Όσοι από εσάς είστε τυχεροί και έχετε βοήθεια στο σπίτι από έναν δικό σας άνθρωπο (συνήθως αυτός είναι ένας γονεάς, παππούς ή γιαγιά) θα καταλάβετε και θα ταυτιστείτε με τα λεγόμενα της παρακάτω μαμάς.
Οι υπόλοιποι που – δυστυχώς – ζούμε μακριά από τους γονείς μας, ας απολαύσουμε πόσο όμορφα πέρασε μία γυναίκα με τον σύζυγό της όταν η μητέρα της – η γιαγιά των παιδιών της – κράτησε για ένα βράδυ τα παιδιά στο σπίτι και πόσο ευγνώμων είναι γι’ αυτό.
«Ο σύζυγός μου και εγώ θέλαμε πάρα πολύ να πάμε στη συναυλία του αγαπημένου μας συγκροτήματος, το οποίο ήρθε στην πόλη μας για πρώτη φορά! Το θέλαμε τόσο πολύ που τους τελευταίους μήνες συζητούσαμε μόνο αυτό. Θα πηγαίναμε με ένα φιλικό ζευγάρι το οποίο μοιράζεται την ίδια τρέλα για αυτό το συγκρότημα με εμάς!
Και τα καταφέραμε. Μπορέσαμε, μάλιστα, να φύγουμε λιγάκι νωρίτερα και να απολαύσουμε ένα γρήγορο σνακ μαζί με όλους τους υπόλοιπους θαυμαστές του γκρουπ που ξεκίνησαν μαζί μας για τη συναυλία και έκαναν στάση για καφέ στα μισά του δρόμου! Ήταν σαν να πηγαίναμε σχολική εκδρομή. Ο ενθουσιασμός μας ήταν απερίγραπτος!
Ξέρετε γιατί όλα αυτά έγιναν πραγματικότητα; Επειδή κοντά μας μένει μια γιαγιά, η μαμά μου, η οποία όχι μόνο είναι κοντά μας χιλιομετρικά αλλά και ουσιαστικά.
Η μαμά μου εκείνο το απόγευμα πριν τη συναυλία έφτιαξε γλυκά κεϊκάκια στα παιδιά, έπαιξε μαζί τους και τα έβαλε για ύπνο στην ώρα τους. Επιστρέψαμε στο σπίτι το βράδυ και την βρήκαμε να κάθεται στον καναπέ μέσα στην ηρεμία, τα παιδιά να κοιμούνται και τα cup cakes να μας περιμένουν στην κουζίνα. Ήταν ένα… όνειρο!
Αυτό συμβαίνει όταν έχεις δίπλα σου έναν δικό άνθρωπο – ειδικότερα έναν παππού ή μία γιαγιά.
Καταφέρνεις και βγαίνεις ένα πραγματικό ραντεβού. Η μαμά μου μετακόμισε στην πόλη μας πριν περίπου έναν χρόνο. Μέχρι τότε ο σύζυγός μου και εγώ ζούσαμε χωρίς κανένα μέλος της οικογένειάς μας κοντά μας. Κυριολεκτικά, είχαμε βγει ΔΥΟ μόνο ραντεβού τα τελευταία δέκα χρόνια (από τότε που κάναμε παιδιά).
Προσπαθούσαμε να βρούμε baby sitter – αλλά για τρία αγόρια με διάσπαση προσοχής αυτό δεν είναι εύκολο! Τώρα που η μαμά μου είναι κοντά μας βγαίνουμε πιο συχνά.
Επειδή έχουμε μία γιαγιά που ΘΕΛΕΙ να βοηθά, να είναι δίπλα μας, να συμμετέχει!
Αυτό βοηθά τον γάμο μας σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η μαμά μου είναι ισότιμο μέλος της οικογένειάς μας και είμαστε τόσο ευγνώμονες.
Ένας παππούς ή μία γιαγιά βοηθούν και στην καθημερινότητα, όχι μόνο στις δυο φορές τον μήνα που ίσως το ζευγάρι θέλει να βγει για λίγο μόνο του. Μερικά βράδια είμαστε εξουθενωμένοι. Αδυνατούμε μέχρι και να μαγειρέψουμε. Και τότε εμφανίζεται η μαμά μου με φαγητό και – σπανίως – ένα γλυκάκι. Πόση ανακούφιση νιώθω όταν την βλέπω…
Και δεν είναι πάντα φαγητό. Καμιά φορά μπορεί να είναι ένα απλωμένο πλυντήριο, ρούχα σιδερωμένα, ένα καθαρό μπάνιο ή μια τακτοποιημένη κουζίνα. Της λέμε ότι αυτό δεν χρειάζεται, αλλά εκείνη επιμένει!
Η γιαγιά μου έκανε κάτι αντίστοιχο και για εμάς. Πολλές φορές μας ετοίμαζε για ύπνο όταν η μαμά μου ήταν απίστευτα κουρασμένη από την πολύωρη δουλειά.
Ένας παππούς ή μία γιαγιά που βοηθούν είναι πολύτιμα μέλη μιας οικογένειας.
Ξαφνικά, δεν είσαι μόνος στον κόσμο. Δεν είσαι φτερό στον άνεμο. Υπάρχει ένα χέρι να πιαστείς.
Ένας παππούς ή μία γιαγιά που συμμετέχει είναι σημαντικοί και για τη ζωή των παιδιών. Δίνουν αγάπη στα παιδιά και τα… κακομαθαίνουν!
Η μαμά μου αγαπά το φαγητό και τα δώρα και πάντα κρύβει κάτι στην τσάντα της για τα παιδιά. Το σημαντικότερο είναι, όμως, ότι είναι εδώ επειδή το θέλει. Είναι εδώ χωρίς να βαρυγκωμά και να παραπονιέται.
Αγαπά τα εγγόνια της και είναι δίπλα τους. Παίζει, τα φροντίζει, τα προσέχει, γελάει μαζί τους, διασκεδάζει μαζί τους, θέλει να μάθει τα νέα τους. Τα αγαπάει! Τα παιδιά έχουν έναν επιπλέον άνθρωπο στη ζωή τους. Έναν άνθρωπο που νοιάζεται για αυτά όσο και εγώ.
Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι ο παππούς ή η γιαγιά δεν έχουν τη δική τους ζωή ή ότι “κολλούν” πάνω στα εγγόνια τους. Έχουν τη δουλειά τους, τα χόμπι τους, τις ασχολίες τους, το πρόγραμμά τους και μέσα σε αυτό προσαρμόζουν την ώρα που θα περάσουν με τα εγγόνια και τα παιδιά τους – επειδή το θέλουν, τονίζω ξανά.
Επίσης, και εμείς με τη σειρά μας προσφέρουμε σε εκείνους. Ξέρουν ότι είναι χρήσιμοι, ότι τους έχουμε ανάγκη. Το βασικότερο; Ξέρουν ότι τους αγαπάμε. Και βοηθάμε και εμείς με τη σειρά μας. Όταν η μαμά μου είναι άρρωστη είμαι πάντα δίπλα της. Όταν χρειάζεται βοήθεια με το σπίτι είμαι εκεί. Όταν θέλει απλώς παρέα είμαστε εκεί. Και εγώ και τα παιδιά μου και ο σύζυγός μου – ναι, και αυτός!
Και το θέλουμε! Τα κάνουμε όλα αυτά επειδή ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ το θέλουμε! ΕΠΕΙΔΗ ΤΗΝ ΑΓΑΠΑΜΕ!
Κι όταν δεν μπορείς να είσαι εκεί, λυπάσαι τόσο πολύ. Αλλά η οικογένεια δεν είναι υποχρέωση. Είναι ένα κτίσμα με θεμέλια την αγάπη και την εμπιστοσύνη! Είναι μια σχέση μη τοξική, μια σχέση υγιής, ειλικρινής και αληθινή! Μια σχέση που σε “σηκώνει” και σε ενθαρρύνει στα δύσκολα, χωρίς να αποσιωπά και τις δικές σου… ατασθαλίες.
Ο παππούς και η γιαγιά που εμφανίζονται και είναι εκεί αποτελούν ένα από τα καλύτερα πράγματα που μπορεί μια οικογένεια να έχει!
Ευχαριστώ μαμά που είσαι εδώ…»
Πηγή: scarymommy.com
