Ευτυχώς, η περίοδος που πέρασε μας βοήθησε να βελτιωθούμε σε πολλούς τομείς. Δυστυχώς, άφηστε ανέγγιχτο εκείνον της μητρικής ευθύνης και της αναγνώρισης που αυτή αξίζει.
Τόσο στη διάρκεια της καραντίνας όσο και πριν και πιθανότατα και μετά οι μαμάδες έχουν ευθύνες οι οποίες δεν “φεύγουν” εύκολα από την πλάτη τους.
Το πιο δυσάρεστο από όλα είναι πως όσα κι αν κάνει η μητέρα καθημερινά για την οικογένεια – είτε βρισκόμαστε σε καραντίνα είτε όχι – σπάνια αναγνωρίζονται και αντιμετωπίζονται με το αντίστοιχο σεβασμό.
Πολλές γυναίκες μάλιστα δηλώνουν πως νιώθουν σαν νοικοκυρές της δεκαετίας του ’50, ιδίως μέσα στην καραντίνα.
Μία γυναίκα, η οποία μεγαλώνει δύο παιδιά και βλέπει συνέχεια ό,τι κάνει να… “ξεγίνεται”, γράφει πόσο αυτό την κουράζει και στέλνει ένα μήνυμα σε όλες τις μαμάδες: να μην σταματήσουν ποτέ!
«Ό,τι κάνω… ξεγίνεται!
Ειδικά τις ημέρες αυτής της καραντίνας.
Χρειάστηκα 3 ώρες για να μαζέψω 5 πλυντήρια ρούχων και να τα βάλω στη θέση τους. 3 ΩΡΕΣ! Κι όταν τελείωσα και έβαλα και το τελευταίο ρούχο στο συρτάρι κοιτάζω το καλάθι απλύτων της κόρης μου και μαντέψτε: Ήταν και πάλι γεμάτο!
Κατευθύνθηκα στο σαλόνι και σχεδόν μου κόπηκε η ανάσα με αυτό που είδα. Μόλις λίγες ώρες πριν, το πρωί, είχα διπλώσει όλες τις κουβέρτες, είχα στρώσει τα καλύμματα και είχα βάλει τα παιχνίδια των παιδιών μου στη θέση τους.
Ως δια μαγείας, όλα ήταν πάλι εκεί – ακριβώς στα σημεία που τα είχα αφήσει, όλα πεταμένα στο πάτωμα.
Το βλέμμα μου έπεσε στο πάτωμα της κουζίνας. Ήταν γεμάτο με γυαλιστερή σκόνη και… τρίμματα από ψωμί. Είδα το μωράκι μου να μπουσουλάει και να βάζει τα μικρά κομμάτια του ψωμιού στο στόμα του. Γρήγορα τον πήρα αγκαλιά, καθάρισα το πρόσωπό του και βάλθηκα να σκουπίζω το πάτωμα.
Έβαζα τα σκουπίδια στον κάδο, όταν η 5χρονη κόρη μου μου ζήτησε να της διαβάσω ένα βιβλίο, καθώς έτρωγε ένα κρακεράκι, του οποίου τα τρίμματα έπεφταν στο φρεσκοκαθαρισμένο πάτωμα. ΠΑΛΙ!
Και το μπάνιο που καθάρισα εχθές το βράδυ επιμελώς, σήμερα ήταν γεμάτο νερά και σημάδια από σαπούνια και γκλίτερ.
Και εκείνη η δίαιτα που ξεκίνησα μία εβδομάδα πριν, διακόπηκε από μερικά γλυκά σνακ που αντί για το ψυγείο βρίσκονται τώρα στην κοιλιά μου. Ούτε οι υγιεινές μου προθέσεις είχαν κάποια ευκαιρία να γίνουν πραγματικότητα.
Η λέξη “ημιτελής”, θα μπορούσε να χαρακτηρίζει τη ζωή μου αυτή την περίοδο.
Πολλές φορές αναρωτιέμαι: Προσέχει κανείς αυτά που κάνω;
Κάποιες φορές η δουλειά που κάνω για την οικογένειά μου μοιάζει τόσο ασήμαντη. Και όσο κι αν προσπαθώ, δεν προσφέρω πάντα στους ανθρώπους μου με όλη μου την καρδιά. Κάποιες φορές με… τρελαίνουν!
Στο τέλος της ημέρας, όμως, καθώς τακτοποιώ παιχνίδια, ρούχα, πιάτα και ελέγχω αν όλα είναι καλά με τα παιδιά, υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι το “τέλειο” νοικοκυριό είναι κάτι προσωρινό.
Το να διδάξω στον εαυτό μου να έχει μη ρεαλιστικές προσδοκίες είναι παντοτινό. Και το να περιμένω από την οικογένειά μου να αναγνωρίσει το κάθετι που κάνω, είναι… ουτοπικό!
Οπότε συνεχίστε, φίλες μου μαμάδες, να κάνετε όσα κάνετε. Κι όταν θα συγχίζεστε ή θα νιώθετε πως κανείς δεν σας εκτιμά, αφού ό,τι κάνετε “ξεγίνεται”, πάρτε μια βαθιά ανάσα, φάτε λίγη σοκολάτα ή ό,τι σας ευχαριστεί και κάντε τα όλα από την αρχή!
Η δουλειά σας είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ και αυτό το λέει μια μαμά που νιώθει ράκος, αλλά είναι χαρούμενη που μπορεί να φροντίζει τα δυο της παιδιά, ακόμα κι αν εκείνα δεν το αναγνωρίζουν!»
