Όλοι οι γονείς θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας. Στόχος μας είναι η ευτυχία τους και το μόνο που αποζητάμε είναι να μεγαλώνουν με χαμόγελο και υγεία, ψυχική και σωματική.
Τα περισσότερα λάθη που κάνουν οι γονείς τα κάνουν -συνήθως- άθελά τους και εξ’ αιτίας αυτής της υπερβολικής αγάπης και ανησυχίας τους για το παιδί.
Συμπεριφορές και κουβέντες που πληγώνουν ή στεναχωρούν τα παιδιά μας είναι αποκύημα του δικού μας άγχους και των δικών μας φόβων. Τα αποτελέσματά τους, μάλιστα, μπορεί να είναι μακροπρόθεσμα και να μην κάνουν την εμφάνισή τους αμέσως. Αν, για παράδειγμα, κάποια συμπεριφορά μας πληγώνει και προσβάλλει το παιδί για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα μεγαλώνοντας εκείνο μπορεί να εμφανίσει κατάθλιψη, αντιδραστική συμπεριφορά, άγχος και φοβίες.
Ποια είναι τα πιο συχνά λάθη τα οποία κάνουν οι γονείς, πολλές φορές χωρίς καμία πρόθεση; Διαβάστε τα παρακάτω…
Τα ύπερ-προστατεύουμε
… και είμαστε πάντα εκεί για αυτά. Τα καθοδηγούμε, τους λέμε τι να κάνουν και, τελικά, τους περιορίζουμε τον χώρο δράσης και πρωτοβουλίας. Σύμφωνα με Αμερικανούς ερευνητές τέτοιου είδους γονείς – εκείνοι που ασκούν το helicopter parenting – θέλουν το καλύτερο για τα παιδιά τους, αλλά τους προκαλούν κατά κύριο λόγο προβλήματα στην κοινωνικοποίηση και τη συμπεριφορά τους.
Οι γονείς οφείλουμε να δείχνουμε ευαισθησία απέναντι στις ανάγκες των παιδιών μας και εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους. Όταν βλέπουμε ότι το παιδί μας μπορεί να καταφέρει τον στόχο του – χωρίς να κινδυνεύσει η υγεία του ή η σωματική του ακεραιότητα – είναι προτιμότερο να του επιτρέπουμε να δρα μόνο, προτείνουν ψυχολόγοι και επιστήμονες. Μπορούμε πάντα να καθοδηγούμε τα παιδιά μας, όχι όμως επιβάλλοντας τον δικό μας τρόπο δράσης.
Τα συγκρίνουμε με άλλα
Είτε είναι συμμαθητής είτε αδερφάκι είτε ξαδερφάκι η σύγκριση μεταξύ δύο παιδιών μπορεί να είναι καταστροφική για την ψυχολογία τους. Η αυτοπεποίθηση του παιδιού μειώνεται και η πίστη στον εαυτό του δύσκολα ξανακερδίζεται.
Εκείνο που προτείνουν οι ειδικοί είναι να συζητάμε με το παιδί το λάθος του ή τη συμπεριφορά που δεν επικροτούμε και να του εξηγούμε με ήρεμο τρόπο τι έπρεπε να έχει συμβεί. Τα παιδιά έχουν ανάγκη την αμέριστη αγάπη και αποδοχή μας για να γίνουν δυνατοί ψυχικά ενήλικες.
Τα τιμωρούμε
Φωνάζουμε, απειλούμε και καμιά φορά τα χτυπάμε και ελαφρά στον ποπό. Έχει αποδειχθεί ότι η τιμωρία, ιδιαιτέρως η σωματική, μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε αναπνευστικά προβλήματα!
Παράλληλα, τους δημιουργούμε ανασφάλειες, άγχη και φόβους. Οι ψυχολόγοι τονίζουν ότι τα παιδιά δεν πρέπει ποτέ να σκεφτούν ότι δεν τα αγαπάμε εξ’ αιτίας των πράξεών τους, Κι αν αυτή η μέθοδος των απειλών και της τιμωρίας πιάσει βραχυπρόθεσμα είναι σίγουρο πως στο μέλλον δεν θα έχει κανένα θετικό αποτέλεσμα.
Αφήνουμε τις οθόνες να… κυριαρχούν
Είτε μιλάμε για κινητά, είτε για tablets, είτε για video games. Συχνά, οι γονείς επιτρέπουμε στα παιδιά μας από πολύ μικρή ηλικία να ασχολούνται με τις οθόνες για πολλές ώρες. Προκειμένου να ολοκληρώσουμε κάποια υποχρέωσή μας ή ακόμα και να χαλαρώσουμε αφήνουμε αυτό να συμβεί, χάνοντας έτσι την βαθύτερη επικοινωνία με τα παιδιά και τον ποιοτικό χρόνο που θα περνούσαμε μαζί.
Τους δίνουμε άπειρες επιλογές
Αρκετοί γονείς πιστεύουν ότι τα παιδιά πρέπει να έχουν αμέτρητες επιλογές, στην πραγματικότητα, όμως, τα μικρά μας μπορεί να νιώσουν ότι “πελαγώνουν” όταν έχουν να διαλέξουν ανάμεσα σε πολλά πράγματα.
Η ηλικία και η ωριμότητά τους δεν τους επιτρέπει να διαχειριστούν το πλήθος των επιλογών που τους δίνουμε, με αποτέλεσμα να αγχώνονται και συχνά να μην ξέρουν τι να διαλέξουν.
Τους αγοράζουμε ό,τι κι αν ζητήσουν
Όπως είπαμε και στην εισαγωγή οι γονείς θα κάνουν τα πάντα για να είναι τα παιδιά τους χαρούμενα. Αγοράζοντας, όμως, όλα όσα θέλει και ζητά ένα παιδί δεν το βοηθάμε να καταλάβει ποιο είναι το πραγματικό νόημα της ζωής ούτε ποιος είναι ο σωστός τρόπος για να αποκτήσει αυτό που επιθυμεί.
Τα πολλά παιχνίδια, γλυκά, δώρα μετατρέπουν το παιδί σε καταναλωτή υλικών αγαθών που μπορεί – ενδεχομένως – να φτάσει και στις καταχρήσεις, αφού δεν γνωρίζει το μέτρο και την αξία των πραγμάτων.
Έχουμε υπερβολικά υψηλές απαιτήσεις
Κανένας γονιός δεν θέλει το δει το παιδί του να αποτυγχάνει και πολλές φορές οι προσδοκίες που έχουμε από τα παιδιά μας αποτελούν κίνητρο για να πετύχουν τους στόχους τους. Όταν όμως ξεπερνάμε το όριο και οι απαιτήσεις γίνονται πολύ υψηλές τότε υπάρχει πιθανότητα το παιδί μας να νιώσει φόβο και άγχος.
Τα επιβραβεύουμε για τα πάντα
Και έτσι δεν τους δίνουμε τη δυνατότητα να εκτιμήσουν τίποτα. Με τον καιρό περιμένουν επαίνους για τα πάντα και σταματούν να προσπαθούν αν ξέρουν ότι δεν θα ακούσουν το «μπράβο» ή δεν θα πάρουν κάποιο αντάλλαγμα.
Τους ετοιμάζουμε ένα «φορτωμένο» πρόγραμμα
Ορισμένοι γονείς φροντίζουν ώστε τα παιδιά τους να έχουν πάντα κάτι να κάνουν. Μια αθλητική δραστηριότητα, μαθήματα μουσικής, ξένων γλωσσών, ζωγραφικής, αυτοάμυνας και πόσες ακόμη δραστηριότητες μπορεί να χωρέσουν στο καθημερινό πρόγραμμα του παιδιού. Με αυτόν τον τρόπο θεωρούν ότι θα κρατήσουν το παιδί μακριά από κινδύνους, εθισμούς, παχυσαρκία ή ασθένειες.
Δυστυχώς, όμως, τα παιδιά πολλές φορές αντιδρούν διαφορετικά. Κουράζονται και δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στο βαρύ πρόγραμμά τους. Έτσι αποκτούν ψυχολογικές δυσκολίες ή στρέφονται και εναντίον άλλων παιδιών!
Περιορίζουμε το ελεύθερο παιχνίδι
Τα παιδιά που παίζουν ελεύθερα αρρωσταίνουν λιγότερο, μαθαίνουν να προσαρμόζονται καλύτερα σε διάφορες καταστάσεις και κοινωνικοποιούνται πιο εύκολα!
Σήμερα οι γονείς λόγω των αυξημένων υποχρεώσεων έχουμε περιορίσει το παιχνίδι στο ύπαιθρο και τους εξωτερικούς χώρους. Οι βόλτες μας στη φύση είναι λιγοστές, με αποτέλεσμα τα παιδιά να αρρωσταίνουν ευκολότερα και να μην έχουν βασικές γνώσεις για τη φύση…