Συντάκτης: Μαρία Ιωαννάτου

15 καθημερινοί τρόποι για να είστε υποστηρικτικοί γονείς

Η αυτοπεποίθηση είναι από τα σημαντικότερα στοιχεία του χαρακτήρα που πρέπει να μάθουν να καλλιεργούν τα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία. Αυτό το απαιτητικό έργο καλούνται να φέρουν εις πέρας οι γονείς, στο πλαίσιο της ανατροφής των παιδιών τους. Οι ειδικοί μοιράζονται παρακάτω, ορισμένα μικρά αλλά σπουδαία πράγματα που μπορείτε να κάνετε καθημερινά για να βοηθήσετε το παιδί σας να είναι πιο δυνατό και σίγουρο για τον εαυτό του.

  1. Ξοδεύουμε πολύ χρόνο εστιάζοντας στις συνέπειες της κακής συμπεριφοράς των παιδιών, αλλά ταυτόχρονα είναι τόσο σημαντικό να αναγνωρίζουμε και να ανταμείβουμε τη θετική συμπεριφορά τους. Όταν το παιδί σας κάνει κάτι καλό, επιβραβεύστε το για τη συμπεριφορά του. Η θετική ενίσχυση είναι πολύ σημαντική για τα παιδιά.
  2. Τα παιδιά που παίζουν με τουβλάκια πειραματίζονται με έννοιες όπως η συμμετρία, η ισορροπία, οι λεπτές δεξιότητες, η δημιουργικότητα, η ανθεκτικότητα κ.ά. Το παιχνίδι με τουβλάκια ενισχύει την αυτοπεποίθηση, διότι δίνει την ευκαιρία στα παιδιά να εξασκήσουν με επιτυχία ορισμένα καθήκοντα πριν τα συναντήσουν σε άλλα περιβάλλοντα.
  3. Προτείνετε μια συγκεκριμένη δραστηριότητα που εξασκεί τις δεξιότητες του παιδιού σας. «Θα μπορούσες να με βοηθήσεις να φτιάξω το μενού της εβδομάδας;» ή «Τι θα έλεγες να γράψουμε μαζί τη λίστα για το σούπερ μάρκετ;». Έτσι, δημιουργείτε ευκαιρίες για κριτική σκέψη και επίλυση προβλημάτων, επιτρέποντας στο παιδί να ενισχύσει την αυτοπεποίθησή του όταν πετυχαίνει σε κάτι ή να προσπαθήσει ξανά όταν αποτυγχάνει.
  4. Ενθαρρύνετε τα μικρά παιδιά να προσπαθήσουν πρώτα να λύσουν το πρόβλημα, όταν αντιμετωπίζουν μια πρόκληση. Για παράδειγμα: «Το αγαπημένο σου πουκάμισο είναι στα άπλυτα, αλλά πρέπει να ετοιμαστούμε γρήγορα για το σχολείο. Τι νομίζεις ότι πρέπει να κάνουμε;». Μπορείτε να επέμβετε αν το παιδί σας χρειάζεται περαιτέρω ενθάρρυνση, αλλά μην προσπαθήσετε να λύσετε αυτόματα κάθε πρόβλημά του. Επίσης, μην ξεχάσετε να το συγχαρείτε όταν βρει μια επιτυχημένη λύση.
  5. Αφήνοντας το παιδί σας να βαρεθεί, του προσφέρετε την ευκαιρία να αναζητήσει διαφορετικούς τρόπους να αποσπάσει την προσοχή του και με αυτό τον τρόπο να εξασκήσει τη δημιουργικότητα, την ικανότητα επίλυσης προβλημάτων και τις γνωστικές του ικανότητες.
  6. Τα παιδιά ευδοκιμούν όταν αισθάνονται ασφάλεια και γνωρίζουν τι πρέπει να περιμένουν κάθε μέρα. Συζητήστε με το παιδί σας για να καθιερώσετε μια καθημερινή ρουτίνα. Με αυτόν τον τρόπο θα ξέρει τι να περιμένει και δεν θα αισθάνεται ανασφαλής ή ανήσυχος.
  7. Η δυνατότητα επιλογών κάνει τα παιδιά να αισθάνονται ότι έχουν περισσότερο έλεγχο και κατά συνέπεια, να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και να τα κάνουν πιο αυτάρκη. Δώστε στο παιδί σας την επιλογή για το ποιο πουκάμισο θα φορέσει στο σχολείο ή αφήστε το να επιλέξει το μεσημεριανό γεύμα. Είναι πιο εύκολο να του δώσετε επιλογές μέσα στην ημέρα, παρά να αποφασίσετε για εκείνο.
  8. Τα παζλ δίνουν την ευκαιρία στα παιδιά να καταλάβουν ότι πιστεύετε στις δυνατότητές τους. Μην προσπαθήσετε να ολοκληρώσετε εσείς το παζλ αντί για εκείνα. Αντ’ αυτού, βοηθήστε τα με σχόλια όπως «Ξέρω ότι μπορείς να τα καταφέρεις» ή απλά «Μπορείς να το κάνεις!». Αυτό βοηθά τα παιδιά να αποκτήσουν την πεποίθηση ότι μπορούν να φέρουν εις πέρας δύσκολα πράγματα.
  9. Είναι πολύ σημαντικό να δείχνετε την αγάπη σας στα παιδιά. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει καθημερινές αγκαλιές, φιλιά, να συμμετέχετε μαζί τους στο παιχνίδι, να ακούτε όσα έχει να σας πει, να δείχνετε ενδιαφέρον για τις δραστηριότητες του παιδιού σας, να του ζητάτε να σας μιλήσει για τις εμπειρίες του κ.ά.
  10. Μην κρύβετε τα συναισθήματά σας. Μιλήστε για όσα νιώθετε, χρησιμοποιώντας τις κατάλληλες λέξεις και αφήστε τα παιδιά να μάθουν από το παράδειγμά σας. Είτε είναι 3, 9 ή 15 ετών, τα παιδιά είναι σημαντικό να έχουν τις γλωσσικές δεξιότητες όχι μόνο για να περιγράψουν τι συνέβη, αλλά και πώς αισθάνονται γι’ αυτό.
  11. Βοηθήστε τα παιδιά να εξερευνήσουν το περιβάλλον χρησιμοποιώντας τις αισθήσεις τους. Ρωτήστε τα τι βλέπουν, τι ακούνε, τι αισθάνονται, τι μυρίζουν και ούτω καθεξής. Με αυτό τον τρόπο αισθάνονται συνειδητοποιημένα σε οποιοδήποτε περιβάλλον. Είναι σημαντικό να τα συντροφεύετε σε αυτή την εξερεύνηση. Όταν οι γονείς συμμετέχουν, τα παιδιά αισθάνονται μεγαλύτερη ασφάλεια και ικανοποίηση -σωματική και πνευματική.
  12. Το έντονο μπλε φως που παράγεται από την τηλεοράση, τα tablets, τους φορητούς υπολογιστές και τις οθόνες των smartphones, μπορεί να είναι πολύ επιβλαβές για τα παιδιά. Έχει συνδεθεί με ασθένειες, όπως ο εκφυλισμός της ωχράς κηλίδας καθώς και άλλα προβλήματα, όπως διαταραγμένο ύπνο και συναισθηματικές διαταραχές. Περιορίστε την ώρα που περνάνε μπροστά στην οθόνη, ειδικά τις βραδινές ώρες, και προσπαθείτε να τα απασχολείτε σε εξωτερικούς χώρους. Αυτό μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο ανάπτυξης μυωπίας.
  13. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να ενισχύσουμε την αυτοπεποίθηση του παιδιού από την άνευ όρων αγάπη. Μόλις το παιδί αισθανθεί ασφάλεια, είναι έτοιμο να εξερευνήσει τον κόσμο! Επιπλέον, αν οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν το παιδί να διαχειριστεί τα έντονα, αρνητικά συναισθήματα που απειλούν να το πληγώσουν, όπως ο θυμός και η θλίψη, τότε αναπτύσσει τις δεξιότητες για να καταπραΰνει τον πόνο του και να μην απογοητεύεται όταν θα αντιμετωπίζει δύσκολες καταστάσεις στο μέλλον.
  14. Είστε το πρότυπο στο οποίο θα βασιστεί το παιδί σας, οπότε πρέπει να του δώσετε ένα καλό παράδειγμα υγιούς αυτοεκτίμησης. Σταματήστε τη σκληρή κριτική που ασκείτε στον εαυτό σας. Κάθε φορά που παρατηρείτε τον εαυτό σας να είναι σκληρός ή αυτοκριτικός, πρέπει να σκεφτείτε: «Ωχ, πάλι το κάνω!». Αντί να ασκείτε αρνητική κριτική, απλά αποδεχθείτε τα ελαττώματά σας και έτσι θα δώσετε την ευκαιρία στα παιδιά σας να κάνουν το ίδιο.
  15. Ένα από τα καλύτερα πράγματα που μπορείτε να κάνετε για να βοηθήσετε το παιδί σας να αποκτήσει αυτοπεποίθηση είναι να το βοηθήσετε να αναπτύξει ή να βελτιώσει μια νέα ικανότητα καθημερινά. Διαβάστε ένα βιβλίο, μάθετε μια λέξη από το λεξικό, διδάξτε του πώς να ράβει ένα κουμπί ή οτιδήποτε άλλο. Αυτό λειτουργεί επειδή δίνει στο παιδί κάτι νέο για να είναι υπερήφανο για τον εαυτό του κάθε μέρα και την προσδοκία ότι θα συνεχίσει να κάνει περισσότερα στο μέλλον.

Πώς να κάνετε τις δουλειές με ένα νεογέννητο στο σπίτι

Γνωρίζετε αυτό που λένε πάντα οι άνθρωποι, ότι μόλις αποκτήσετε ένα μωρό, η ζωή σας δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια; Αυτό που πραγματικά εννοούν είναι ότι μόλις γίνετε μητέρα, το σπίτι σας δεν θα είναι πλέον το ίδιο -γιατί δεν θα έχετε χρόνο να το καθαρίσετε! Σίγουρα γνωρίζετε ότι οι δουλειές του σπιτιού αποτελούν πρόκληση όταν υποδέχεστε ένα νέο μωρό στο σπίτι σας. Όχι μόνο αυτό, αλλά η καθαριότητα του σπιτιού πέφτει χαμηλά στη λίστα των προτεραιοτήτων σας, από τη στιγμή που είστε απασχολημένη με τη φροντίδα ενός μικροσκοπικού ανθρώπου. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είστε ικανή να τακτοποιήσετε το σπίτι σας -απλά χρειάζεστε μια στρατηγική.

Από τη χρήση ενός μάρσιπου μέχρι το νανούρισμα του παιδιού με τον ήχο της ηλεκτρικής σκούπας, αυτές οι συμβουλές για το πώς να φέρετε εις πέρας τις οικιακές εργασίες με ένα νεογέννητο μωρό, θα σας βοηθήσουν να αντιμετωπίσετε την κατάσταση χωρίς να απογοητευτείτε.

  1. Χρησιμοποιήστε τον μάρσιπο. Όταν πρόκειται να κάνετε δουλειές, χρησιμοποιήστε τον μάρσιπο του μωρού, αλλά περιοριστείτε σε απλές οικιακές εργασίες. Αποφύγετε να ψεκάσετε χημικές ουσίες γύρω από το νεογέννητο και να κάνετε απότομες κινήσεις που θα θέσουν το μωρό σε κίνδυνο. Δοκιμάστε αυτό το τέχνασμα όταν προσπαθείτε να νανουρίσετε το μωρό χωρίς επιτυχία -απλά θα μας ευγνωμονείτε!
  2. Εργαστείτε έξυπνα, όχι σκληρά. Χρησιμοποιήστε τον χρόνο σας με σύνεση. Αντί να τακτοποιείτε όλη την ώρα, τοποθετήστε τα πάντα στην κατάλληλη θέση στο τέλος της ημέρας. Επίσης, αφήστε το σκούπισμα ή το σφουγγάρισμα για το τέλος της ημέρας, ώστε να μην χρειαστεί να κάνετε αυτή τη δουλειά περισσότερες από μία φορές.
  3. Ζητήστε τη βοήθεια των παιδιών σας. Τα μεγαλύτερα παιδιά μπορούν να βοηθήσουν στις δουλειές του σπιτιού όταν επιστρέψει το νεογέννητο από το μαιευτήριο. Αναθέστε τους δουλειές που ανταποκρίνονται στην ηλικία τους. Αυτό θα σας βοηθήσει να καθησυχάσετε τα παιδιά σας, ότι εξακολουθούν να αποτελούν σημαντικό μέρος της πρόσφατα διευρυμένης οικογένειας.
  4. Μην έχετε μεγάλες προσδοκίες. Δεν υπάρχει κανένας κανόνας που να λέει ότι πρέπει να καθαρίσετε το σπίτι από γωνιά σε γωνιά μέσα σε μία ημέρα! Φροντίστε να ολοκληρώνετε μερικές οικιακές εργασίες καθημερινά, ενώ παράλληλα αφήνετε αρκετό χρόνο για το συναισθηματικό δέσιμο με το νεογέννητο.
  5. Αγκαλιάστε τους λευκούς θορύβους. Ο ύπνος του μωρού μπορεί να γίνει ευκολότερος εάν χρησιμοποιήσετε έξυπνα την ηλεκτρική σας σκούπα. Βάλτε το νεογέννητο στο ριλάξ και αφήστε το θόρυβο της σκούπας να το αποκοιμίσει, ενώ συγχρόνως εσείς θα απασχολήστε με τις δουλειές του σπιτιού.
  6. Αφήστε τους φίλους και συγγενείς να σας βοηθήσουν. Όταν οι φίλοι και η οικογένεια πρσφέρονται να σιδερώσουν ή να μαγειρέψουν για εσάς, δεχτείτε με ανοιχτές αγκάλες τη βοήθειά τους! Ως μαμά, εσείς και το νεογέννητο έχετε αποκτήσει ένα ιδιαίτερο δέσιμο τους τελευταίους εννέα μήνες -μην το περιορίσετε πάρα πολύ σύντομα. Το να επιτρέπετε στους άλλους να σας βοηθήσουν με τις δουλειές του σπιτιού, σας δίνει τη δυνατότητα να βοηθήσετε κι εσείς το νεογέννητο να προσαρμοστεί στη νέα του ζωή.

Όταν αποδεχτείτε ότι οι προτεραιότητές σας θα αλλάξουν με τον ερχομό του μωρού στη ζωή σας, αυτό θα σας βοηθήσει να περιορίσετε το άγχος γύρω από τις οικιακές εργασίες και τη φροντίδα του νεογέννητου. Αγκαλιάστε το μωρό σας, πάρτε μια βαθιά ανάσα και ανακουφιστείτε γιατί οι δουλειές του σπιτιού θα γίνουν -με τον έναν ή τον άλλο τρόπο!

Πηγή: sheknows.com

Αφήστε τα αγόρια να παίξουν με κούκλες: 5 λόγοι που πρέπει να το κάνετε

«Όταν ο γιος μου είπε ότι “τα αγόρια δεν κλαίνε” πριν από τρία χρόνια, η καρδιά μου σκίρτησε. Ζούμε σε μια προοδευτική εποχή, μιλάμε ασταμάτητα για τα συναισθήματά μας στο σπίτι, πώς συνέβη αυτό; Στη συνέχεια, έκανα μια αστραπιαία σκεψη: Αν τα παιδιά μαθαίνουν μέσω του παιχνιδιού, πού είναι τα παιχνίδια που ενθαρρύνουν τα αγόρια να εκφράζουν τα συναισθήματά τους;», γράφει στο scarymommy.com η μαμά και ψυχοθεραπεύτρια Laurel Wider.

«Δημιούργησα τις κούκλες Wonder Crew, εμπνευσμένες από τα αγόρια, για να διευρύνω τον ορισμό της αρρενωπότητας. Ήθελα να στείλω ένα νέο μήνυμα στα αγόρια, ένα μήνυμα που λέει «Ναι, μπορείτε να είστε ευγενικοί, προσεκτικοί, συναισθηματικοί και περιπετειώδεις, ισχυροί, δημιουργικοί», ένα μήνυμα που ξεπερνά τα στερεότυπα των φύλων και ενθαρρύνει όλες τις πτυχές της ταυτότητάς τους.

Εδώ είναι όσα έμαθα για τα αγόρια, τις κούκλες και την ανατροφή των παιδιών:

1. Πρόκειται απλά για λέξεις -και οι λέξεις είναι ισχυρές. Υπάρχουν οικογένειες που έχουν αγκαλιάσει από καιρό την ιδέα της κούκλας για τα αγόρια τους και δεν είχαν ποτέ πρόβλημα με τα ροζ αξεσουάρ -και αυτό είναι εκπληκτικό! Αλλά για πολλούς γονείς, η λέξη “κούκλα” μεταφράζεται απλά ως ένα παιχνίδι που προορίζεται μόνο για κορίτσια. Όμως αν αλλάξουμε τη γλώσσα, αλλάζουμε τη σκέψη. Τι συμβαίνει αν αποκαλέσουμε μια κούκλα λίγο διαφορετικά, απλά σαν φίλο; Το στίγμα εξαφανίζεται επειδή η φιλία είναι καθολική.

2. Η φιλία είναι σημαντική για τα αγόρια. Αστειευόμαστε για τις αρσενικές φιλίες, αλλά ενθαρρύνουμε τα κορίτσια μας να καλλιεργούν φιλίες αγάπης. Τα αγόρια δεν λαμβάνουν το ίδιο μήνυμα. Αντίθετα, σε μια ορισμένη ηλικία, πολλά αγόρια αισθάνονται την πίεση να γίνουν σκληροί και ανεξάρτητοι. Μελέτες δείχνουν ότι οι ισχυρές σχέσεις μαζί με την ικανότητα να επικοινωνείς συναισθηματικά είναι τα κλειδιά για την ευτυχία, την υγεία, ακόμα και την επιτυχία στον επαγγελματικό τομέα.

3. Τα αγόρια είναι τρυφερά. Τα παιδιά -όπως και οι ενήλικες- επιθυμούν το συναισθηματικό δέσιμο που είναι ανθρώπινη ανάγκη και δεν εξαρτάται από το φύλο. Είναι απίστευτο πόσο τρυφερά και υπεύθυνα μπορούν να είναι τα αγόρια στο παιχνίδι τους. Υπάρχουν αγόρια που υιοθετούν αξιολάτρευτα τελετουργικά πριν από τον ύπνο, τα οποία έχουμε συνηθίσει να συνδέουμε στο μυαλό μας με το παιχνίδι των κοριτσιών, π.χ. να παρηγορούν τις κούκλες τους, να κοιμούνται μαζί τους, να τις αγκαλιάζουν και να τους μιλούν, προσποιούμενοι ότι είναι ο μπαμπάς ή ο μεγάλος αδελφός τους.

4. Η ισότητα αφορά και τα δύο φύλα. Όταν μιλάμε για ενδυνάμωση του χαρακτήρα, πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι αναφερόμαστε μόνο στα κορίτσια. Ο πολιτισμός μας θεωρεί ότι τα αγόρια τα καταφέρνουν πολύ καλά, οπότε γιατί να επικεντρωθούμε σε εκείνα; Τα κορίτσια είναι αυτά που χρειάζονται ενδυνάμωση. Όμως, και τα αγόρια χρειάζονται ενδυνάμωση για διάφορους λόγους. Εάν θέλουμε να μιλάμε για ισότητα των φύλων, τότε πρέπει να αρχίσουμε να μεγαλώνουμε πιο ισορροπημένα παιδιά.

5. Αφού συνεργάστηκα με πελάτες όλων των ηλικιών για σχεδόν 15 χρόνια, έμαθα ότι όταν βλέπουμε τους εαυτούς μας ως πολυδιάστατους ανθρώπους, με πολλά συναισθήματα και δυνατότητες που μπορούν να συνυπάρχουν ταυτόχρονα, τότε μόνο ευημερούμε. Ένα από τα οφέλη που έχουν οι κούκλες για αγόρια είναι ότι επιτρέπουν στα παιδιά να πειραματιστούν. Μπορούν να είναι υπερήρωες και συγχρόνως τρυφεροί -το ένα δεν ακυρώνει το άλλο. Μπορούν να είναι δυνατοί και συνάμα ευάλωτοι. Μπορούν να είναι πολλά πράγματα συγχρόνως αλλά να παραμένουν ίδιοι».

10 πολύτιμες συμβουλές για να κάνετε το σπίτι ασφαλές για το μωρό σας

Μπορεί να σας ακούγεται περίεργο το γεγονός ότι πρέπει να δημιουργήσετε ένα ασφαλές περιβάλλον για το μωρό σας ενώ δεν έχει αρχίσει ακόμη να μπουσουλάει, αλλά μπορεί να εκπλαγείτε με το πόσο σύντομα θα αρχίσει να κινείται, οπότε ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς. Υπάρχουν εξαιρετικές ιδέες που μπορούν να δώσουν στους γονείς την ηρεμία που χρειάζονται, αφού τα μωρά είναι μαγνήτες που έλκουν τον κίνδυνο και την καταστροφή. Αν θέλετε πραγματικά να προστατέψετε το μωρό σας, πρέπει να κατεβείτε στο ύψος του -όσο πιο κοντά στο έδαφος μπορείτε και να προσπαθήσετε να δείτε τον χώρο που το περιβάλλει μέσα από τα μάτια του. Σκεφτείτε με ποιους τρόπους θα μπορούσατε να τραυματιστείτε σοβαρά από αντικείμενα γύρω σας και δείτε τι πρέπει να κάνετε για να ασφαλίσετε το σπίτι σας:

  1. Χρησιμοποιήστε ιμάντες επίπλων για να ασφαλίσετε τις τηλεοράσεις, τα ράφια και άλλα βαριά έπιπλα σε κάθε δωμάτιο όπου το παιδί σας μπορεί να μείνει μόνο του -ακόμη και για ένα λεπτό. Μην τοποθετείτε την τηλεόραση στην κορυφή ενός επίπλου -τα συρτάρια μπορούν να χρησιμοποιηθούν για αναρρίχηση. Βάλτε προστατευτικά στις γωνίες των επίπλων με αιχμηρές άκρες.
  2. Μπορεί να μη θεωρείτε επικίνδυνη τη λεκάνη της τουαλέτας, αλλά το νερό μέσα σε αυτή και το καπάκι της μπορεί να αποτελέσουν κίνδυνο για ένα περίεργο παιδί. Να θυμάστε πάντα να κατεβάζετε το καπάκι της λεκάνης και να την ασφαλίζετε με μια προστατευτική κλειδαριά.
  3. Χρησιμοποιήστε πιαστράκια για να τυλίξετε τα μακριά καλώδια. Με αυτό τον τρόπο, θα αποτρέψετε το μικρό σας από το να μπερδευτεί στο καλώδιο του υπολογιστή και άλλων ηλεκτρικών συσκευών. Αυτό θα μπορούσε να κρατήσει το μωρό ασφαλές από πιθανή ηλεκτροπληξία.
  4. Βεβαιωθείτε ότι η κούνια του μωρού έχει σταθερά κάγκελα. Ελέγξτε την κούνια για να βεβαιωθείτε ότι το κεφάλι του μωρό σας δεν υπάρχει κίνδυνος να παγιδευτεί ανάμεσα στα κάγκελα. Πάντα να κρατάτε μαλακά αντικείμενα όπως κουβέρτες, μαξιλάρια, χνουδωτά παιχνίδια και προστατευτικά καλύμματα μακριά από την κούνια του μωρού.
  5. Αποθηκεύστε όλα τα φάρμακα σε ένα ψηλό, κλειδωμένο ντουλάπι. Προσπαθήστε να μην παίρνετε φάρμακα μπροστά στο παιδί σας γιατί μπορεί να θελήσει να σας μιμηθεί. Ποτέ μην αποκαλείτε το φάρμακο “καραμέλα”. Απαλλαγείτε από τα φάρμακα που έχουν λήξει μέσω του προγράμματος ανακύκλωσης φαρμάκων.
  6. Τυλίξτε όλα τα κορδόνια που κρέμονται από τις περσίδες και τις κουρτίνες στα παράθυρα του σπιτιού. Ποτέ μην βάζετε την κούνια ή το παιδικό κρεβάτι κοντά σε περσίδες ή κουρτίνες. Αυτά τα κορδόνια αυξάνουν τον κίνδυνο πνιγμού κατά την παιδική ηλικία.
  7. Τοποθετήστε προστατευτικά στις εκτεθειμένες πρίζες για να αποφύγετε τον κίνδυνο ηλεκτροπληξίας. Ορισμένα προστατευτικά μπορεί να προκαλέσουν κίνδυνο πνιγμού εάν ένα μωρό ή ένα μικρό παιδί προσπαθήσει να τα βγάλει από τις πρίζες. Αναζητήστε προστατευτικά που βιδώνουν. Για μεγαλύτερη προστασία, τοποθετήστε μεγάλα έπιπλα μπροστά από τις πρίζες.
  8. Πιθανότατα θα εκπλαγείτε από το πόσο γρήγορα μαθαίνει το μωρό σας να γυρνάει μπρούμυτα και ανάσκελα. Η αλλαξιέρα μπορεί να αποτελέσει κίνδυνο πτώσης. Βεβαιωθείτε είτε ότι διαθέτει ιμάντες ασφαλείας είτε μην αφήνετε ποτέ το μωρό μόνο του πάνω στην αλλαξιέρα. Έχετε κοντά σας όλα όσα χρειάζεστε -πάνες, μαντηλάκια, κρέμα και ένα μικρό παιχνίδι για να απασχολήσετε το μωρό.
  9. Προστατέψτε τα παιδιά από οικιακά καθαριστικά και άλλα χημικά, αποθηκεύοντας τα σε κλειδωμένα ντουλάπια ή τοποθετώντας ασφάλειες που κλειδώνουν όταν κλείνετε την πόρτα του ντουλαπιού. Κάνετε το ίδιο για όλα τα χαμηλά ντουλάπια που περιέχουν επικίνδυνα αντικείμενα. Για μεγαλύτερη ασφάλεια, αποθηκεύστε τα επικίνδυνα αντικείμενα ψηλά και μακριά από τα μικρά παιδικά χεράκια.
  10. Εγκαταστήστε κάγκελα στην κορυφή και στο κάτω μέρος της σκάλας -εάν υπάρχει- όταν το μωρό σας αρχίσει να μπουσουλάει. Μην προτιμήσετε προστατευτικά τύπου ακορντεόν, τα οποία θα μπορούσαν να παγιδεύσουν το κεφάλι του μωρού. Ψάξτε για θύρες που κλειδώνουν με ασφάλεια στον τοίχο, αλλά δεν υπάρχει κίνδυνος να μαγκώσουν τα δάχτυλα των παιδιών.

Πώς να πειθαρχήσετε αποτελεσματικά ένα 7χρονο παιδί

Τα παιδιά ηλικίας 7 ετών βρίσκονται στο μεταίχμιο της παιδικής ηλικίας και των προεφηβικών χρόνων. Στα επτά έτη, έχουν πλέον εγκαταλείψει το νηπιαγωγείο για να περιηγηθούν στα άγνωστα μονοπάτια του δημοτικού σχολείου. Ταυτόχρονα, ενώ παραμένουν μακριά από τις προκλήσεις της εφηβείας, αποκτούν ολοένα και περισσότερη περίεργεια γι’ αυτά. Η συμπεριφορά του παιδιού είναι πιθανό να αντικατοπτρίζει αυτή τη μεταβατική περίοδο ανάπτυξης.

Σε γενικές γραμμές, τα 7χρονα παιδιά είναι σε θέση να επιδείξουν παρατεταμένη συγκέντρωση και έχουν μεγαλύτερη υπομονή όταν αντιμετωπίζουν εμπόδια και αποτυχίες. Η προσοχή τους είναι αυξημένη, καθώς και η ικανότητά τους να επικεντρώνονται σε πολλαπλές δραστηριότητες. Επιπλέον, έχουν καλύτερες γνωστικές και φυσικές δεξιότητες και είναι σε θέση να εκτελούν καθημερινές εργασίες πιο εύκολα. Αυτό μεταφράζεται σε λιγότερη απογοήτευση και καλύτερο αυτοέλεγχο.

Αυτή η περίοδος ανάπτυξης των παιδιών είναι εκείνη κατά την οποία μαθαίνουν να δοκιμάζουν τα όριά τους. Από την άλλη πλευρά, προβλήματα συμπεριφοράς όπως η ανυπακοή στους γονείς, μπορεί να αποκτήσουν εντελώς νέα τροπή καθώς τα παιδιά μπορούν πιο εύκολα να εκφράσουν τις σκέψεις τους. Ο έλεγχος των ορίων είναι σημαντικό μέρος της διαδικασίας της ανάπτυξης. Για ένα επτάχρονο, που γνωρίζει τη διαφορά μεταξύ σωστού και λάθους, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε συμπεριφορές όπως το ψέμα και η ανυπακοή.

Αλλά, ταυτόχρονα, αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την κακή συμπεριφορά, αλλά μάλλον είναι επέκταση της περιέργειας που έχει εκ φύσεως κάθε 7χρονο παιδί. Σε γενικές γραμμές, τα παιδιά στην ηλικία των 7 ετών θέτουν πολλές ερωτήσεις και σχηματίζουν τη δική τους άποψη ανάλογα με όσα τους λένε οι μεγαλύτεροι. Εάν το μήνυμα είναι ασαφές, μπορεί να το ερμηνεύσουν εσφαλμένα ή να αμφισβητήσουν όσα λέγονται. Αυτό είναι φυσιολογικό.

Τα περισσότερα επτάχρονα είναι σε μια ηλικία που είναι ακόμα πρόθυμα να είναι στοργικά μπροστά σε κοινό. Αυτή η ανάγκη για φροντίδα και αποδοχή από τους γονείς έρχεται συχνά σε αντίθεση με την ανεξαρτησία που επιθυμούν. Είναι αυτοί οι τύποι συναισθηματικών συγκρούσεων που μπορούν να ωθήσουν ένα παιδί να δράσει αναξέλεγκτα, συχνά με αντιφατικούς και συγκεχυμένους τρόπους.

Εργαλεία για να πειθαρχήσετε ένα 7χρονο παιδί

Με τις ημέρες των ξεσπασμάτων να έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, θα πρέπει να ακολουθήσετε μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση γύρω από την πειθαρχία του παιδιού. Οι αυξημένες δεξιότητες επικοινωνίας του παιδιού απαιτούν να είστε ακόμα πιο ξεκάθαροι όταν επικοινωνείτε στα παιδιά τις προσδοκίες σας από εκείνα. Εάν δεν το κάνετε, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε παρερμηνείες που καθιστούν τα όρια και τους κανόνες λιγότερο σαφή.

Ακολουθούν μερικές απλές οδηγίες που μπορεί να σας βοηθήσουν:

  1. Η επικοινωνία αποτελεί προτεραιότητα. Η καθιέρωση της καλής επικοινωνίας με το παιδί σας είναι ένα σημαντικό μέρος της διαχείρισης και της πρόληψης προβλημάτων συμπεριφοράς σε οποιαδήποτε ηλικία. Προετοιμάζοντας το έδαφος τώρα, το παιδί σας θα είναι στο μέλλον πιο άνετο να συζητήσει τα προβλήματα του.
  2. Ορίστε ξεκάθαρα όρια. Τα παιδιά που γνωρίζουν ακριβώς τι περιμένετε από εκείνα, είναι λιγότερο πιθανό να ξεπεράσουν τα όρια που έχετε θέσει. Παρόλο που τα επτάχρονα παιδιά είναι πιθανό να πειραματιστούν με τα όρια, εάν είστε ξεκάθαροι τους δίνετε τη δυνατότητα να κάνουν μια επιλογή αντί να παραβούν έναν κανόνα.
  3. Χρησιμοποιήστε την τιμωρία αποτελεσματικά. Στην ηλικία των 7 ετών, η τιμωρία δεν έχει το ίδιο αποτέλεσμα που είχε όταν το παιδί σας ήταν 4 ετών. Αντ’ αυτού, εκμεταλλευτείτε ένα χρονικό διάστημα στο οποίο το παιδί θα κληθεί να καθίσει και να προβληματιστεί -χωρίς να αποσπάται η προσοχή του- για ποιο λόγο μια συγκεκριμένη συμπεριφορά ήταν είτε λανθασμένη είτε ακατάλληλη.
  4. Υιοθετήστε έναν ενθαρρυντικό τόνο. Εάν περιμένετε το παιδί να σας μιλήσει με σεβασμό, πρέπει να κάνετε κι εσείς το ίδιο. Κάντε μια συνειδητή προσπάθεια να χρησιμοποιήσετε έναν τρυφερό τόνο φωνής και επικεντρωθείτε στο γιατί η συμπεριφορά του ήταν λανθασμένη και όχι στο τι έκανε λάθος.
  5. Επιλύστε τα προβλήματα μαζί. Η διδασκαλία των δεξιοτήτων επίλυσης προβλημάτων επιτρέπει στο παιδί σας να γίνει μέρος της λύσης και όχι ο στόχος του προβλήματος. Επιβραβεύστε το καλό που προέρχεται από τη λήψη των σωστών επιλογών αντί να εστιάζετε σε ό,τι πήγε στραβά.
  6. Χρησιμοποιήστε λογικές συνέπειες. Η λογική συνέπεια βοηθά το παιδί να καταλάβει ότι δεν τιμωρείται για κάτι που δεν σας αρέσει, αλλά ως συνέπεια μιας επιλογής που έκανε πρόθυμα. Να είστε συνεπείς στις επιλογές σας.

Στην ηλικία των 7 ετών, η πειθαρχία πρέπει να επικεντρώνεται περισσότερο στην καθοδήγηση και λιγότερο στις συνέπειες της κακής συμπεριφοράς. Με αυτόν τον τρόπο, θα είστε πιο αποτελεσματικοί στη διόρθωση των προβλημάτων συμπεριφοράς. Στο τέλος, τα παιδιά θα κάνουν ό,τι κάνετε, αρκεί να τους δώσετε το καλό παράδειγμα και να είστε συνεπείς.

Πηγή: verywell.com

«Μουσική Πινακοθήκη»: Μια μουσικό-εικαστική εμπειρία που θα μείνει αξέχαστη στα παιδιά!

Τι γίνεται όταν ένα πιάνο και δύο μουσικοί βρίσκονται ανάμεσα σε δεκάδες έργα τέχνης; Πώς τα χρώματα εμπνέουν μουσική; Και πώς ένα πιάνο μπορεί να δώσει τη λύση στο γρίφο μιας ζωγραφιάς; Το πιάνο ντούο Λεώνη Χατζηθωμά και Μπορισλάβ Αλεξάντροβ παρουσιάζουν την πρώτη έκθεση έργων τέχνης του Πολιτιστικού Ιδρύματος Τραπέζης Κύπρου με τίτλο «Rooms to Contemplate» μέσω ενός μουσικού εκπαιδευτικού προγράμματος για παιδιά ηλικίας 4-8 ετών.

Στόχος του προγράμματος είναι η ενδιαφέρουσα μίξη της μουσικής και της τέχνης μέσα από διαδραστικές εκπαιδευτικές δραστηριότητες. Γνωστές μελωδίες για πιάνο, γρίφοι και παιχνίδια αυτοσχεδιασμού, βασισμένα στα έργα τέχνης που παρουσιάζονται στην έκθεση, υπόσχονται μια ευχάριστη μουσικό-εικαστική εμπειρία για τους μικρούς μας φίλους!

Πότε: Σάββατο 11 Νοεμβρίου, 15:00 & 16:30

Διάρκεια: 60 λεπτά

Δωρεάν συμμετοχή
Τηλ. κρατήσεων: 22 128182

Πολιτιστικό Ίδρυμα Τραπέζης Κύπρου
Φανερωμένης 86-90, Λευκωσία
Τηλ: 22 128157
E-mail: info@cultural.bankofcyprus.com

6 πράγματα που θα ευχόμουν να μου είχαν πει για τα ξεσπάσματα θυμού των παιδιών

«Περίπου δύο τετράγωνα από το σπίτι μας βρίσκεται η παιδική χαρά της γειτονιάς, αγαπημένο μέρος για μένα και τα παιδιά μου. Ενώ κανονικά πρόκειται για μια ευχάριστη βόλτα, κάθε φορά που κάνω αυτή την απόσταση με τον μικρό μου γιο να ουρλιάζει στην αγκαλιά μου, νιώθω ότι πρέπει να εγκαταλείψω την προσπάθεια σε κάθε μέτρο που διανύουμε», γράφει στο popsugar.com η μαμά-blogger Laurel Elis.

«Τα ξεσπάσματα θυμού εμφανίστηκαν εντελώς απροσδόκητα στη ζωή του γιου μου. Ήταν ένα χαρούμενο και αρκετά ορθολογικό παιδί, ή τουλάχιστον όσο θα μπορούσε να είναι ένα παιδί της ηλικίας του. Σκεφτόμουν -βλακωδώς- ότι ήμουν ευλογημένη με ένα παιδί που δεν θα βίωνε ποτέ αυτόν τον εφιάλτη. Τώρα, τουλάχιστον μερικές φορές την εβδομάδα, αρκετά συχνά μέσα στην ημέρα, βρίσκω τον εαυτό μου να χάνεται στη δίνη των ξεσπασμάτων ενός παιδιού 2 ετών!

Οι γονείς προειδοποιούν ότι τα ξεσπάσματα είναι σκληρά και όλοι σπεύδουν να μοιραστούν τις εμπειρίες με τα δικά τους παιδιά. Ναι, τα ξεσπάσματα είναι δύσκολα για το παιδί, αλλά επηρεάζουν σημαντικά και τους γονείς -εύχομαι κάποιος να με είχε προειδοποιήσει για αυτό που θα ακολουθούσε!

  1. Τα σχόλια του τύπου «τα ίδια έκαναν και τα δικά μου παιδιά» δεν βοηθούν πραγματικά. Γνωρίζω ότι οι άνθρωποι προσπαθούν να είναι υποστηρικτικοί και χρήσιμοι, αλλά όταν προσπαθώ να ηρεμήσω το μικρό μου που έχει βγει εκτός ελέγχου, δεν χρειάζομαι συμβουλές από τρίτους πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα.
  2. Τα ξεσπάσματα των παιδιών επηρεάζουν την καθημερινότητα της οικογένειας. Υπάρχουν μέρες που όλοι έχουμε σκεφτεί να κάνουμε μια στάση στην παιδική χαρά πριν συνεχίσουμε το καθιερωμένο μας πρόγραμμα, ώστε τα παιδιά να μποροέσουν να καταναλώσουν μερική ενέργεια. Παρά τις καλύτερες προθέσεις σας, στα παιδιά μπορεί να μην αρέσει αυτή η ξαφνική σας απόφαση. Πρέπει να είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τι χρειάζεται το παιδί εκείνη τη στιγμή.
  3. Θα αποκτήσετε εμπειρία στην αποφυγή των ξεσπασμάτων. Έχετε πάντα στο πορτοφόλι σας ένα μικρό γλειφιτζούρι, το οποίο μπορείτε να χρησιμοποιήσετε μόνο σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Πρέπει να είστε αρκετά έμπειροι ώστε να καταλάβετε πότε πρόκειται να ξεσπάσουν τα παιδιά σας, κι έπειτα να βρείτε την κατάλληλη στιγμή να του προσφέρετε το γλειφιτζούρι ως επιβράβευση. Υπάρχει κίνδυνος να ενισχύσετε την αρνητική συμπεριφορά, αλλά αξίζει τον κόπο προκειμένου να προλάβετε ένα δημόσιο ξέσπασμα!
  4. Δεν υπάρχει σίγουρος τρόπος να απαλλαγούμε από αυτή τη συμπεριφορά. Μακάρι να μπορούσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο να σας πω αυτό που δουλεύει πραγματικά και διώχνει μακριά τα ξεσπάσματα θυμού των παιδιών. Ενώ υπάρχουν μερικά κόλπα για να τα καταφέρετε, όπως να αναγνωρίσετε πώς αισθάνονται και να τους αποσπάσετε την προσοχή, δεν υπάρχει τίποτα που απλά θα απομακρύνει τα δάκρυα τους.
  5. Μπορείτε πάντα να οπισθοχωρήσετε. Για κάποιο χρονικό διάστημα ένιωθα ότι πρέπει να είμαι υποστηρικτικός γονέας, να είμαι με την πλευρά του γιου μου. Δεν είμαι σίγουρη αν είμαι απλώς ένα ιδιαίτερα αδύναμο άτομο, αλλά οι κραυγές του παιδιού μου με κάνουν να νιώθω ευάλωτη. Μόλις συνειδητοποιώ ότι το να τον παρηγορήσω ή να του δώσω πληθώρα επιλογών δεν λειτουργεί, έχω καταλήξει ότι είναι καλύτερο να αποχωρήσω.
  6. Πάντα θα αισθάνεστε άσχημα για τα παιδιά σας. Υπάρχει απογοήτευση, θυμός και αμηχανία -αν τα ξεσπάσματα συμβαίνουν σε δημόσιους χώρους. Όμως, πάντα θα αισθάνομαι λυπημένη γι’ αυτό που βιώνει το παιδί μου. Η ζωή είναι δύσκολη για ένα 2χρονο που ανακαλύπτει τον κόσμο γύρω του. Πρέπει να είναι απίστευτα απογοητευτικό και θα ήθελα, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, να απομακρύνω αυτό τον πόνο που αισθάνεται. Ενώ είμαι ανήμπορη να το κάνω, θα είμαι πάντα εκεί για να σκουπίζω τα δάκρυά του και να τον αγκαλιάσω.

Το καλύτερο πράγμα που μπορείς να πεις σε μία άλλη μαμά

«Πριν από μερικές εβδομάδες, μία από τις αγαπημένες μου φίλες έχασε για πάντα την 21 μηνών κόρη της. Όταν την επισκέφθηκα, ήμουν ιδιαίτερα αγχωμένη για το τι θα έλεγα σε εκείνη και τον σύζυγό της. Πώς θα έβρισκα τις λέξεις για να τους παρηγορήσω; Πώς θα μπορούσα να αποφύγω να πω τα λάθος πράγματα; Ήθελα να βρω τα τέλεια λόγια, αλλά πραγματικά δεν ήξερα πώς να εκφραστώ», γράφει στο popsugar.com η μαμά-blogger Denise Stirk. «Έχοντας δύο υγιή παιδιά στο σπίτι, αισθάνθηκα ότι δεν μπορούσα πραγματικά να νιώσω τον πόνο της, οπότε πώς θα ήμουν σε θέση να την παρηγορήσω; Μπήκα στο σπίτι και δεν θα ξεχάσω ποτέ -ούτε σε ένα εκατομμύριο χρόνια!- τα λόγια της.

Η φίλη μου, η οποία σε αυτό το σημείο αποδεικνύει ότι είναι ένας από τους πιο δυνατούς ανθρώπους που γνωρίζω, είπε κάτι μέσα στη θλίψη της που θα θυμάμαι για πάντα. Ήταν μια φράση τόσο απλή, αλλά ήχησε τόσο δυνατά μέσα μου. Καθώς εξιστορεί τα γεγονότα που οδήγησαν στο θάνατο της κόρης της, προσπαθεί να εκφράσει τη στεναχώρια που ακολούθησε τον άδικο χαμό της μικρούλας. Περιγράφοντας εκείνες τις στιγμές ως τον χειρότερο εφιάλτη της, μού είπε με δάκρυα στα μάτια: «Είσαι κι εσύ μαμά, ξέρεις».

Αυτή η φράση μου έκοψε την ανάσα, επειδή εκείνη τη στιγμή, με εκείνη τη φράση, ήμουν σε θέση να καταλάβω το μέγεθος της θλίψης της. Σίγουρα, ήμουν εντελώς λυπημένη για εκείνη, καθώς ο θάνατος είναι δύσκολος για όλους. Αλλά θα παραδεχτώ ότι δεν καταλαβαίνω πλήρως το ρόλο μου ως φίλη. Βλέπετε, έψαχνα για το τέλειο πράγμα που θα της έλεγα, ενώ θα έπρεπε απλά να εστιάσω στην ιδιότητα που μας ενώνει: τη μητρότητα. Και ενώ δεν έχω βιώσει τον πόνο που έρχεται με την απώλεια ενός παιδιού, καταλαβαίνω τη χαρά που βίωσε κάποτε να το κρατήσει στην αγκαλιά της. Και τώρα να το χάσει; Δεν υπάρχουν λέξεις!

Εκτός ίσως από τη φράση: «Είμαι κι εγώ μαμά, ξέρω».

Η απώλεια ενός παιδιού είναι ο χειρότερος φόβος της μητέρας – ανεξάρτητα από το ποια είσαι ή τι είδους μαμά επιλέγεις να είσαι. Από τότε, κρατάω αυτή την απλή σκέψη στο μυαλό μου όταν συγκρίνω τον εαυτό μου με άλλες μαμάδες. Σίγουρα, όλες έχουμε υιοθετήσει διαφορετικό στυλ ανατροφής για τα παιδιά μας, αλλά μας ενώνει κάτι κοινό: οι καρδιές μας συνδέονται άμεσα με τα παιδιά μας. Αυτό κάνει όλες τις διαφωνίες ανάμεσα στις μαμάδες να φαίνονται εντελώς ανόητες!

Βλέπετε, είναι μια ιδότητα που μας ενώνει όλες. Υπερπροστατευτικές μαμάδες. Μητέρες που θηλάζουν. Μωρά που τρέφονται με φόρμουλα. Πλούσιες μαμάδες. Μητέρες άρρωστων παιδιών. Μαμάδες με υγιή παιδιά. Η παράφορη αγάπη που αισθανόμαστε για τα παιδιά μας υπάρχει βαθιά μέσα στην καθεμιά από εμάς ως μητέρες.

Και αυτό είναι οδυνηρό μερικές φορές. Αυτός είναι ο λόγος που κάθε διαφήμιση με μωρά μας φέρνει δάκρυα στα μάτια. Γι’ αυτό δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε τις ειδήσεις. Γι’ αυτό κλαίμε περισσότερο από τα παιδιά την πρώτη ημέρα στο σχολείο. Γι’ αυτό οι τροφικές αλλεργίες είναι τρομακτικές. Αυτός είναι ο λόγος που οι καρδιές μας πονάνε όταν ακούμε για αποβολές ή προβλήματα γονιμότητας. Γι’ αυτό ανησυχούμε για τα έφηβα παιδιά μας. Γι’ αυτό ο θάνατος του παιδιού μιας άλλης μητέρας είναι τόσο τόσο συγκλονιστικός.

Γι’ αυτό πρέπει πάντα να παρέχουμε στήριξη στις άλλες μαμάδες. Όχι μόνο σε εκείνες που υποφέρουν από τον αδιανόητο πόνο της απώλειας ενός παιδιού, αλλά και σε εκείνες που περνούν από άλλες δύσκολες στιγμές. Αγκαλιάστε αυτές τις μητέρες, και αν προσπαθείτε να βρείτε τα σωστά λόγια, το μόνο που ίσως πρέπει να πείτε είναι: «Είμαι κι εγώ μαμά, ξέρω».

Μην τιμωρείτε διαρκώς τα παιδιά -είναι κι αυτά άνθρωποι!

«Μέρος της καθημερινής μου ρουτίνας, αφού αφήσω τα παιδιά στο σχολείο και γυρίσω στο σπίτι, είναι να κλείσω την πόρτα του δωματίου της κόρης μου. Κάθε φορά που κοιτάζω εκεί, με πιάνει απελπισία. Υπάρχουν ρούχα πεταμένα σε όλο το πάτωμα και τόνοι από χαρτιά πάνω στο γραφείο της», γράφει στο scarymommy.com η μαμά-blogger Meredith Ethington. «Κάθε φορά που πάω να κλείσω την πόρτα της, αναστενάζω και σκέφτομαι: «Ποιο είναι το πρόβλημά της; Πόσο δύσκολο είναι να βάλει τα ρούχα στη ντουλάπα;». Στη συνέχεια, μπαίνω στο δωμάτιό μου και αμέσως αντιλαμβάνομαι ότι το ίδιο έκανα κι εγώ στην ηλικία της. Συχνά φαινόταν ότι ένα ολόκληρο κατάστημα ρούχων έχει εκραγεί στο δωμάτιό μου!

Είμαι τελειομανής. Μερικές φορές αγωνίζομαι να το καταπολεμήσω, αλλά αυτό το κομμάτι του εαυτού μου παραμένει εκεί. Και μερικές φορές, το βλέπω να επηρεάζει την ανατροφή των παιδιών μου και αισθάνομαι πολύ άσχημα γι’ αυτό.

Η συγγραφέας και μαμά Rebecca Eanes αναφέρει: «Συχνά τα παιδιά τιμωρούνται επειδή είναι άνθρωποι. Δεν τους επιτρέπεται να έχουν κακή διάθεση ή αδικαιολόγητη συμπεριφορά. Ωστόσο, εμείς οι ενήλικες την έχουμε συνεχώς. Κανείς από εμάς δεν είναι τέλειος! Πρέπει να σταματήσουμε να κρατάμε τα παιδιά μας στο υψηλότερο επίπεδο τελειότητας απ’ ό,τι μπορούμε να επιτύχουμε».

Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσες φορές έχω ξυπνήσει με άσχημη διάθεση και δεν υπάρχει κυριολεκτικά καμία δικαιολογία γι’ αυτό. Όμως, αυτό επιτρέπεται επειδή είμαι μαμά, σωστά; Προσφέρουμε όμως την ίδια κατανόηση στα παιδιά μας;

Ένα πράγμα που παρατηρώ με τα παιδιά μου είναι ότι συνήθως υπάρχει μια ρίζα στο πρόβλημα που εκδηλώνεται με μια ταλαιπωρία ή μια άσχημη μέρα. Είναι δουλειά μου να φτάσω στη ρίζα του προβλήματος και να το καταλάβω. Ίσως είναι ένας κακός ύπνος ή ένας τσακωμός στο σχολείο, ή απλά μπορεί να ξύπνησε με νεύρα χωρίς λόγο. Ό,τι κι αν έχει συμβεί, τα παιδιά μας είναι άνθρωποι, αλλά μερικές φορές το ξεχνάμε! Τιμωρούμε τα παιδιά μας, φωνάζουμε και εκνευριζόμαστε ή αν είστε σαν εμένα, απλά αποχωρείτε από το δωμάτιο. Αυτά τα συναισθήματα μέσα στο σπίτι μου, απλά με σκοτώνουν.

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά μερικές φορές κοιτάζω τα παιδιά μου και βλέπω πόσο μεγάλη ανάγκη με έχουν. Δεν ήρθαν στον κόσμο για να κάνουν τη ζωή μου άθλια. Γεννήθηκαν για να ανακαλύψουν τη ζωή και πώς να τη ζήσουν. Απλώς χρειάζονται τη βοήθεια, την αγάπη και την υποστήριξή μου για να το κάνουν αυτό.

Προσπάθησα να εξηγήσω στα παιδιά μου ότι επιτρέπεται να είναι θυμωμένα μαζί μου, αλλά χωρίς να φτάνουν σε ακραίες συμπεριφορές. Επιτρέπεται να πηγαίνουν στο δωμάτιό τους, να φωνάζουν και στη συνέχεια να μιλούν για όσα τους ενοχλούν. Προσπαθώ να ακολουθήσω αυτή την τακτική, ώστε να μπορέσω να μοντελοποιήσω τις συμπεριφορές που θα ήθελα να δω σε αυτά. Προσπαθώ να μάθω τη διαφορά μεταξύ της τιμωρίας για μια συμπεριφορά που είναι ανθρώπινη και την τιμωρία για μια συμπεριφορά που είναι απλώς ακατάλληλη. Μπορεί να είναι εντελώς εξαντλητικό να διακρίνει κανείς τη διαφορά, επειδή αυτές οι δύο συμπεριφορές συχνά συνυπάρχουν σε μια οικογένεια και συνοδεύονται από πολλά ακραία συναισθήματα.

Επομένως, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι τα παιδιά που μεγαλώνουμε είναι μικροί άνθρωποι. Χρειάζονται συμπόνια για τα αρνητικά συναισθήματά τους και η τιμωρία δεν είναι πάντα η καλύτερη επιλογή. Λοιπόν, εδώ είναι μερικά πράγματα που κάνω για να κρατήσω τον εαυτό μου υπό έλεγχο:

– Ρωτώ τον εαυτό μου αν συμβαίνει κάτι παράξενο με τα παιδιά μου.
– Ρωτώ τα παιδιά μου αν υπάρχει κάτι που τους ενοχλεί.
– Σκέφτομαι πώς θα αισθανόμουν αν είχα δεχθεί σοβαρή επίπληξη με τον ίδιο τρόπο.
– Ρωτώ τον εαυτό μου αν είμαι ένοχη για την ίδια συμπεριφορά. Ή με άλλα λόγια, θα με τιμωθούσα αν ήμουν παιδί;

Ένα απόγευμα, η κόρη μου γύρισε κλαίγοντας από το σχολείο. Ένιωσα όλο και πιο απογοητευμένη από τη στάση της. Ήμουν χαρούμενη πριν έρθει στο σπίτι. «Γιατί δεν μπορούσε να σταματήσει να καταστρέφει την ημέρα μου;», ήταν ειλικρινά αυτό που σκέφτηκα. Ήθελα να την βάλω τιμωρία στο δωμάτιό της για το υπόλοιπο της ημέρας, αλλά κάτι ψιθύρισε στην καρδιά μου ότι απλά έπρεπε να μείνω μαζί της για μερικά λεπτά. Σταμάτησα αυτό που έκανα και καθίσαμε στον καναπέ. Δεν είπε πολλά, αλλά θα μπορούσα να πω από τον τρόπο που επιβράδυνε την αναπνοή της, ότι αυτό που χρειαζόταν από μένα ήταν η παρουσία μου και η αμέριστη προσοχή μου.

Δεν υπάρχει συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης ενός θυμωμένου παιδιού. Όμως, αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να θυμόμαστε ότι τα παιδιά μας είναι άνθρωποι. Και το ίδιο είμαστε κι εμείς. Δεν είμαστε τέλειοι, οπότε γιατί να απαιτούμε να είναι τα παιδιά μας; Αν μπορούμε όλοι να αφήσουμε στην άκρη τις προσδοκίες αυτές, φαντάζομαι ότι οι οικογένειές μας θα είναι πολύ πιο ευτυχισμένες!».

«Δεν ήξερα πόσο πολύ ήθελα κορίτσι μέχρι που απέκτησα!»

«Ο σύζυγός μου κι εγώ είμαστε από εκείνους τους γονείς που δεν θέλουν να μάθουν το φύλο του παιδιού μέχρι τον τοκετό. Εκτός από τη μεγάλη έκπληξη της στιγμής, τίποτα δεν συγκρίνεται με το συναίσθημα που νιώθεις λίγο πριν συναντήσεις το γλυκό πλάσμα που περίμενες εδώ και εννέα ολόκληρους μήνες, και ο γιατρός σου ανακοινώνει ότι είσαι περήφανη μαμά ενός γιου ή μιας κόρης. Ενώ σε πλημμυρίζουν έντονα συναισθήματα, ο γιατρός τοποθετεί το νεογέννητο στο σώμα σου και το βλέπεις για πρώτη φορά: Το συναίσθημα είναι απερίγραπτο!

Τα πρώτα μου δύο παιδιά ήταν αγόρια και δεν θα μπορούσα να είμαι πιο ευτυχισμένη», γράφει στο mom.me η μαμά-blogger Ashleigh Wilkening. «Μεγαλώνοντας σε ένα σπίτι γεμάτο κορίτσια, προσευχόμουν να αποκτήσω αγόρια. Ποτέ δεν ήμουν το κλασικό κορίτσι με υπέρμετρη αγάπη για τη μόδα και τα ροζ αξεσουάρ. Στην πραγματικότητα, ενώ ήμουν έγκυος αυτή τη φορά, δεν θεωρούσα τίποτα πιο ενοχλητικό από τα σχόλια των ανθρώπων σχετικά με το φύλο του αγέννητου παιδιού μου.

Ήμουν ευτυχισμένη μαμά δύο αγοριών κι αν αυτό το παιδί ήταν αγόρι, θα ήμουν εξίσου ενθουσιασμένη. Υπάρχει μια εξοικείωση που έρχεται μαζί με την ανατροφή των αγοριών, που δεν μπορώ να μην ομολογήσω ότι θα ήταν εύκολο να αποκτήσουμε ξανά αγόρι. Με αυτές τις σκέψεις άρχισα να αναρωτιέμαι, τι θα έκανα με ένα κορίτσι;

Τότε συνέβη. Μετά την τελευταία μου ώθηση, ο σύζυγός μου ανακοίνωσε ότι είμαστε γονείς μιας κόρης και την τοποθέτησε στο στήθος μου. Ήμουν γεμάτη απ’ αυτό το έντονο συναίσθημα ευτυχίας! Φυσικά, το μεγαλύτερο μέρος αυτού μπορεί να αποδοθεί στο θαύμα του τοκετού και στο καλωσόρισμα του νέου μωρού μας, αλλά υπήρχαν περισσότερα απ’ αυτό. Ήμουν τόσο προετοιμασμένη να ακούσω «Είναι αγόρι!» και ως μαμά αγοριών, δεν επέτρεψα ποτέ στον εαυτό μου να εξετάσει την ιδέα ενός κοριτσιού. Ίσως αυτό να ήταν μια μέθοδος αυτοάμυνας που τέθηκε σε εφαρμογή με την ελπίδα να μειωθούν τα συναισθήματα απογοήτευσης.

Δεν μπορούσα να πιστέψω πόσο γοητευμένη και ερωτευμένη ήμουν μαζί της! Ο σύζυγός μου ήταν εξίσου ενθουσιασμένος, αλλά και σοκαρισμένος. Κι εκείνος ήταν πεπεισμένος ότι και αυτό το μωρό θα ακολουθούσε το παράδειγμα των προκατόχων του. Μοιράστηκε τα συναισθήματά του για την άγνωστη περιπέτεια που μας περίμενε, με το ερώτημα: «Πότε θα τρυπήσουμε τα αυτιά της;», ενώ με διαβεβαίωσε ότι δεν θα της επιτρέψει ποτέ να χρησιμοποιήσει καλλυντικά. Ήταν απίστευτα υπέροχο να βλέπεις αυτό το προστατευτικό ένστικτο και να ακούς αυτές τις ανησυχίες του, λίγες μόνο ώρες μετά τον τοκετό.

Δεν μπορώ να καταλάβω πλήρως γιατί είχα τόσο μεγάλο ενθουσιασμό που απέκτησα κόρη. Ίσως γιατί θα βοηθούσε στην εξισορρόπηση των επιπέδων τεστοστερόνης μέσα στο σπίτι μας. Ίσως ήταν η ιδέα των δύο μεγαλύτερων αδελφών να αναλαμβάνουν την προστασία της μικρότερης αδελφής τους, κάτι το οποίο βρίσκω αξιολάτρευτο! Ίσως είναι η ιδιαίτερη σχέση που θα είχε με τον πατέρα της. Ίσως είναι όλα αυτά και πολλά άλλα…

Παρόλο που πάντα ήμουν απόλυτη με τα στερεότυπα των φύλων, υπάρχουν κάποια γνωρίσματα που συνδέονται με τα κορίτσια και ελπίζω να ισχύουν και για τη δική μου κόρη. Ελπίζω ότι θα έχει γαλήνια προσωπικότητα και ήπια συμπεριφορά. Θα ήταν μια ευπρόσδεκτη αλλαγή, δεδομένου ότι τα αγόρια μου είναι άγρια, ανήσυχα και υπερβολικά δυνατά. Παρόλο που βλέπω συχνά τα κορίτσια να υιοθετούν αυτά τα τυπικά χαρακτηριστικά, κάθε φορά που το αναφέρω σε έναν γονέα ενός κοριτσιού, γελάει μαζί μου. Οι ιστορίες τους μοιάζουν πολύ με τις δυσκολίες και τις προκλήσεις που έχω να αντιμετωπίσω με τα αγόρια μου.

Έτσι, με λίγη τύχη, αυτή η μικρή κυρία θα είναι ανεξάρτητη και πεισματάρα -ακριβώς όπως η μητέρα της. Σε κάθε περίπτωση, θα γιορτάζω και θα αγκαλιάζω τη μοναδικότητά της!

Ανυπομονώ για όσα επιφυλάσσει το μέλλον για την κόρη μου και όλα όσα θα βιώσουμε, από το να αγωνιζόμαστε για τη γαλλική πλεξούδα στα μαλλιά της κάθε πρωί μέχρι τη στιγμή που ο πατέρας της θα τη συνοδεύσει στην εκκλησία -και όλα τα ενδιάμεσα στάδια. Δεν μπορώ να περιμένω!».