Πολλοί χαρακτηρισμοί δίνονται κατά καιρούς στους έφηβους: Κυκλοθυμικοί, νευρικοί, ευαίσθητοι, απότομοι, χαρούμενοι, θλιμμένοι, χαμογελαστοί, οξύθυμοι… η λίστα μπορεί να συνεχίζεται επ’ αόριστον.
Πιστεύατε ποτέ, όμως, ότι οι έφηβοι μοιάζουν με τις γάτες; Είχατε ποτέ σκεφτεί να τους παρομοιάσετε με το συμπαθέστατο και λιγάκι… αλλοπρόσαλλο αυτό αιλουροειδές;
Κι όμως, μία μαμά κατάλαβε, ότι ο έφηβος γιος της συμπεριφέρεται όπως οι γάτες και εξηγεί το γιατί σε άρθρο της στο scarymommy.com.
«Έχω έναν γιο 13 ετών, ο οποίος με μπερδεύει πάρα πολύ. Μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν το μικρό, γλυκό μου αγοράκι και τώρα είναι ένα αντιδραστικό παιδί με μουστάκι. Δεν ξέρω τι να κάνω μαζί του. Πρόσφατα, μετά από ένα διήμερο γεμάτο αθλητικές υποχρεώσεις και αγώνες, η κούραση οδήγησε σε ένταση και εκεί συνειδητοποίησα, ότι οι “μαγικές”, μαμαδίστικες δυνάμεις μου είχαν πια εξαφανιστεί. Χρειαζόμουν ένα καινούριο σχέδιο αν ήθελα να τα πάμε καλά με τον μικρό.
Αποφάσισα, λοιπόν, να μιλήσω γι’ αυτό με τη θεραπεύτριά μου. Και όσα μου είπε με έκαναν να καταλάβω πολλά.
Της εξήγησα, ότι αντιλαμβάνομαι τις αλλαγές που συντελούνται στην ψυχολογία ενός εφήβου και το πόσο αυτός ανησυχεί για το τι λένε οι άλλοι για εκείνον. Επίσης, ξέρω, ότι δεν είμαι πια η ηρωίδα στα μάτια του μικρού. Αλλά δεν ξέρω πώς να αντιμετωπίσω τον έφηβο που έχω σπίτι μου. Πότε θα πρέπει να ανησυχήσω για τη συμπεριφορά του; Πώς θα ξέρω, ότι ξεπέρασε τα όρια;
“Όταν σε καλέσουν από το σχολείο για ανάρμοστη συμπεριφορά, τότε να ανησυχήσεις. Όταν σε καλέσουν από την αστυνομία, επειδή τον συνέλαβαν ή όταν μυρίσεις παράξενες μυρωδιές στα ρούχα και το δωμάτιό του, τότε όχι μόνο να ανησυχήσεις, αλλά και να επέμβεις”, με διέκοψε.
Αλλά και πάλι, τι κάνω με αυτόν; Περνά πολλή ώρα μόνος στο δωμάτιό του. Δεν μου μιλά για ό,τι τον απασχολεί. Πώς θα ξέρω αν είναι καλά; Πώς θα ξέρω αν με χρειάζεται;
Για να με ηρεμήσει η ψυχολόγος χρησιμοποίησε μια μεταφορά, η οποία – μπορώ να πω – με βοήθησε πολύ. Μου είπε να σκεφτώ ένα κουταβάκι. Οι μικροί σκύλοι είναι αγαπησιάριδες, τρέχουν διαρκώς γύρω μας, αποζητούν την προσοχή μας και χρειάζονται από εμάς τροφή και πολλή προσοχή.
Κάποια στιγμή, όμως, και πολύ ξαφνικά αυτό το κουταβάκι γίνεται γατάκι. Τα γατάκια, όπως ξέρετε, είναι πιο ανεξάρτητα και πιο απομονωμένα. Θα κάνουν αισθητή την παρουσία τους στο χώρο και θα σας απευθυνθούν μόνο όταν θέλουν κάτι από εσάς. Αρκετά συχνά θα σας κοιτάξουν με μίσος ή μπορεί και να σας επιτεθούν, χωρίς προφανή λόγο. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τα παιδιά στην εφηβεία.
Και τότε συνειδητοποίησα πόσο δίκιο είχε. Ο γιος μου ήταν μία γάτα. Τώρα το καταλαβαίνω. Αν του συμπεριφέρομαι ως γάτα και όχι ως κουταβάκι, τότε τα πράγματα θα είναι καλύτερα. Δεν μου αρέσει, αλλά το καταλαβαίνω.
Ευτυχώς, η θεραπεύτριά μου εξήγησε, ότι η συμπεριφορά αυτή δεν θα κρατήσει για πάντα. Όχι, ο γιος μου δεν θα ξαναγίνει το ήρεμο και ήσυχο κουταβάκι που ήταν κολλημένο πάνω μου, αλλά αυτή η υπεροψία και η αδιαφορία του θα φύγουν με τον καιρό. Και εγώ πρέπει να κάνω υπομονή.
Ναι, ο γιος μου είναι γάτα και για όσο καιρό ισχύει αυτό πρέπει να του δίνω τον χώρο που χρειάζεται και να μην τον πιέζω. Είναι πολύ παράξενο, το ξέρω, αλλά πιστεύω, ότι αυτή η παρομοίωση θα βοηθήσει όσους από εσάς έχετε ένα έφηβο γατάκι… ε, παιδάκι ήθελα να πω στη ζωή σας».
