«Σε κρατάω στην αγκαλιά μου, προσπαθώντας να τα καταφέρω με όλο αυτό που ονομάζεται θηλασμός. Τα κόκαλά μου πονάνε και τώρα συνειδητοποιώ πόσο πιο δύσκολο είναι από όσο πίστευα. Αλλά δεν με νοιάζει… Πριν από εσένα, νόμιζα ότι ήξερα πώς είναι να είσαι κουρασμένος, αλλά δεν είχα ιδέα τελικά!
Τελικά κοιμήθηκες και είμαι ελεύθερη να κάνω το ίδιο, αλλά δεν μπορώ να κοιμηθώ. Θέλω να σε βλέπω, να ακούω την αναπνοή σου. Πριν από εσένα, νόμιζα ότι ήξερα πώς είναι να ανησυχείς, αλλά δεν έχω βιώσει ποτέ ξανά αυτό το συναίσθημα. Είσαι ασφαλής, είμαι κοντά σου, αλλά δεν μπορώ να αφήσω τον εαυτό μου να φύγει μακριά, και τελικά μένω ξύπνια.
Είσαι μόλις τεσσάρων ημερών, μας επισκέπτεπται κόσμος στο σπίτι, σε κρατούν στην αγκαλιά τους και δεν μπορώ να χαλαρώσω. Πριν από εσένα, νόμιζα ότι ήξερα πώς να προστατεύσω κάποιον, αλλά θέλω να γυρίσω πίσω σε εκείνες τις πρώτες στιγμές, θέλω να σε μυρίσω, αλλά είσαι πάρα πολύ μακριά… Σε χρειάζομαι στην αγκαλιά μου.
Σε κρατώ και διαβάζω το αγαπημένο σου βιβλίο. Δεν θέλεις τίποτα περισσότερο από το να καθίσεις μαζί μου, να σε κρατήσω σφιχτά και να επαναλάβω τις ίδιες λέξεις ξανά και ξανά. Πριν από εσένα, νόμιζα ότι ήξερα πώς είναι να είσαι πλήρης, να είσαι με κάποιον και να αισθάνεσαι ότι υπάρχετε μόνο εσείς οι δύο στον κόσμο, αλλά δεν το ήξερα πραγματικά!
Κάθε φορά που κλαις, χάνω το μυαλό μου. Προσπαθώ να συγκεντρωθώ, αλλά δεν έχω ιδέα πώς να τα καταφέρω. Πριν από εσένα, δεν είχα ιδέα πώς είναι να αισθάνεσαι ενοχές. Δεν ήξερα ότι το αίσθημα της λύπης γίνεται πιο έντονο τις νύχτες που ξαγρυπνώ και αναρωτιέμαι γιατί δεν έκανα το καλύτερο που μπορούσα. Κοιμάσαι μόνο δύο ώρες, αλλά μου λείπεις… Σκύβω να σε φιλήσω και να σου υποσχεθώ ότι θα τα πάω καλύτερα αύριο.
Πηγαίνεις πρώτη μέρα στο σχολείο. Είσαι φοβισμένος και νευρικός, αλλά προχωράς προς την αίθουσα. Πριν από εσένα, δεν είχα ιδέα πώς πραγματικά είναι να έχεις μεικτά συναισθήματα -ότι ήθελα να προοδεύσεις, να βγεις στον κόσμο και να γίνεις ένας γενναίος άνθρωπος, ενώ παράλληλα λαχταρούσα να σε κρατήσω στην αγκαλιά μου για πάντα! Είναι τόσο δύσκολο να σε αφήσω, αλλά πρέπει -έστω για λίγο κάθε φορά.
Παίζεις σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου περιμένοντας να σου δώσουν πάσα για να βάλεις το πρώτο σου γκολ. Με κοιτάζεις από μακριά και γεμίζω υπερηφάνεια. Το μόνο που θέλω να κάνω είναι να τρέξω και να σε αγκαλιάσω! Πριν από εσένα, δεν ήξερα πόσο γρήγορα μπορούσε η καρδιά μου να χτυπήσει, πόσο συγκινημένη θα μπορούσα να αισθανθώ απλά παρακολουθώντας σε να κάνεις ακριβώς αυτό που πρέπει να κάνεις.
Μεγαλώνεις τόσο γρήγορα! Γκρινιάζεις κάθε φορά που προσπαθώ να κρατήσω το χέρι σου ή να σε φιλήσω. Σε αφήνω στο σχολείο και περιμένω στο αυτοκίνητο μέχρι να μπεις στην τάξη. Δεν ξέρεις ότι είμαι εκεί. Σε βλέπω να παίζεις στο προαύλιο με τους φίλους σου. Πριν από εσένα, δεν ήξερα πόσο θα μπορούσα να νοιάζομαι για την ευτυχία ενός άλλου ατόμου. Τώρα ξέρω και είναι ό,τι καλύτερο έχω νιώσει ποτέ!
Είσαι στο δωμάτιο με τους φίλους σου, ακούτε μουσική, γελάτε… Χαμογελώ και ξαφνικά είσαι πάλι νεογέννητο, είσαι μικρό παιδί, αρχίζεις το σχολείο, συμμετέχεις σε αθλήματα, μεγαλώνεις γρήγορα, απομακρύνεσαι κι εγώ είμαι ακόμα εδώ…
Επειδή πριν από εσένα, δεν είχα ιδέα πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος! Πάντα έψαχνα για το επόμενο μεγάλο γεγονός στη ζωή μου, το επόμενο κεφάλαιο, κι έπειτα ήρθες εσύ να με κοιτάζεις με τα περίεργα μάτια και την ανοιχτή καρδιά σου. Και από τότε το μόνο που ήθελα να κάνω είναι να επιβραδύνω τον χρόνο.
Πριν από εσένα, δεν ήξερα πώς να αγαπώ…
Σε ευχαριστώ που μου έδειξες τον τρόπο».
Πηγή: mom.me
