«Μέσα στη ραγδαίως μεταβαλλόμενη καθημερινότητα και τα αγχωτικά ωράρια, τα μικρά παιδιά αποτελούν συχνά τα αθώα θύματα. Βλέπετε, χρειάζονται προσωπικό χρόνο με τις μαμάδες και τους μπαμπάδες τους. Ρωτήστε τον εαυτό σας, πόσο συχνά το κάνετε αυτό; Πόσο συχνά πηγαίνετε στο πάρκο της γειτονιάς ή ξαπλώνετε στο πάτωμα του σαλονιού για να παίξετε με το παιδί σας -μόνο εσείς κι εκείνο;
Χωρίς περισπασμούς. Χωρίς να υπάρχουν άλλα παιδιά ή ενήλικες που να διεκδικούν την προσοχή σας. Χωρίς να χτυπάνε τηλέφωνα ή να χαζεύετε στο ίντερνετ, χωρίς να σπαταλάτε χρόνο σε άλλα πράγματα, όταν τα δύο πιο αγαπημένα σας μάτια ατον κόσμο κοιτάζουν προς εσάς, έτοιμα να γίνουν το κέντρο της προσοχής σας;
Διαζευγμένος εδώ και τρία χρόνια, αγχώνομαι κάθε φορά που προσπαθώ να βρω ξεχωριστό χρόνο για καθένα από τα τρία παιδιά μου. Η Βάιολετ είναι 8 ετών, ο Χένρι είναι 6 και ο Τσάρλι που γεννήθηκε όταν άρχισε να ξεσπά η θύελλα στη σχέση μας με τη μητέρα του, είναι μόλις 3 ετών. Τρεις ημέρες την εβδομάδα έχω και τα τρία παιδιά, τρεις ημέρες περνούν με τη μαμά τους και κάθε Τρίτη παίρνουμε εναλλάξ κάθε παιδί μόνο του. Αυτό σημαίνει ότι μόνο δύο φορές το μήνα, έχω αποκλειστικότητα με καθένα από τα παιδιά μου για μια ολόκληρη μέρα.
Θα είμαι ειλικρινής: Αυτό είναι χάλια! Αλλά με κάποιο τρόπο, έχουμε καταφέρει όλο αυτό να λειτουργεί σωστά. Και έχω παρατηρήσει ότι ο χρόνος που περνάω μόνο με τον Τσάρλι -αν και όχι τόσο συχνά όσο θα ήθελα- είναι καταπληκτικός!», γράφει στο mom.me ο μπαμπάς-blogger Serge Bielanko.
«Εγώ και ο Τσάρλι δεν κάνουμε πολλά πράγματα μαζί. Πηγαίνουμε βόλτα στις κούνιες, κυνηγάμε ο ένας τον άλλον, τρώμε, παίζουμε… Δεν έχει σημασία πόσα πράγματα κάνουμε, αλλά ότι είμαστε μαζί, μόνο εγώ κι εκείνος.
Και αυτό σημαίνει ότι γελάμε μαζί, ότι κάνουμε πλάκες μαζί -και όταν κλαίει (πράγμα αναπόφευκτο γιατί είναι μικρό παιδί) ή πηδάει από το τραπεζάκι του σαλονιού πάνω στον καναπέ κι εγώ του φωνάζω: “Φτάνει, Τσάρλι!”, ακόμα κι αυτό είναι κάτι μοναδικό για εμάς! Δεν υπάρχει κανένας άλλος να αποσπά την προσοχή μας. Κανένας μεγάλος αδερφός ή αδερφή που χρειάζεται να της σερβίρω το φαγητό ή να την βοηθήσω με τα μαθήματα του σχολείου.
Μερικές φορές τα παιδιά χρειάζονται τη μαμά και τον μπαμπά τους μόνο για τον εαυτό τους. Οι ζωές μας τρέχουν με γρήγορους ρυθμούς, είμαστε υπερβολικά επικεντρωμένοι στη δουλειά και επιβιώνουμε σε έναν κόσμο που όλα γίνονται εντελώς μηχανικά. Δικαιολογούμε τον εαυτό μας γι’ αυτή την κατάσταση λέγοντας ότι κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά δεν παύει να προκαλεί απογοήτευση.
Είμαι ένοχος. Είσαι ένοχος. Οι περισσότεροι από εμάς είναι αρκετά ένοχοι. Υπάρχουν όμως γονείς που τα καταφέρνουν καλύτερα, που περνούν ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά τους και τους βγάζω το καπέλο! Όλοι οι υπόλοιποι θα έπρεπε να κάνουμε το ίδιο. Η έκφραση στο πρόσωπο των παιδιών μας όταν έχουν την πλήρη προσοχή μας, αξίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο!
Επιπλέον, για πόσο ακόμα θα είναι μικρά παιδιά;
Ο Τσάρλι είναι 3 ετών. Τρέχει μέσα στο σπίτι και χοροπηδάει στον καναπέ επειδή αυτό τον κάνει χαρούμενο! Προσποιείται ότι κλαίει για να ανησυχήσω, ενώ στην πραγματικότητα με κοροϊδεύει. Είμαστε μόνο οι δυο μας μέσα σε χιλιάδες κωμικές στιγμές! Αισθάνομαι τον χρόνο να γλιστράει μέσα από τα χέρια μου. Δεν θέλω να περάσει, αλλά συνεχίζει να προχωράει, φεύγει και δεν επιστρέφει ποτέ…
Ο χρόνος περνάει χωρίς να νοιάζεται για τις στιγμές που χάνουμε…
Όμως εγώ δεν θα μπορούσα να νοιάζομαι περισσότερο».
