Τα περιοριστικά μέτρα έχουν επηρεάσει την καθημερινότητα και την ψυχολογία όλων μας. Η ζωή μας άλλαξε άρδην από τη μια στιγμή στην άλλη, ενώ το μέλλον διαγράφεται… αβέβαιο.
Το Infokids.com.cy εγκαινιάζει μία νέα στήλη, στην οποία θα φιλοξενεί κείμενα καθημερινών ανθρώπων, οι οποίοι βιώνουν -όπως όλοι μας- την καραντίνα, τις απαγορεύσεις, αλλά κυρίως τις ανησυχίες και τους φόβους μας.
Διαβάστε ακόμη: Ημερολόγιο Καραντίνας 1: «Άλλη μια μέρα εν καιρώ κορωνοϊού – #μένουμεσπίτι και…»
Στο «Ημερολόγιο Καραντίνας», λοιπόν, εκφράζονται σκέψεις, άγχη, καθημερινά βιώματα από Κυπρίους που προσπαθούν να κάνουν αυτή τη δύσκολη και πρωτόγνωρη κατάσταση πιο… αισιόδοξη και που -ίσως- με κάποιο σημείο τους ταυτιζόμαστε όλοι…
Ημερολόγιο Καραντίνας 2
Γράφει η Βίκυ Μπαλωμένου, συστημική ψυχοθεραπεύτρια-εκπαιδεύτρια, επιστημονική υπεύθυνη του Συστημικού Ινστιτούτου Κύπρου, ιδρύτρια του Μουσείου Παραμυθιού Κύπρου και μαμά.
«Σχεδόν 40 μέρες περιορισμένη στο σπίτι, πραγματοποιώντας μόνο τις απαραίτητες εξόδους. Μόνο όταν είναι οπωσδήποτε ανάγκη. Για μένα από την πρώτη στιγμή ήταν ξεκάθαρο πως όσο πιο αυστηρά τηρήσουμε τα περιοριστικά μέτρα, τόσο πιο γρήγορα θα γυρίσουμε πίσω στην καθημερινότητα μας.
Και να που ο μικρόκοσμος του σπιτού μας έγινε πλέον όλοκληρος ο κόσμος μας. Το σπίτι μας αποτελεί πια τον χώρο εργασίας μας, το σχολείο, τον χώρο διασκέδασης και ξεκούρασης. Τώρα που έχουμε ακινητοποιηθεί αντιλαμβάνομαι πόσο τρέχαμε στην ζωή μας. Ένας διαρκής αγώνας δρόμου με το ρολόι στο χέρι. Και η πανδημία σαν να πάτησε απότομα το φρένο και σαστισμένοι πρέπει να ορίσουμε εξαρχής νέους ρυθμούς, να φτιάξουμε μια νέα ρουτίνα.
Μέσα σε αυτή τη νέα ρουτίνα συνηδητοποιώ πόσο ανάγκη έχουμε τους ανθρώπους μας. Οι σχέσεις αποκτούν πια την μεγαλύτερη σημασία. Και μπορεί να μην υπάρχει η σωματική επαφή λόγω των περιοριστικών μέτρων, υπάρχει όμως μεγαλύτερη εκδήλωση της αγάπης και του νοιαξίματος. Αφιερώνουμε χρόνο πια να μιλήσουμε και να επικοινωνήσουμε με τους ανθρώπους μας. Οι σχέσεις απέκτησαν την αξία που θα έπρεπε να έχουν.
Ο αναγκαστικός περιορισμός μας δίνει και την μοναδική ευκαιρία να έχουμε άπλετο χρόνο με τα παιδιά στο σπίτι, έχουμε χρόνο «να χορτάσουμε τα παιδιά μας».
Φυσικά δεν είναι εύκολο όταν δουλεύεις από το σπίτι και έχεις να συντονίσεις on line μαθήματα και δραστηριότητες.
Προσωπικά, λόγω των δράσεων του Μουσείου Παραμυθιού, δουλεύω όλη μέρα, κάθε μέρα. Το δύσκολο είναι ότι αυτό πρέπει να γίνεται παράλληλα με την διαχείριση του νοικοκυριού, τη φροντίδα δυο παιδιών, τα online μαθήματα των παιδιών και τις online δραστηριότητες.
Πολλές φορές είναι πράγματι εξαντλητικό για εμένα. Νιώθω όμως ότι τα παιδιά είναι ανακουφισμένα που έχουν σταματήσει το τρέξιμο, που εμείς οι μεγάλοι τους έχουμε επιβάλλει. Έχουν χρόνο να χαλαρώσουν.
Η πρόκληση είναι να σκεφτούμε πως μπορούμε να περάσουμε χρόνο μαζί δημιουργικά. Πριν την πανδημία μιλούσαμε για λίγο αλλά ποιοτικό χρόνο και αυτό αποτελούσε μια δικαιολογία για όλους μας. Τώρα έχουμε την ευκαιρία αλλά και την δυσκολία να σκεφτούμε πως μπορούμε να περάσουμε πολύ και ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά μας. Είναι όμως μια μοναδική ευκαιρία που πρέπει να αξιοποιήσουμε.
Για μένα προσωπικά η μεγαλύτερη πρόκληση της πανδημίας είναι ότι μας αναγκάζει να παρατηρήσουμε γύρω μας το τοπίο με έναν νέο φακό. Τουλάχιστον έτσι το βιώνω εγώ και μάλιστα πολύ έντονα: τα δεδομένα της ζωής μας, τις σχέσεις, την δουλειά, τις συνθήκες ζωής μας, τις προτεραιότητες μας.
Η ιική κρίση μας προσκαλλεί να αναστοχαστούμε πάνω στην ζωή μας. Νιώθω ότι χρειάζεται να ξανασχεδιάσω, να ανακατασκευάσω την ζωή μου γιατί το τοπίο άλλαξε, νέα δεδομένα αποκαλύφθηκαν.
Και αυτό απαιτεί να βρώ λίγο χρόνο και για μένα μέσα σε αυτή τη νέα ρουτίνα, λίγο χρόνο να επικοινωνήσω με τον εαυτό μου. Και αυτό νομίζω είναι η μεγαλύτερη πρόκληση του κορωνοϊού!».
