μετά την πρώτη του προβολή στο MTV, με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν: “Δεν γύρισε πίσω κανένα παιδί. Μπορούμε να αντικαταστήσουμε τα πρόσωπά τους με πλάνα της μπάντας;” “Όχι… Να περιμένετε», απάντησα. Και τότε επέστρεψε το πρώτο, και μετά κι άλλο, κι άλλο… Ώσπου άρχισε να συμβαίνει το θαύμα.
Άλλα είχαν happy end, άλλα τραγική κατάληξη
Η επιτυχία του τραγουδιού, σύμφωνα με τον Κέι, οδήγησε στον εντοπισμό 21 εξαφανισμένων παιδιών, από τα 36 που έδειχνε το βίντεο κλιπ.
Το πρώτο παιδί που επέστρεψε σπίτι του ήταν η Ελίζαμπεθ Γουάιλς, μία έφηβη, η οποία το είχε σκάσει από το σπίτι της με έναν μεγαλύτερο άνδρα. Παρακολουθούσε τηλεόραση με φίλους της, όταν είδε το βίντεο και κάλεσε τη μητέρα της.
Το 2006, ο κιθαρίστας των Soul Asylum, Νταν Μέρφι είχε αναφέρει, ωστόσο, ότι μερικές από τις περιπτώσεις παιδιών στο βίντεο είχαν τραγική κατάληξη.
«Για κάποια παιδιά το σενάριο δεν ήταν το καλύτερο. Θυμάμαι είχα συναντήσει έναν πυροσβέστη, του οποίου η κόρη εμφανιζόταν στο τέλος του βίντεο και βρισκόταν σε μία πικρή διαμάχη με τη σύζυγό του για εκείνη. Το κορίτσι δεν είχε εξαφανιστεί, αλλά είχε δολοφονηθεί και θαφτεί στην αυλή του σπιτιού από την ίδια τη μητέρα της. Στη συνέχεια ένα κορίτσι σε μία περιοδεία μάς είχε πει “μου καταστρέψατε τη ζωή”, επειδή είδε τον εαυτό της στο βίντεο, ενώ ήταν στο σπίτι του αγοριού της και οδήγησε στην αναγκαστική επιστροφή της στο προβληματικό σπίτι της», είχε τονίσει ο Μέρφι.
Δύο άλλα παιδιά είχαν εξαφανιστεί το 1991. Τελικά, τα πτώματά τους βρέθηκαν το 2007 σε ένα σπίτι στο Margate. Ένα άλλο παιδί είχε εξαφανιστεί το 1992. Αναγνωρίστηκε στο βίντεο από έναν άνδρα που τον γνώριζε, καθώς έμενε σε παρακείμενο σπίτι, αλλά δεν ήξερε, ότι είχε δηλωθεί ως αγνοούμενος. Τηλεφώνησε στην αστυνομία, ωστόσο μέχρι να φτάσουν οι αστυνομικοί, το αγόρι και ο άνδρας με τον οποίο έμεναν μαζί είχαν εξαφανιστεί. Κανείς δεν έμαθε τι του συνέβη μετά.
Ωστόσο, τα εξαφανισμένα παιδιά, η περιπέτεια των οποίων είχε ευτυχή κατάληξη, ήταν περισσότερα.
Το κομμάτι κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1993 και έγινε παγκόσμια επιτυχία, ενώ το 1994 απέσπασε το Grammy Καλύτερου Ροκ Τραγουδιού.
Διαβάστε επίσης:
Φτιάξτε το πιο εύκολο Gingerbread House μόλις σε 20 λεπτά!
Santa Trauma: Γιατί οι σημερινοί γονείς δεν θέλουν τα παιδιά τους να πιστέψουν στον Άγιο Βασίλη
Γυμνάσιο στη Λακατάμεια δεντροφυτεύει το σχολείο και στέλνει μήνυμα σε μπουκάλι για το… 2050!
