«Πριν από μερικές εβδομάδες, μία από τις αγαπημένες μου φίλες έχασε για πάντα την 21 μηνών κόρη της. Όταν την επισκέφθηκα, ήμουν ιδιαίτερα αγχωμένη για το τι θα έλεγα σε εκείνη και τον σύζυγό της. Πώς θα έβρισκα τις λέξεις για να τους παρηγορήσω; Πώς θα μπορούσα να αποφύγω να πω τα λάθος πράγματα; Ήθελα να βρω τα τέλεια λόγια, αλλά πραγματικά δεν ήξερα πώς να εκφραστώ», γράφει στο popsugar.com η μαμά-blogger Denise Stirk. «Έχοντας δύο υγιή παιδιά στο σπίτι, αισθάνθηκα ότι δεν μπορούσα πραγματικά να νιώσω τον πόνο της, οπότε πώς θα ήμουν σε θέση να την παρηγορήσω; Μπήκα στο σπίτι και δεν θα ξεχάσω ποτέ -ούτε σε ένα εκατομμύριο χρόνια!- τα λόγια της.
Η φίλη μου, η οποία σε αυτό το σημείο αποδεικνύει ότι είναι ένας από τους πιο δυνατούς ανθρώπους που γνωρίζω, είπε κάτι μέσα στη θλίψη της που θα θυμάμαι για πάντα. Ήταν μια φράση τόσο απλή, αλλά ήχησε τόσο δυνατά μέσα μου. Καθώς εξιστορεί τα γεγονότα που οδήγησαν στο θάνατο της κόρης της, προσπαθεί να εκφράσει τη στεναχώρια που ακολούθησε τον άδικο χαμό της μικρούλας. Περιγράφοντας εκείνες τις στιγμές ως τον χειρότερο εφιάλτη της, μού είπε με δάκρυα στα μάτια: «Είσαι κι εσύ μαμά, ξέρεις».
Αυτή η φράση μου έκοψε την ανάσα, επειδή εκείνη τη στιγμή, με εκείνη τη φράση, ήμουν σε θέση να καταλάβω το μέγεθος της θλίψης της. Σίγουρα, ήμουν εντελώς λυπημένη για εκείνη, καθώς ο θάνατος είναι δύσκολος για όλους. Αλλά θα παραδεχτώ ότι δεν καταλαβαίνω πλήρως το ρόλο μου ως φίλη. Βλέπετε, έψαχνα για το τέλειο πράγμα που θα της έλεγα, ενώ θα έπρεπε απλά να εστιάσω στην ιδιότητα που μας ενώνει: τη μητρότητα. Και ενώ δεν έχω βιώσει τον πόνο που έρχεται με την απώλεια ενός παιδιού, καταλαβαίνω τη χαρά που βίωσε κάποτε να το κρατήσει στην αγκαλιά της. Και τώρα να το χάσει; Δεν υπάρχουν λέξεις!
Εκτός ίσως από τη φράση: «Είμαι κι εγώ μαμά, ξέρω».
Η απώλεια ενός παιδιού είναι ο χειρότερος φόβος της μητέρας – ανεξάρτητα από το ποια είσαι ή τι είδους μαμά επιλέγεις να είσαι. Από τότε, κρατάω αυτή την απλή σκέψη στο μυαλό μου όταν συγκρίνω τον εαυτό μου με άλλες μαμάδες. Σίγουρα, όλες έχουμε υιοθετήσει διαφορετικό στυλ ανατροφής για τα παιδιά μας, αλλά μας ενώνει κάτι κοινό: οι καρδιές μας συνδέονται άμεσα με τα παιδιά μας. Αυτό κάνει όλες τις διαφωνίες ανάμεσα στις μαμάδες να φαίνονται εντελώς ανόητες!
Βλέπετε, είναι μια ιδότητα που μας ενώνει όλες. Υπερπροστατευτικές μαμάδες. Μητέρες που θηλάζουν. Μωρά που τρέφονται με φόρμουλα. Πλούσιες μαμάδες. Μητέρες άρρωστων παιδιών. Μαμάδες με υγιή παιδιά. Η παράφορη αγάπη που αισθανόμαστε για τα παιδιά μας υπάρχει βαθιά μέσα στην καθεμιά από εμάς ως μητέρες.
Και αυτό είναι οδυνηρό μερικές φορές. Αυτός είναι ο λόγος που κάθε διαφήμιση με μωρά μας φέρνει δάκρυα στα μάτια. Γι’ αυτό δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε τις ειδήσεις. Γι’ αυτό κλαίμε περισσότερο από τα παιδιά την πρώτη ημέρα στο σχολείο. Γι’ αυτό οι τροφικές αλλεργίες είναι τρομακτικές. Αυτός είναι ο λόγος που οι καρδιές μας πονάνε όταν ακούμε για αποβολές ή προβλήματα γονιμότητας. Γι’ αυτό ανησυχούμε για τα έφηβα παιδιά μας. Γι’ αυτό ο θάνατος του παιδιού μιας άλλης μητέρας είναι τόσο τόσο συγκλονιστικός.
Γι’ αυτό πρέπει πάντα να παρέχουμε στήριξη στις άλλες μαμάδες. Όχι μόνο σε εκείνες που υποφέρουν από τον αδιανόητο πόνο της απώλειας ενός παιδιού, αλλά και σε εκείνες που περνούν από άλλες δύσκολες στιγμές. Αγκαλιάστε αυτές τις μητέρες, και αν προσπαθείτε να βρείτε τα σωστά λόγια, το μόνο που ίσως πρέπει να πείτε είναι: «Είμαι κι εγώ μαμά, ξέρω».
