Οι πολύτεκνες οικογένειες είναι πράγματι απόλαυση. Χαρακτηρίζονται για την φασαρία τους, τα γέλια τους, τις φωνές τους, τους τσακωμούς τους και την πολλή αγάπη τους.
Κανείς δεν μπορεί να πει, ότι δεν είναι όμορφο θέαμα να βλέπεις δύο γονείς περιτριγυρισμένους από παιδιά που παίζουν και γελούν. Ή μήπως όχι;
Μία μαμά 4 αγοριών παρουσιάζει μια διαφορετική οπτική στο θέμα «πολυμελής οικογένεια», με την οποία μπορεί αρκετοί πολύτεκνοι γονείς να ταυτιστούν.
«Όταν έχεις 4 αγόρια, όλα κάτω των 6, πρέπει να βρεις πολλούς και δημιουργικούς τρόπους να τα απασχολήσεις και να τα… κουράσεις. Έτσι, λοιπόν, σκεφτήκαμε -παρ’ ό,τι το μικρό παιδί μας είναι μωρό- να τρέξουμε για πρώτη φορά όλοι μαζί σε έναν φιλανθρωπικό μαραθώνιο.
Μπορούσαν να πάρουν μέρος παιδιά όλων των ηλικιών, με την προϋπόθεση να είναι ντυμένα ως σούπερ ήρωες. Τα αγόρια μου φυσικά αποφάσισαν να ντυθούν όλα… χελωνονιντζάκια. Φορούσαν, λοιπόν, τις ωραίες χρωματιστές κάπες τους, ο καιρός ήταν υπέροχος και τα παιδιά λάτρεψαν το ότι τα χειροκροτούσε τόσος κόσμος, καθώς άλλοι δρομείς μας προσπερνούσαν στο δρόμο προς την γραμμή τερματισμού. Ήταν μια υπέροχη ημέρα. Σχεδόν τέλεια.
Αλίμονο, όμως, δεν θα μπορούσαν τα πράγματα να παραμείνουν έτσι. Έπρεπε και πάλι κάποιος να μας θυμίσει πόσο άβολο είναι να έχεις μεγάλη οικογένεια και να βρίσκεσαι σε χώρο με άλλο κόσμο. Εξηγούμαι: Τη στιγμή που πλησιάζαμε στο τέλος του αγώνα, ακούσαμε κάποιον από πίσω μας να φωνάζει: “Μπράβο! Ευχαριστούμε που πιάνετε τόσο χώρο!”. Ο σύζυγός μου και εγώ κοιταχτήκαμε παραξενεμένοι και κοιτάξαμε πίσω μας να δούμε τι συμβαίνει. Ένας κύριος που έτρεχε στον ίδιο αγώνα -που στόχο είχε να βοηθήσει παιδιά με καρκίνο- μας κοιτούσε με τη σειρά του γεμάτος ένταση και θυμό. Εμείς συνεχίσαμε να τρέχουμε χωρίς να αλλάξουμε θέσεις, αφού σε καμία περίπτωση δεν κλείναμε το δρόμο κανενός. Κρατούσα το μωρό στην αγκαλιά μου με το μάρσιπο και ο άντρας μου ήταν μπροστά μου με τα υπόλοιπα παιδιά ανάμεσά μας τον ένα πίσω από το άλλο. Όποιος ήθελε να προσπεράσει μπορούσε εύκολα να το κάνει από αριστερά μας, όπου ο δρόμος ήταν ΟΛΟΣ ανοιχτός.
Στην αρχή νομίσαμε, πως αστειεύεται, αλλά μόλις είδαμε το βλέμμα του και ακούσαμε να επαναλαμβάνει τα λόγια του σιγουρευτήκαμε, ότι δεν έκανε πλάκα. Και συνέχισε να μας φωνάζει καθώς μας προσπερνούσε από αριστερά, παρακαλω! Να σημειώσω, ότι ο άνδρας μου τον πλησίασε μετά το τέλος του αγώνα για να ξεκαθαρίσουν την κατάσταση, αλλά εκείνος απλώς τον αγνόησε.
Το απόγευμα της ίδιας μέρας δεν μπορούσα να μην σκέφτομαι αυτό το γεγονός, καθώς αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που κάποιος μας έκανε παρατήρηση για τη μεγάλη μας οικογένεια. Θυμάμαι, πρόσφατα στο πάρκινγκ του σούπερ μάρκετ έναν κύριο να κορνάρει και να φωνάζει, επειδή καθυστερούσα να δέσω τα ΤΕΣΣΕΡΑ παιδιά μου στα καθισματάκια τους και εκείνος ήθελε να παρκάρει. Ή την άλλη φορά όταν ψωνίζαμε με τα μικρά και ψάχναμε κάτι στο ράφι του σούπερ μάρκετ. Είχαμε αφήσει τα παιδιά μέσα στο καρότσι του σούπερ μάρκετ να περιμένουν δίπλα μας και ένας νεαρός που μιλούσε στο κινητό του μας “την είπε” επειδή “το καρότσι πρέπει να γεμίζει με πράγματα και όχι παιδιά”.
Ναι, τώρα καταλαβαίνω πόσο μεγάλη απειλή είμαστε για το κοινό καλό. Οπότε θα ήθελα μέσα από αυτό το κείμενο να ζητήσω συγγνώμη.
Συγγνώμη που δεν συμπεριλαμβάνω εσένα, έναν τελείως άγνωστο, στις ανάγκες της οικογένειάς μου.
Συγγνώμη που οι ανάγκες σου δεν είναι προτεραιότητά μου.
Συγγνώμη που η ασφάλεια των παιδιών μου είναι σημαντικότερη από το δικό σου παρκάρισμα.
Συγγνώμη που τα ράφια, τα καρότσια και οι διάδρομοι στα σούπερ μάρκετ δεν είναι μεγαλύτερα για να σε βολεύουν και να μην σε “πνίγουν” τα παιδιά μου.
Και στον συγκεκριμένο δρομέα: Συγγνώμη που έφερα τα παιδιά μου σε έναν μαραθώνιο για παιδιά και καθυστέρησα κατά 20″ τον τερματισμό σου!
Προφανώς και πρέπει να μάθω το μάθημά μου. Ευχαριστώ! Με την βοήθειά σας μπορούμε να κρατήσουμε τις μεγάλες και ευτυχισμένες οικογένειες με πολλά και αξιολάτρευτα παιδιά κλεισμένες στα σπίτια τους. Εκεί όπου ανήκουν και μετά να προχωρήσουμε και στους ηλικιωμένους ή τα άτομα με δυσκολίες στην κίνηση και άλλες αναπηρίες και να τους κλείσουμε όλους έξω από τον υπόλοιπο “φυσιολογικό” κόσμο…»
Πηγή: scarymommy.com