Συντάκτης: Μαρία Ιωαννάτου

«Το πρώτο μου παιδί ήταν το πρώτο εγγόνι στην οικογένειά μας και όλοι ήθελαν να το συναντήσουν αμέσως. Οι θείες και οι θείοι του, οι παππούδες, όλοι ήταν ενθουσιασμένοι που ήρθε στη ζωή και ήθελαν απεριόριστο χρόνο για να το θαυμάσουν!», γράφει η μαμά-blogger Wendy Wisner στο mom.me. «Δεν ήταν ούτε ενός μηνός και η ατζέντα με τα ραντεβού του ήταν μονίμως γεμάτη!

Ήταν κατανοητό, αλλά θεώρησα τις καθημερινές επισκέψεις αυτές τις πρώτες εβδομάδες τελείως εξουθενωτικές. Ο θηλασμός ήταν πραγματικά δύσκολος στην αρχή. Όταν υπήρχε κόσμος στο σπίτι, ένιωθα τελείως έξω από τα νερά μου, προσπαθώντας να τοποθετήσω το μωρό αμήχανα στο στήθος μου, ενώ οι επισκέπτες δεν φημίζονταν για τη διακριτικότητά τους. Ήμουν εξαντλημένη και έπρεπε να αρπάζω κάθε ευκαιρία που έβρισκα για να κοιμηθώ. Δεν μπορούσα να προβλέψω πότε θα γινόταν αυτό, και όταν υπήρχαν άνθρωποι στο σπίτι, οι πιθανότητες να ξεκουραστώ μειώνονταν όλο και περισσότερο.

Θυμάμαι να λέω στον σύζυγό μου, ότι πρέπει να περιορίσουμε τους επισκέπτες. Το έκανε, σε κάποιο βαθμό, αλλά δεν καταλάβαινε πλήρως το λόγο. Θεωρούσε ότι οι φίλοι και η οικογένειά μας ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα από το άγχος της μητρότητας και ήθελε να τους ευχαριστήσει. Εγώ, από την άλλη, θεωρούσα τις απανωτές επισκέψεις εξαιρετικά κουραστικές. Ήταν αρκετά αγχωτικό να φροντίζεις ένα νεογέννητο μωρό και συγχρόνως να πρέπει να παριστάνεις την καλή οικοδέσποινα και να δέχεσαι νυχθημερόν επισκέπτες.

Τελικά, αποδέχθηκα όλη την κατάσταση και οι επισκέψεις σταμάτησαν, αλλά από τη στιγμή που έμεινα έγκυος στο δεύτερο μωρό μου, ήξερα καλύτερα. Η περίοδος μετά τη γέννηση του πρώτου μου παιδιού με άφησε εξαντλημένη, ανήσυχη και αγχωμένη. Αυτή τη φορά θα ήταν διαφορετικά. Δεν ήθελα να κάνω τίποτα άλλο εκτός από το να ξεκουραστώ, να αναρρώσω από τον τοκετό και να θηλάσω το μωρό μου.

Και ο κανόνας Νο1 ήταν: «Κανένας επισκέπτης, εκτός αν τον εγκρίνω».

Ήταν δύσκολο, και από την αρχή υπήρχαν παράπονα από διάφορα μέλη της οικογένειας. Αυτό στο οποίο καταλήξαμε ήταν να δεχόμαστε μερικούς συγγνείς, αλλά όταν είμαστε πολύ κουρασμένοι να τους λέμε ευγενικά ότι ήρθε η στιγμή να μας αφήσουν μόνους. Επίσης, φροντίσαμε ώστε να υπάρχουν μερικές ημέρες που δεν θα δεχόμαστε κανέναν επισκέπτη -και αυτές ήταν τόσες όσες ήθελα ή είχα ανάγκη.

Επιτρέψτε μου να σας πω, η εμπειρία μου μετά τον δεύτερο τοκετό ήταν πολύ καλύτερη από την πρώτη. Στην πραγματικότητα, επειδή ο σύζυγός μου κατάφερε να πάρει άδεια από την εργασία του για δύο ολόκληρες εβδομάδες, αισθάνθηκα σαν να ήμουν σε πραγματικές διακοπές! Ναι, το μωρό δεν κοιμόταν ποτέ περισσότερο από μία ώρα συνεχόμενα. Και ναι, τα στήθη μου ήταν πρησμένα, αλλά η μόνη δουλειά μου ήταν να φροντίσω το μωρό μου και να ξεκουραστώ.

Όταν έρχονταν επισκέπτες στο σπίτι, η δουλειά τους ήταν να με βοηθήσουν να διατηρήσω μια ήσυχη, ήρεμη και χαλαρή ατμόσφαιρα. Δεν υπήρχε καμία ευθύνη από την πλευρά μου. Θα μπορούσα να μείνω στο κρεβάτι όλη την ώρα, αν ήθελα. Οι επισκέπτες έφερναν γεύματα και βοηθούσαν με τον μεγαλύτερο γιο μας. Πέρασαν αυτές οι πρώτες εβδομάδες και ένιωθα υγιής και ξεκούραστη. Και τότε αναρωτήθηκα γιατί στην ευχή δεν είχα προνοήσει να κάνω κάτι τέτοιο την πρώτη φορά!

Φαίνεται, ότι ο χρόνος μετά τον τοκετό είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με το μωρό. Τα μωρά είναι ένα εκπληκτικό θαύμα! Είναι χαριτωμένα και μυρίζουν υπέροχα! Αλλά οι μητέρες χρειάζονται την ίδια προσοχή με τα μωρά. Κάθε φορά που γεννιέται ένα μωρό, γεννιέται και μια μητέρα και αξίζει την ίδια προσοχή με εκείνο. Όμως, ο τοκετός συμβαίνει στις μητέρες και χρειάζονται χρόνο για να ηρεμήσουν. Είτε θηλάζουν ή όχι, η αλήθεια είναι ότι οι μητέρες καταλήγουν να φέρνουν εις πέρας το μεγαλύτερο μέρος της φροντίδας του μωρού την περίοδο μετά τον τοκετό, για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι οι ορμόνες μας έχουν τρελαθεί αυτές τις πρώτες εβδομάδες!

Ακούστε λοιπόν καλά! Η μαμά παίρνει ό,τι χρειάζεται τις πρώτες εβδομάδες μετά τον τοκετό. Πρέπει όλοι να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να την φροντίσουμε, ώστε να μπορεί με τη σειρά της να φροντίσει το μωρό της. Αυτό σημαίνει ότι οι μητέρες θα πρέπει να ελέγχουν το περιβάλλον τους. Δεν πρέπει να αισθάνονται ένοχες αν θέλουν να περιορίσουν τους επισκέπτες ή να μην έχουν καθόλου. Οι μητέρες πρέπει να είναι εκείνες που θα αποφασίζουν ποιος θα έρχεται στο σπίτι και κανείς άλλος. Και ειλικρινά, αν οι επισκέπτες δεν είναι εκεί για να βοηθήσουν, οι μαμάδες πρέπει να γνωρίζουν ότι πραγματικά δεν υπάρχει πρόβλημα απλώς να αρνηθούν. Ακόμα καλύτερα, ο σύντροφος της μητέρας πρέπει να την υποστηρίξει και να πει «Όχι ευχαριστώ» σε ανεπιθύμητους επισκέπτες.

Γνωρίζω ότι μερικοί άνθρωποι θα έχουν ένα πρόβλημα με αυτό, κάποιες φορές τεράστιο! Κάποιοι μπορεί να πιστεύουν ότι είναι αγενές να πούμε: “Συγγνώμη, δεν μπορείτε να έρθετε σήμερα, αύριο ή ίσως σε μερικές εβδομάδες”.

Αλλά ξέρετε τι; Μη τους δίνετε σημασία! Αν έχετε μωρό και αισθάνεστε ότι πρέπει να περιορίσετε τους επισκέπτες, απλά πρέπει να το κάνετε. Είστε η μαμά. Πρέπει να γίνεται αυτό που εσείς λέτε.

Και πιστέψτε με, δεν θα το μετανιώσετε!».

«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο θηλασμός είναι υπέροχος! Συνδέεται με χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης ορισμένων καρκίνων στις μητέρες και μειωμένων ποσοστών μόλυνσης και ασθενειών, όπως ο διαβήτης και η λευχαιμία στα βρέφη», γράφει η μαμά-blogger Christine Organ στο scarymommy.com. «Οι μητέρες που θηλάζουν επίσης, καίνε περισσότερες θερμίδες, καθιστώντας πιο εύκολη τη διαδικασία απώλειας των κιλών που αποκτήθηκαν κατά την εγκυμοσύνη.

Ωστόσο, αυτά τα στατιστικά στοιχεία δεν είναι τίποτα παραπάνω από απλά στατιστικά στοιχεία. Και οι αριθμοί δεν μπορούν ποτέ να πούνε ολόκληρη την αλήθεια. Οι αριθμοί δεν δείχνουν τον πόνο στις θηλές που μερικές γυναίκες αισθάνονται όταν θηλάζουν. Οι αριθμοί δεν δείχνουν τα δάκρυα μιας μητέρας που αγωνίζεται για να καταφέρει να ταΐσει το μωρό της, ούτε μπορούν να μετρήσουν τη ντροπή που μια μητέρα συχνά νιώθει επειδή έχει επιλέξει ή δεν μπορεί να θηλάσει.

Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής συνιστά τα μωρά να θηλάζουν αποκλειστικά για τους πρώτους έξι μήνες της ζωής τους, και να συνεχίζουν το θηλασμό «για ένα έτος ή περισσότερο, εάν το επιθυμούν οι μητέρες και τα βρέφη». Το Αμερικανικό Κολέγιο Μαιευτήρων και Γυναικολόγων συμφωνεί και έχει καλέσει τα μέλη του να «ενθαρρύνουν και να επιτρέπουν σε όσο το δυνατόν περισσότερες γυναίκες να θηλάζουν και να τις βοηθούν να το κάνουν για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα».

Όμως, αυτές οι συστάσεις δεν ανταποκρίνονται στις ατομικές ανάγκες της μητέρας, του μωρού και ολόκληρης της οικογένειας. Δεν λαμβάνουν υπόψη τις συναισθηματικές και σωματικές βλάβες -για να μην αναφέρουμε τις ουλές που μπορούν να παραμείνουν για πάντα αν ο θηλασμός δεν λειτουργεί για διάφορους λόγους. Δεν κάνουν καμία αναφορά στον ζωτικής σημασίας δεσμό που αναπτύσσεται ανάμεσα στη μητέρα και το μωρό, ο οποίος απαιτεί πρωτίστως μια ασφαλή, σταθερή κι ευτυχισμένη μαμά.

Όταν γεννήθηκε ο πρώτος μου γιος, ήμουν λιγότερο ενθουσιασμένη με την ιδέα του θηλασμού, αλλά το προσπάθησα ούτως ή άλλως. Πίστευα ότι για να είμαι καλή μητέρα έπρεπε να θηλάσω το μωρό μου. Έτσι, το έκανα ακόμα κι αν μισούσα κάθε λεπτό από αυτό. Τόσο πολύ, που κάθε φορά που ο γιος μου έπρεπε να φάει, δυσανασχετούσα όλο και περισσότερο με τις ανάγκες του. Η κατάθλιψη που βίωσα μετά τον τοκετό μπορεί να έπαιξε κάποιο ρόλο στα προβλήματα που αντιμετώπισα με το θηλασμό, ή ίσως τα προβλήματα του θηλασμού να επιδείνωσαν την επιλόχεια κατάθλιψη. Είναι δύσκολο να το ξέρεις. Και στις δύο περιπτώσεις, ο θηλασμός όχι μόνο δεν διευκολύνει τη σχέση μαμάδων-παιδιών, αλλά στην πραγματικότητα προκαλεί σημαντική βλάβη σε αυτόν. Έτσι, μετά από έξι εβδομάδες, σταμάτησα εντελώς τη διαδικασία του θηλασμού.

Αμέσως ένιωσα ανακούφιση σε συνδυασμό με εξουθενωτική ντροπή. «Τι πηγαίνει λάθος με μένα;», ήταν το μόνο που σκεφτόμουν εκατομμύρια φορές την ημέρα για πολλά χρόνια. «Γιατί δεν μπορώ να το κάνω; Γιατί δεν μπορώ να διαχειριστώ αυτό το πράγμα που γίνεται τόσο φυσικά και με ενθουσιασμό από άλλες γυναίκες;». Ένιωθα ότι είχα αποτύχει.

Όταν έμεινα έγκυος στον δεύτερο γιο μου, ήξερα ότι δεν θα προσπαθούσα να τον θηλάσω. Ο σύζυγός μου συμφώνησε και η υποστήριξη εκ μέρους του για την απόφαση που είχα πάρει ήταν σωτήρια! Είχα αγχωθεί για το πώς θα το μεταφέρω στους γιατρούς μου, αλλά ήταν ευχαριστημένοι από την αρχή. Συμφώνησαν με την απόφασή μου και μού έδειξαν εμπιστοσύνη. Όπως αποδεικνύεται, η ντροπή και η αμηχανία που ένιωσα γύρω από τις αποφάσεις μου για το θηλασμό δεν είναι ασυνήθιστες. Στην πραγματικότητα, πολλές γυναίκες βιώνουν αισθήματα ντροπής και λύπης εξαιτίας της ανικανότητας ή της απροθυμίας τους να τηρήσουν τις οδηγίες του θηλασμού.

Ο θηλασμός είναι κάτι παραπάνω από τη διατροφή, είναι αγκαλιές και συναισθηματικό δέσιμο με το μωρό, ώστε να αισθάνεται ασφαλές, άνετο και συνδεδεμένο με τον περιβάλλοντα κόσμο. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί, λένε οι γιατροί, με διάφορους τρόπους. Οι κατευθυντήριες γραμμές βασίζονται φυσιολογικά στην επιστήμη, αλλά φέρουν επίσης μια απειλή (εάν δεν θηλάζετε, το μωρό σας κινδυνεύει) και ένα στίγμα (εάν δεν θηλάζετε, δεν είστε καλή μητέρα), τα οποία και τα δύο μπορεί να είναι επιζήμια για πολλές μητέρες.

«Όπως τα νέα μωρά είναι ευαίσθητα, το ίδιο είναι και οι μητέρες τους», υποστηρίζουν οι ειδικοί. «Και η ψυχική υγεία της μητέρας είναι ζωτικής σημασίας -όχι μόνο για εκείνη, αλλά και για το μωρό της. Μια καταθλιπτική και ανήσυχη μητέρα δεν είναι σε θέση να παρέχει την φροντίδα που το μωρό της χρειάζεται για να αναπτυχθεί». Αντί της προσέγγισης του θηλασμού, οι γιατροί συνιστούν μια διαφορετική προσέγγιση που δίνει έμφαση στην υγεία και την ευημερία τόσο της μητέρας όσο και του παιδιού. «Εάν ο θηλασμός δουλεύει για σένα, θαυμάσια! Εάν δεν τα καταφέρνεις, δεν χρειάζεται να πιεστείς για να συμβεί».

Η μητρότητα είναι δύσκολη -πραγματικά σκληρή- και χρειαζόμαστε όλη την υποστήριξη που μπορούμε να έχουμε για τις αποφάσεις που λαμβάνουμε, συμπεριλαμβανομένου του τόπου και του τρόπου που επιλέγουμε να ταΐσουμε τα μωρά μας, είτε αυτό γίνεται μέσα στο λεωφορείο ή στον χώρο εργασίας ή ακόμη κι αν δίνουμε ξένο γάλα στο παιδί από την πρώτη κιόλας στιγμή της γέννησής του».

«Ένα από τα πιο συγκλονιστικά πράγματα που συνέβησαν σε μένα με τη μητρότητα, είναι οι σκέψεις για το πόσο καιρό θα αντιμετώπιζα δυσκολίες στο ρόλο της μητέρας. Ομολογώ ότι είχα αυτή την ιδέα στο μυαλό μου, όταν τα αγόρια μου ήταν ακόμη πολύ μικρά», γράφει η μαμά-blogger και συγγραφέας Rebecca Eanes. «Έλεγα στον εαυτό μου: «Όταν γίνουν 6 και 4 ετών θα είναι ευκολότερο». Θεωρούσα, ότι μέχρι τότε θα μπορούσαν να κοιμούνται και τα δύο καλά, θα έχουν μάθει να πηγαίνουν μόνα τους στην τουαλέτα και θα έχουν κατακτήσει όλες αυτές τις συμπεριφορές που τα μικρά παιδιά σταδιακά αφήνουν πίσω τους.

Τότε ξαφνικά τα παιδιά μου έγιναν 6 και 4 ετών και ήταν ακόμα δύσκολο αλλά με διαφορετικό τρόπο. Είχαν μάθει πια να πηγαίνουν στην τουαλέτα και να κοιμούνται καλά, αλλά υπήρχαν ακόμα πολλά που έπρεπε να τους διδάξουμε. Έτσι είπα: «Όταν θα γίνουν 10 και 8 ετών, σίγουρα θα είναι ευκολότερο». Θέλω να πω, σε άλλα τέσσερα χρόνια, θα είναι πολύ πιο ώριμα, σωστά; Μέχρι που έγιναν 10 και 8 και συνειδητοποίησα ότι η μητρότητα προφανώς δεν πρόκειται ποτέ να είναι εύκολη!

Τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι χρειάζομαι μια τεράστια αλλαγή τρόπου σκέψης, εάν ήθελα να βρω ποτέ αληθινή ευχαρίστηση στο ταξίδι της μητρότητας. Έπρεπε να αποδεχτώ πλήρως, ότι δεν θα ήταν ποτέ εύκολο και να σταματήσω να περιμένω την μαγική εποχή, που τα προβλήματα και οι ανησυχίες μου θα εξαφανιστούν. Δεν έρχεται. Στο μεταξύ, η ζωή συνεχίζεται… Η παιδική τους ηλικία συνεχίζεται… Απλά και μόνο επειδή δεν είναι εύκολο, δεν σημαίνει ότι δεν είναι ωραίο!

Το γεγονός ότι εστιάζουμε στις δυσκολίες μας είναι αυτό που τις μεγεθύνει και αυτές οι μεγάλες δυσκολίες είναι εκείνες που επισκιάζουν όλες τις μικρές στιγμές αγάπης, ομορφιάς και χαράς!

Συνειδητοποίησα ότι περνούσα πολύ χρόνο εστιάζοντας σε αυτά που δεν μπορούσαν ακόμα να κάνουν τα παιδιά μου ή σε αυτά που δεν είχα ολοκληρώσει ακόμα και αυτό με έκανε να αισθάνομαι ότι ήμουν πάντα πίσω και αγωνιζόμουν για το επόμενο ορόσημο ή επίτευγμα. Φυσικά, το πρόβλημα με το να κοιτάς συνεχώς μπροστά είναι ότι χάνεις τα σπουδαία πράγματα που συμβαίνουν τώρα, ακριβώς αυτή τη στιγμή. Ήξερα ότι αν συνέχιζα έτσι, αυτό θα με οδηγούσε στη λύπη.

Έτσι, αποφάσισα να αλλάξω ένα πράγμα: Άρχισα να εστιάζω την προσοχή μου στα θετικά. Σκεφτόμουν τι μπορούν να κάνουν τα παιδιά μου και πόσο έχουν μεγαλώσει και ωριμάσει. Κοίταξα τα καλά τους χαρακτηριστικά και τους έδωσα συγχαρητήρια γι’ αυτό που είδα. Κοίταξα τι έχω καταφέρει και συνειδητοποίησα πόσο μακριά έφτασα. Ξεκίνησα ένα «περιοδικό χαρούμενων σκέψεων», όπου έγραψα πράγματα για τα οποία ήμουν ευγνώμων, καλά πράγματα που είχαν συμβεί εκείνη την ημέρα, θετικές σκέψεις για το μέλλον, κάτι καλό για τα παιδιά μου και ούτω καθεξής. Αμέσως ένιωσα πιο χαρούμενη και παρατήρησα ότι καλά πράγματα άρχισαν να συμβαίνουν.

Αναγνωρίζω πλήρως ότι η μητρότητα φέρνει εξάντληση, ανησυχία, φόβο, άγρυπνες νύχτες, πληγωμένα συναισθήματα, ραγισμένες καρδιές, χάος παντού, άγχος και πολλά άλλα. Αλλά φέρνει και γέλιο, χαμόγελα, αγκαλιές, μικροσκοπικά χέρια τυλιγμένα γύρω από το λαιμό μου, τη γλυκιά ρυθμική αναπνοή ενός παιδιού που κοιμάται δίπλα μου, τα πρωινά που ξεκινούν με «Καλημέρα, μαμά!», φιλιά και πολλή αγάπη. Τόση πολλή αγάπη. Η ευτυχία μου (και η δική σας) εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το πού επιλέγουμε να εστιάσουμε!

Δεν είναι εύκολο τώρα και δεν θα είναι εύκολο ποτέ, αλλά είναι ακόμα καλό, πραγματικά πολύ καλό!».

Πηγή: creativechild.com