Μία μαμά εξηγεί γιατί επέλεξε να μην δεχθεί την προαγωγή στη δουλειά της με περισσότερα χρήματα και διάλεξε κάτι λιγότερο, αλλά με περισσότερο χρόνο δίπλα στα παιδιά της
«Νομίζω ότι θα μπορούσαν να μου προσφέρουν μία προαγωγή. Θα είχα περισσότερη δουλειά, περισσότερο στρες, αλλά περισσότερα λεφτά. Τι λέτε για αυτό;» είπα στον άντρα μου, όταν κάθισα στην κουζίνα και συζήτησα το θέμα αυτό μαζί του. Σταμάτησε λίγο να μιλά, πήρε ένα παιχνίδι στα χέρια του και μου είπε: Γιατί δεν μου λες τι σκέφτεσαι εσύ πρώτα;
Η απάντησή του με άφησε έκπληκτη. Δεν ήμουν σίγουρη, αν θα του άρεσε η ιδέα για περισσότερα χρήματα στο σπίτι ή δεν του άρεσε ιδέα του περισσότερου στρες. Όμως, ήμουν σίγουρη, ότι είχε μία γνώμη να μοιραστεί και έπρεπε να αντιδράσω.
Είμαστε 17 χρόνια μαζί και πάντα συζητάμε αυτά που πρέπει και λέμε ό,τι χρειάζεται. “Νομίζω ότι είμαστε ήδη σε καλή κατάσταση και η εξαιρετικές μας σχέσεις έχουν να κάνουν και με το γεγονός, ότι δεν έχουμε υπερβολικό άγχος. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να προσθέσουμε. Σε ένα ή δύο χρόνια μπορεί να είναι καλύτερα (σσ. για μια προαγωγή). Αλλά σε αυτή τη φάση νομίζω θα υποφέρουμε όλοι”, είπε.
Και συνεχίσαμε ό,τι κάναμε. Καθώς καθάριζα τον πάγκο στην καθημερινή μου ρουτίνα, νόμιζα ότι θα είχα απογοητευτεί από τη συζήτησή μας. Αλλά δεν ήμουν. Τα δίδυμα αγοράκια μας είναι 16 μηνών. Ήρθαν στον κόσμο στις 33 εβδομάδες. Πέρασαν έναν μήνα στην εντατική νεογνών. Το πιο σημαντικό διάστημα του πρώτου χρόνου της ζωής τους το πέρασαν με μολύνσεις στα αυτιά και όταν έγιναν ενός έτους αντιμετώπισαν αναπνευστικά προβλήματα και μπαινοβγαίναμε στο νοσοκομείο.
Θυμάμαι να τα πηγαίνω στο γιατρό ή να εργάζομαι μέχρι αργά για να αναπληρώσω δουλειά για τις μέρες που έλειπα εκτός γραφείου. Δεν είχαμε μία νύχτα όλον αυτόν τον καιρό που να μην μας έχουν διακόψει τον ύπνο. Τώρα όμως είναι καλά και χαρούμενα.
Ως ένα βαθμό δεν είχα λόγο να μην σκέφτομαι μία υποθετική προαγωγή. Είμαι τέσσερα χρόνια σε αυτήν την εταιρεία, έχω χτίσει καλές σχέσεις, ενώ είμαι καλή σε αυτό που κάνω. Θα ήταν μία εξαιρετική ευκαιρία και θα έπρεπε να τη θέλω. Όμως, όχι.
Σήμερα με ξύπνησε στις 5.15 το πρωί το ξυπνητήρι από το τηλέφωνο του συζύγου μου. Με βαριά βήματα και βλέφαρα μπήκα στο μπάνιο και υπενθύμισα στον εαυτό μου να πιει νερό πριν τον καφέ. Και να πάρω το χάπι μου για την αλλεργία προτού το ξεχάσω, και να φάω λίγο. Επειδή στις 6 ξυπνάω το ένα παιδί και θα πεινάει. Και πολλές φορές το ακολουθεί και το άλλο αγοράκι μας.
Είπα στον εαυτό μου ότι μετά και από όλα όσα πέρασα αυτόν τον πρώτο χρόνο με τα παιδιά ήμουν ο ίδιος άνθρωπος, ότι μέσα σε όλη αυτή τη δύσκολη περίοδο της ζωής μας αναθεώρησα πολλά, είχα χρόνο να γράψω και να διαβάσω. Συνειδητοποιώ ότι έδωσα χώρο για αυτά τα πράγματα, ότι διάλεξα τα παιδά μου. Χωρίς αυτοκριτική, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Θα τα διδάξω, θα μαθω από αυτά πολλά και θα πέσω εξοντωμένη στο κρεβάτι μου το βράδυ, γνωρίζοντας ότι έχω δώσει τον καλύτερο εαυτό μου για εκείνα.
Η δουλειά θα υπάρχει πάντα, τα παιδιά όμως δεν θα είναι ποτέ ξανά μικρά».
Πηγή: Motherly
Διαβάστε επίσης:
«Φωνές» για την αλλαγή ωραρίου στα σχολεία: «Θέλουν να στερήσουν τον ελεύθερο χρονο των παιδιών»
Αγκαλιά «καγκουρό»: Τα σωτήρια οφέλη για τα πρόωρα μωρά και πώς να την εφαρμόσετε
Έμαθε ότι είναι έγκυος, όταν η λεκάνη της τουαλέτας της έγινε… μπλε!
