Συντάκτης: Έλενα Μπούλια

Για την οικογένεια Trinkle, ο μικρούλης Parker αποτελεί  ένα ζωντανό θαύμα!

Η μαμά του, Jessica, ήταν έγκυος στις 23μιση εβδομάδες, όταν έλαβε τα νέα που κανένας μελλοντικός γονιός δεν θα επιθυμούσε να ακούσει: Ο γιος της είχε μια οργανική βλάβη στη σπονδυλική του στήλη. Λίγο αργότερα η διάγνωση έγινε πιο συγκεκριμένη: Το μωρό της είχε δισχιδή ράχη, μια εξαιρετικά σπάνια πάθηση, εξαιτίας της οποίας το μωρό θα έπρεπε να χειρουργηθεί ενώ ακόμα βρισκόταν μέσα στη μήτρα της μαμάς του.

Η Jessica πέρασε ατελείωτες ώρες αναζητώντας πληροφορίες για την πάθηση του γιου τους, παρόλο που οι γιατροί τη συμβούλευσαν για το αντίθετο. «Ψάχνοντας για κάποια σπιθαμή ελπίδας, έπεσα πάνω στην μυελομηνιγγοκήλη, μια μορφή δισχιδούς ράχης που επιτρέπει στις μητέρες να υποβληθούν σε επέμβαση κατά την κύηση, για να αποφύγουν περαιτέρω βλάβη», είπε η ίδια.

Τι είναι η δισχιδής ράχη;

Η δισχιδής ράχη είναι μια περίπλοκη γενετική ατέλεια της σπονδυλική στήλης. Στην περίπτωση της δισχιδούς ράχης κατά τη διάρκεια της εμβρυογένεσης ένας ή περισσότεροι σπόνδυλοι της σπονδυλικής στήλης που περικλείουν τον αναπτυσσόμενο νωτιαίο μυελό δεν συγκλίνουν, αλλά αντίθετα παραμένουν ανοικτοί.

Δεν είναι απόλυτα γνωστό ποια αιτία προκαλεί τη δισχιδή ράχη, αλλά κληρονομικοί και γενικότεροι περιβαλλοντολογικοί παράγοντες επηρεάζουν. Είναι γνωστό ότι η βιταμίνη Β και το φυλλικό οξύ, παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της σπονδυλικής στήλης του εμβρύου.

Πώς σώθηκε η ζωή του μικρούλη Parker

H Jessica, o σύζυγός της και η δύο ετών κόρη τους ταξίδεψαν στο Orlando Health Winnie Palmer Hospital για Γυναίκες και Μωρά για μία εντός μήτρας χειρουργική επέμβαση στον γιο τους, η οποία θα επιδιόρθωνε την μυελομηνιγγοκήλη. Οι γιατροί είπαν στο ζευγάρι, ότι αυτή ήταν η τέταρτη τέτοια επέμβαση που έχει λάβει χώρα στο συγκεκριμένο νοσοκομείο, αλλά ο γιατρός που την έφερε εις πέρας είχε πείρα από 60 τέτοια χειρουργεία σε άλλα νοσοκομεία.

Κατά την επέμβαση παρόντες ήταν 13 γιατροί και νοσηλευτές. Οι χειρουργοί έκαναν μία τομή 25 εκατοστών στην κοιλιά της Jessica και άλλη μία 12,5 εκατοστών στη μήτρα της. Τεχνητό αμνιακό υγρό χορηγούνταν διαρκώς στη μήτρα για να διατηρούνται τα επίπεδα υγρών του μωρού σε ασφαλές επίπεδο.

Κατά την επέμβαση εκτέθηκαν και επιδιορθώθηκαν η πλάτη και τα οπίσθια του μωρού, ενώ, αυτό ήταν ακόμα μέσα στη μήτρα. Αφού ολοκληρώθηκε το χειρουργεία, η μήτρα έκλεισε ξανά. Πρόκειται για μία τρομακτική μα και θαυμαστή ταυτόχρονα επέμβαση και απαιτεί μεγάλη προσοχή τόσο σωματικά, όσο και ψυχολογικά.

Μετά το επιτυχημένο χειρουργείο, δόθηκαν σαφείς εντολές στη Jessica ως προς το τι έπρεπε να προσέχει στην πορεία της εγκυομοσύνης για να μπορέσει το μωρό να γεννηθεί τελειόμηνο. Η ίδια παρέμεινε στο νοσοκομείο για 3 ακόμα εβδομάδες.

Ο Parker γεννήθηκε στις αρχές του περασμένου Φεβρουαρίου με καισαρική και η Jessica λέει πως είναι απίστευτα ευγνώμων στην ιατρική ομάδα που συνεργάστηκε για να μπορέσει το μωρό αυτό να γεννηθεί υγιές!

Σήμερα ο Parker είναι 1,5 μηνών και μεγαλώνει όπως κάθε φυσιολογικό μωρό. Μόνο η ουλή στην πλάτη του μαρτυρά, ότι αυτό το μωρό αποτελεί ένα μικρό θαύμα!

Η φωτογραφική ομάδα EBU Photography απαθανάτισε τις παρακάτω εικόνες από την οικογένεια:

Περισσότερες πληροφορίες για τον μικρούλη, στη σχετική σελίδα που οι γονείς του δημιούργησαν στο Facebook.

Η πιο συγκινητική ιστορία αγνής φιλίας των τελευταίων ημερών μας ήρθε από το Bedfordshire της Μ. Βρετανίας και συγκεκριμένα από δύο μαθητές της Α’ Δημοτικού που γνωρίστηκαν και έγιναν καλοί φίλοι από την πρώτη ημέρα του σχολείου.

Ο λόγος για την Lulu DeVries και τον Oisín Ruskin, δύο μικρά παιδιά που αποδεικνύουν ότι υπάρχει ελπίδα και ότι τα παιδιά μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο!

Ο Oisin και η Lulu, λοιπόν, έγιναν πολύ καλοί φίλοι, όμως η 6χρονη λίγους μήνες αργότερα διαγνώσθηκε με νευροβλάστομα, μία σπάνια και επιθετική μορφή καρκίνου που την ανάγκασε να κάνει μία σειρά από χειρουργεία, ραδιοθεραπείες και χημειοθεραπείες και να χάσει πολλά από τα μαλάκια της.

Μάλιστα, οι γονείς της πασχίζουν να συγκεντρώσουν χρήματα, προκειμένου να μπορέσουν να ταξιδέψουν στην Αμερική για επιπλέον θεραπεία που θα αυξήσει τις πιθανότητες να γίνει καλά η μικρή, αφού μπορεί ο όγκος της να έχει μειωθεί σημαντικά, όμως οι γιατροί λένε ότι έχει 50% πιθανότητες να επιστρέψει.

Όταν ο Oisín έμαθε για την σοβαρή περιπέτεια της φίλης του, ζήτησε από τους γονείς του να κάνουν κάτι για να την βοηθήσουν και προθυμοποιήθηκε να ξυρίσει το κεφάλι του, για να δωρίσει τα μαλλιά του και να συγκεντρωθούν περισσότερα χρήματα.

Επιπλέον, με τον τρόπο αυτό στήριξε και ψυχολογικά την καλή του φίλη, ώστε να νιώθει ότι δεν διαφέρει. Το καλύτερο; Άφησε την Lulu να του κόψει τα μαλλιά!

Με τη θεραπεία της Lulu να υπολογίζεται ότι θα κοστίσει τουλάχιστον 162,000 λίρες, ο μικρούλης στόχευε να μπορέσει να μαζέψει έστω τις 100, κι όμως με την δωρεά του αυτή συγκέντρωσε 2.800!

Η μαμά του Oisin δηλώνει τρομερά υπερήφανη για τον γιο της, ο οποίος θέλει με κάθε τρόπο να βοηθήσει την καλή του φίλη και τον αγώνα των γονιών της να συγκεντρώσουν τα χρήματα,

Η μικρή Lulu έδειξε τα πρώτα σημάδια της ασθένειάς της όταν άρχισε να κουράζεται πολύ εύκολα, να αποκοιμιέται στο σχολείο και να μη μπορεί ούτε να περπατήσει για να γυρίσει στο σπίτι.

Όταν μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και της έγινε μαγνητική, οι γιατροί είδαν μια σκιώδη περιοχή στο νεφρό της. Ήταν ένας όγκος στο μέγεθος ενός πορτοκαλιού και πολύ σύντομα διαγνώστηκε με νευροβλάστβμα, το οποίο είχε κάνει μετάσταση στα οστά, στον μυελό των οστών και στο λεμφικό σύστημα. Τότε ξεκίνησε ο μεγάλος αγώνας για την οικογένειά της που τώρα στοχεύει να ταξιδέψει στη Νέα Υόρκη, όπου μπορεί να πραγματοποιηθεί μια πρωτοποριακή θεραπεία με εμβόλια που “εκπαιδεύουν” τα λευκά αιμοσφαίρια να ανιχνεύουν διαρκώς τα καρκινικά κύτταρα.

“Θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν προκειμένου να σώσουμε τη ζωή της κόρης μας και να αποτρέψουμε την υποτροπή”, δηλώνει ο πατέρας της Lulu.

Η Bunmi Laditan, μια μαμά και blogger, όταν αντιλήφθηκε πως το παιδί της έχει φτάσει να υποφέρει από τον υπερβολικό όγκο μαθημάτων που οι δάσκαλοι βάζουν για την επόμενη ημέρα στο σχολείο, δεν άντεξε άλλο και ξέσπασε! Έγραψε, απευθυνόμενη στους δασκάλους της κόρης της, μια επιστολή, στην οποία ούτε λίγο ούτε πολύ εξηγεί, γιατί δεν πρόκειται το παιδί να παραδώσει καμία άλλη εργασία για την επόμενη ημέρα. Είμαστε σίγουροι, ότι πολλοί θα συμφωνήσετε μαζί της…

«Το παιδί μου σταματά το διάβασμα στο σπίτι. Μόλις έστειλα και ένα mail στο σχολείο της για να ενημερώσω και τους δασκάλους. Σε αυτό έγραφα ότι θα το μειώσει σημαντικά, όμως απλά προσπαθούσα να είμαι ευγενική, γιατί στην πραγματικότητα θα το κόψει.

Η 10χρονη κόρη μου λατρεύει τη γνώση. Διαβάζει από μόνη της 10 με 12 πολυσέλιδα βιβλία κάθε χρόνο και πολύ συχνά κάνει έρευνα σε θέματα που την απασχολούν (αυτή τη στιγμή γράφει μια ιστορία για λύκους). Επίσης, παρακολουθεί μαθήματα προγραμματισμού, της αρέσει να ζωγραφίζει και την ενδιαφέρει η ρομποτική που κι εγώ δεν έχω καταλάβει εντελώς τι είναι. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, όμως, έχω παρατηρήσει ότι στρεσάρεται όλο και περισσότερο για το σχολείο. Και όταν λέω στρεσάρεται, εννοώ ότι έχει πόνους στο στήθος, ξυπνά μέσα στη νύχτα και τρέμει το σχολείο γενικότερα.

Βρίσκεται στο σχολείο καθημερινά, από τις 8:15 το πρωί έως τις 4 το μεσημέρι, οπότε θα ήθελα κάποιος να μου εξηγήσει, γιατί πρέπει να αφιερώνει και 2 με 3 ώρες κάθε απόγευμα για να έχει μαθήματα και στο σπίτι;

Είναι λογικό κάθε μέρα να επιστρέφει, να διαβάζει μέχρι τις 6:30, μετά να τρώει, να ξεκουράζεται για μία ώρα (ή να τελειώνει το διάβασμα που έμεινε στη μέση) και μετά να πέφτει για ύπνο;

Ο χρόνος με την οικογένεια δεν είναι σημαντικός; Ο χρόνος για να είναι το παιδί απλά… παιδί και να χαλαρώνει στο σπίτι του δεν είναι σημαντικός; Ή μήπως πρέπει να γίνει μια μικρή εργασιομανής στα 10 της;

Το γνωρίζετε ότι στη Φινλανδία απαγορεύονται εντελώς τα μαθήματα του σχολείου στο σπίτι; Και ότι η χώρα αυτή έχει το υψηλότερο ποσοστό παιδιών που φοιτούν σε Πανεπιστήμια στην Ευρώπη; Τα παιδιά δεν χρειάζονται ατελείωτες ώρες διαβάσματος για να επιτύχουν κι όμως εμείς φερόμαστε λες και το να κάθεσαι στο τραπέζι της κουζίνας για ώρες, έπειτα από μία γεμάτη μέρα στο σχολείο, είναι λογικό. Δεν είναι. ΔΕΝ. ΕΙΝΑΙ.

Τα παιδιά χρειάζονται χρόνο για να ξεκουραστούν μετά το σχολείο, ακριβώς όπως και οι μεγάλοι μετά τη δουλειά. Έχουν ανάγκη να παίξουν με τα αδέλφια τους. Να έρθουν πιο κοντά με τους γονείς τους, σε ένα χαλαρό περιβάλλον, όχι σε ένα σπίτι όπου όλοι είναι αγχωμένοι με τα κλάσματα γιατί -Ω ΤΙ ΈΚΠΛΗΞΗ!- δεν είμαστε όλοι δάσκαλοι! Τα παιδιά χρειάζονται χρόνο απλά και μόνο για να απολαύσουν τα παιδικά τους χρόνια –ή αυτό επιτρέπεται μόνο τα σαββατοκύριακα; (αν και εμείς έχουμε διάβασμα και τις Κυριακές).

Το παιδί μου έχει τελειώσει με το διάβασμα. Αν το σχολείο θέλει να την τιμωρήσει γι’αυτό, τότε ίσως πρέπει να βρω ένα άλλο σχολείο ή να αποφασίσω να κάνει μαθήματα στο σπίτι (σ.σ. το λεγόμενο homeschooling που στην Αμερική και σε πολλές χώρες της Ευρώπης είναι νόμιμο). Αυτό με έχει προβληματίσει πολύ, γιατί παρόλο που δουλεύω από το σπίτι, δεν παύω να δουλεύω. Επίσης, έχω ένα μικρό 3 ετών που πηγαίνει στον παιδικό σταθμό μόνο 2 πρωινά την εβδομάδα και έχω και ένα 7χρονο στην Β’ Δημοτικού. Θα χρειαστεί, λοιπόν, να προσλάβω έναν εκπαιδευτικό για να με βοηθήσει και να βρω και μια ομάδα γονιών που κάνουν το ίδιο πράγμα, ώστε να το κάνουμε μαζί, όμως εδώ που φτάσαμε δεν έχω άλλη επιλογή.

Όλοι θέλουμε τα παιδιά μας να μεγαλώσουν και να επιτύχουν σε αυτόν τον κόσμο. Παρόλο που πιστεύω στην εκπαίδευση, δεν θεωρώ ούτε στο ελάχιστο ότι το σχολείο θα πρέπει να καταναλώνει τη ζωή του παιδιού. Δεν με νοιάζει αν θα την πάρουν μια μέρα στο Harvard. Θέλω μόνο να είναι ένα έξυπνο, ολοκληρωμένο, καλοσυνάτο, πνευματώδες, εμπνευσμένο, συμπονετικό παιδί και να έχει ισορροπία στη ζωή της. Θέλω να είναι ψυχικά και συναισθηματικά υγιής. Θέλω να ξέρει ότι η δουλειά δεν είναι η ζωή της, είναι μέρος αυτής. Η δουλειά δεν είναι το παν. Δεν θα την κάνει ευτυχισμένη. Η οικογένεια, οι φίλοι, η κοινότητα, το να προσφέρεις στους άλλους και να είσαι καλός άνθρωπος θα το πετύχουν αυτό!

Υποθέτω θα έχω απάντηση από το σχολείο αύριο. Και τότε θα πρέπει να πάρουμε κάποιες σημαντικές αποφάσεις. Από εδώ και στο εξής πάντως, το σπίτι μας αποτελεί “ζώνη μη-διαβάσματος για το σχολείο” και δεν με ενδιαφέρει αν θα το μάθει όλος ο κόσμος. Το παιδί μου έχει ανάγκη να είναι παιδί.»

πηγή: babble.com

Για πολλά μικροαντικείμενα και τροφές ανησυχούν οι γονείς μικρών παιδιών μη τυχόν τους προκαλέσουν πνιγμό, όμως λίγοι είναι αυτοί που θεωρούν επικίνδυνο το… ποπ κορν! Η Nicole Johnson Goddard, μαμά τριών παιδιών, χρειάστηκε να πάρει αυτό το μάθημα με τον χειρότερο τρόπο, αφού μία μόνο μπουκιά ποπ κορν παραλίγο να κοστίσει τη ζωή του μικρότερου γιο της, του 3χρονου Nash.

Αξίζει όλοι να διαβάσουμε την ιστορία της, όπως τη δημοσίευσε στον λογαριασμό της στο Facebook:

«Θέλω να μοιραστώ μαζί σας αυτό που συνέβη στην οικογένειά μας, γιατί όπως κατάλαβα δεν γνωρίζουν πολλοί τις επικίνδυνες επιπτώσεις που μπορεί να έχει το ποπ κορν σε ένα μικρό παιδί.

Το περασμένο Σάββατο βλέπαμε όλοι μαζί ταινία τρώγοντας ποπ κορν –κάτι εξαιρετικά σύνηθες για την οικογένειά μας. Χωρίς να το σκεφτώ έδωσα στο Nash μερικά για να φάει. Πνίγηκε λίγο, έβηξε, αλλά φάνηκε να είναι μια χαρά. Δεν είδαμε να βγαίνει κάτι από το στόμα του, θεωρήσαμε ότι το κατάπιε και συνεχίσαμε να βλέπουμε ταινία.

ΠΑρατήρησαμε, όμως, ότι μετά το επεισόδιο εμφάνισε ένα βήχα. Την επόμενη μέρα ήταν μια χαρά, αλλά συνέχισε να έχει έναν παράξενο βήχα που με ανησύχησε λίγο… Ήρθε η Δευτέρα, ο άντρας μου έφυγε για 3ημερο ταξίδι και ο μικρός σήκωσε πυρετό. Του έδωσα αντιπυρετικό και τον έβαλα για ύπνο.

Κατά την διάρκεια της νύχτας παρατήρησα, ότι ο πυρετός συνεχιζόταν και η ανάσα του έβγαινε με δυσκολία. Κάλεσα τον παιδίατρο, ο οποίος μου είναι να τον πάω αμέσως στα επείγοντα, όπως και έκανα.

Στο νοσοκομείο του έκαναν ακτινογραφία στο στήθος. Στους γιατρούς δεν άρεσε αυτό που είδαν, οπότε λίγες ώρες αργότερα κανονίστηκε να κάνει βρογχοσκόπηση.

Ωστόσο, γύρισε και ο άντρας μου εκτάκτως από το ταξίδι του.

Το ίδιο απόγευμα έκανε το χειρουργείο –έκλαιγα και περπατούσα πάνω-κάτω σε όλη τη διάρκεια αυτού. Όταν πλέον οι γιατροί τελείωσαν, βγήκαν και μου είπαν, ότι τη στιγμή που πνίγηκε είχε αναρροφήσει ποπ κορν στους πνεύμονες. Ο οργανισμός το αναγνώρισε ως ξένο σώμα και δημιούργησε γύρω του «παγίδες». Η φλεγμονή αυτή προκάλεσε πνευμονία στον αριστερό του πνεύμονα.

Κατά την διάρκεια της επέμβασης οι γιατροί αφαίρεσαν 6 κομμάτια. Η φλεγμονή, όμως, ήταν τόσο έντονη που δεν ήταν 100% σίγουροι ότι τα αφαίρεσαν όλα, οπότε προγραμμάτισαν επαναληπτικό χειρουργείο, δύο μέρες αργότερα.

Ζήσαμε τρομερή αγωνία, όμως ευτυχώς φρόντισαν τον μικρό πολύ καλά.

Έγινε και η δεύτερη επέμβαση και ο γιατρός μας είπε ότι έβγαλε ένα ακόμα κομμάτι.

Ο Nash ανάρρωσε καλά και καταφέραμε να βγούμε από το νοσοκομείο σχετικά σύντομα.

Ευτυχώς εμπιστεύτηκα το ένστικτό μου και τον έφερα στο νοσοκομείο εγκαίρως, διαφορετικά η έκβαση δεν θα ήταν τόσο καλή…

Πριν φύγουμε, όμως, οι γιατροί μου έκαναν κήρυγμα για το ποπ κορν που τόσο συχνά τρώμε στο σπίτι μας και το γεγονός ότι δεν πρέπει ποτέ να δίνεται σε παιδιά κάτω των 5 ετών.

Ντρέπομαι που παραδέχομαι, ότι είναι το τρίτο μας παιδί, οπότε δεν είμαι πια τόσο αυστηρή και υπερπροστατευτική με το κάθε τι, όπως ήμουν στο πρώτο.

Σας παρακαλώ μη με κακοχαρακτηρίσετε. Δημοσίευσα αυτό το post για να ανοίξω τα μάτια στους γονείς και να δουν πώς κάτι που φαινομενικά δείχνει αθώο, μπορεί σύντομα να εξελιχθεί σε κάτι πολύ κακό. Να εμπιστεύεστε πάντα το ένστικτό σας, γιατί είναι σωστό!»

Κοινοποιήστε αυτή την αληθινή ιστορία, ώστε να την δουν και άλλοι γονείς.