Τι σημαίνει να είσαι η μεγαλύτερη σε ηλικία μαμά της παιδικής χαράς – Τρεις σκέψεις που αξίζει να ακούσουμε

Τι σημαίνει να είσαι η μεγαλύτερη σε ηλικία μαμά της παιδικής χαράς - Τρεις σκέψεις που αξίζει να ακούσουμε

«Οφείλω να παραδεχθώ, ότι είμαι μία από τις πιο μεγάλες σε ηλικία μαμάδες στην παιδική χαρά της γειτονιάς. Ναι, είμαι η μαμά ενός παιδιού προσχολικής ηλικίας και πλησιάζω τα 50.

Ένα από τα σημάδια του χρόνου που περνά είναι τα γκρίζα μαλλιά. Παρόλα αυτά, αυτό το γκρι έρχεται με μία καλή προοπτική.

Τα τελευταία 17 χρονια που είμαι γονέας τριών παιδιών έμαθα μερικά μαθήματα. Μαθήματα που θα ευχόμουν κάποιος να είχε μοιραστεί μαζί μου στα πρώτα μου χρόνια ως μαμά.

Η παιδική χαρά είναι αρκετά μεγάλη για όλους

Η ζωή είναι απλή, όταν είσαι στην προσχολική ηλικία. Κι αυτό γιατί τα καλύτερα πράγματα είναι προσβάσιμα σε όλους. Δεν είναι απαραίτητη η πρόσκληση για την παιδική χαρά, ούτε χρειάζεται ιδιαίτερες δεξιότητες για να παίξεις κρυφτό. Δεν υπάρχει το άγχος των θερμίδων για να φας ένα παγωτό. Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας γενικότερα δεν έχουν διαχωριστικές γραμμές.

Η αλήθεια: Μερικές φορές το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις σε έναν άλλον άνθρωπο είναι απλά να τον συμπεριλάβεις. Είναι μία μικρή γονεϊκή συμβουλή που έλαβα πολλά χρόνια πριν. Όλοι χρειαζόμαστε την υπενθύμιση της παιδικής χαράς, ότι δηλαδή δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα με κάποιον για να τον συμεριλάβουμε. Δεν χρειάζεται να υιοθετήσουμε το lifestyle του για να τον αγαπήσουμε. Δεν χρειάζεται να αλλάξει τα ιδανικά του, προτού τον βοηθήσουμε.

Όπως ακριβώς η ανασφάλεια θρέφει την εξαίρεση, η αυτοπεποίθηση μάς επιτρέπει να συμπεριλάβουμε εκείνους τους ανθρώπους που δεν μοιάζουν, δεν μιλούν, δεν σκέφτονται, όπως εμείς. Πρακτικά μιλώντας, συμπεριλαμβάνοντας, αγαπώντας και βοηθώντας τους άλλους είναι σαν να δίνουμε λίγο χώρο ανάμεσα στα τρελά προγράμματά μας.

Δεν είναι έγκλημα να ανεβαίνεις στην τσουλήρθρα

Θέλω επίσης να παραδεχθώ, ότι το να ανεβαίνω στην τσουλήθρα και να περιμένω να κάνω κι εγώ μαζί με το παιδί μου, δεν είναι καθόλου κακό.

Η αλήθεια: Η ανατροφή των παιδιών απαιταί μία λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο να διδάξουμε στα παιδιά μας τις σημαντικές ικανότητες της ζωής, χωρί να έχουμε εμμονή με τα εκατομμύρια πράγματα σε δέκα χρόνια δεν θα έχουν καν σημασία, όπως τα αυστηρά χρονοδιαγράμματα ύπνου, τα τέλεια τακτοποιημένα δωμάτια κλπ. Αυτό που θα πρέπει να εξυψώνει την υστεροφημία του γονιού είναι, ότι τα μικρά πράγματα είναι και τα σημαντικότερα.

Δεν είναι κακό να παίζεις μόνος

Τίποτα δεν προκαλεί ριγος στην γονεϊκή σπονδυλική μας στήλη, το να βλέπουμε κάποια στιγμή το παιδί μας να παίζει μόνο του στην μέση μίας γεμάτης παιδικής χαράς. Και θέλουμε να καταφέρουμε κοινωνικά να βγούμε από αυτή την καταστροφή, από φόβο μήπως μεγαλώσουμε έναν απόκληρο.

Η αλήθεια: Θέλει δουλειά η ανατροφή του παιδιού χωρίς της ανασφάλειες που είχαμε εμείς στο σχολείο. Είναι θλιβερό να βλέπουμε τα παιδία μας να παίζουν μόνα τους, επειδή γνωρίζουμε πώς είναι να νιώθεις ο παρείσακτος. Δεν σας ζήτησε να χορέψετε ο πιο κουλ τύπος του σχολείου και ούτε κι εμένα ποτέ. Δεν μας είχαν συμπεριλάβει σε ορισμένα sleepovers και γενικά μιλώντας, δεν τα πήγαμε και χάλια. Το ίδιο μπορεί να γίνει και με τα παιδιά μας.

Θα υπάρξουν και φορές, κυρίως στην σύγχρονη εποχή, που τα παιδιά μας θα χρειαστούν να μείνουν για λίγο μόνα. Θα υπάρξουν φορές που θα χρειαστεί να περπατήσουν μακριά, να κοιτάξουν μακριά και να έχουν το κουράγιο να αποστασιοποιηθούν. Θέλει χαρακτήρα και αυτοπεποίθηση για να αναγνωρίσεις, ότι το να πηγαίνεις πάντα με τις μάζες είναι λάθος και σωστό να στέκεσαι στα δικά σου πόδια…»

Διαβάστε επίσης:

Μαμά άνοιξε night club για ανθρώπους με αναπηρίες – Έμπνευση ο 4χρονος γιος της (vid)

«Logos Hope»: Η μεγαλύτερη πλωτή βιβλιοθήκη «δένει» τον Νοέμβριο στο λιμάνι Λεμεσού

Ο Νικόλας μόλις 4 ημερών χειρουργήθηκε στην καρδιά και σήμερα παίζει ποδόσφαιρο – Μη χάνετε την ελπίδα!