Γράφει η μαμά-blogger Nicole Merritt
Σας έχει τύχει ποτέ να πιστεύετε ότι δείχνετε ωραία και μετά να βλέπετε μια φωτογραφία σας και να σκέφτεστε: Πω ρε συ, πώς έχω γίνει έτσι..; Να τι κάνουν τα ψωμιά.
Και οι τηγανιτές πατάτες.
Και τα παγωτίνια.
Η εικονιζόμενη είμαι εγώ.
Πήγα χθες στην παραλία με τα παιδιά μου και, για να είμαι ειλικρινής, δεν ενθουσιάστηκα στην ιδέα, ότι θα έπρεπε να εμφανιστώ με μαγιό.
Το ότι ζω στη Φλόριντα με τον κατά κανόνα ζεστό καιρό και το ότι έχω τρία μικρά παιδιά και πισίνα, σημαίνει, ότι μεγάλο μέρος του χρόνου κυκλοφορώ με ένα μαγιό.
Και μέχρι πρότινος ένιωθα πολύ καλά με το πώς δείχνω φορώντας το μπικίνι μου.
Όμως σήμερα, έστω για λίγο, ένιωσα ντροπή.
Ντροπή που έπειτα από ενάμιση χρόνο γυμναστήριο, στο οποίο πηγαίνω σχεδόν κάθε μέρα, συνεχίζω να δείχνω έτσι. Ντρέπομαι για το πόσο άφησα τον εαυτό μου από την αρχή της πανδημίας και είμαι ενοχλημένη που δεν πρόσεξα πόσο πλαδάρεψε το σώμα μου τους τελευταίους τρεις μήνες.
Άλλαξε, όμως, τόσο πολύ;
Ίσως άλλαξε, ίσως όχι. Πάντως σίγουρα άλλαξα ως άτομο εγώ –γι’αυτό είμαι σίγουρη.
Και μία έννοια κατά την οποία έχω αλλάξει είναι, ότι φαίνομαι ωραία όταν η καρδιά και η ψυχή μου νιώθουν ωραία.
Και, το κυριότερο, όσο φροντίζω να νιώθω έτσι, τόσο λιγότερο με ενδιαφέρει το αν έχω κοιλίτσα ή λίγη κυτταρίτιδα.
Μου πήρε 34 χρόνια, βάρος τραμπάλα, μια πανδημία, υποστηρικτικούς ανθρώπους στο πλευρό μου και πολλή αγάπη προς τον εαυτό μου για να συνειδητοποιήσω, ότι μερικές φορές, όταν νιώθεις καλά αλλά μετά, κοιτάζοντας μια φωτογραφία, βλέπεις ότι δεν δείχνεις καλά, το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να δεις τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια του ανθρώπου που τράβηξε αυτή τη φωτογραφία.
Γιατί αυτός που τράβηξε τη φωτογραφία δεν έβλεπε τίποτε άλλο από μία υπέροχη γυναίκα, να είναι η καλύτερη δυνατή μαμά για τα παιδιά της, ενώ ευχαριστιέται και καμαρώνει το ζωοφόρο σώμα της που συνέβαλε στο να έρθουν στον κόσμο και να μεγαλώσουν τα τρία παιδιά τους και τα παιδιά που αυτά στο μέλλον θα κάνουν.
Είμαι στην καλύτερη δυνατή φυσική μου κατάσταση; ΟΧΙ.
Δείχνω φανταστική; Σίγουρα όχι!
Είμαι, όμως, φοβερή; ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ!
Και εσύ το ίδιο –μην το ξεχάσεις ποτέ αυτό!
