Όταν χάνεις τη μητέρα σου, χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου…

Έχετε παρατηρήσει πόσο στενά συνδεδεμένες είναι οι ζωές μας με εκείνη της μητέρας μας; Κάθε μικρή λεπτομέρεια, κάθε γεγονός, κάθε συναίσθημα, κάθε εμπόδιο. Οι μητέρες μας είναι πάντα εκεί. Δίπλα μας και υπερήφανες.

Είναι οι προστάτες μας. Η αγάπη και η δύναμή τους είναι αναντίρρητες,  γίνονται η σανίδα σωτηρίας μας. Οι άνθρωποι που μπορούμε να εμπιστευτούμε τυφλά. Εξαρτόμαστε από την φροντίδα, την αγάπη και τις συμβουλές τους.

Διαβάστε ακόμη: «Ευγνωμονώ την 51χρονη μητέρα μου που θα φέρει στον κόσμο το μωρό μου!»

Τι συμβαίνει όμως όταν χάνεις την μητέρα σου;

Τι συμβαίνει όταν βιώνεις την πιο δύσκολη στιγμή της ζωής σου και δεν μπορείς να μιλήσεις στην προστάτιδά σου, επειδή είναι εκείνη η οποία πλέον δεν είναι εκεί;

Ο άνθρωπος που σε αγαπούσε, σε καθοδηγούσε και ήταν η διέξοδός σου στα δύσκολα, από τη μια στιγμή στην άλλη, δεν υπάρχει. Εσύ έχεις μείνει εκεί, χωρίς κανένα μέσο ή τρόπο διαφυγής από τα περίεργα, πρωτόγνωρα και τόσο δυνατά συναισθήματα.

Έχασες ένα κομμάτι του εαυτού σου και απέμεινες πλέον να επιβιώνεις μόνη σου. Πρέπει να συνεχίσεις χωρίς τον άνθρωπο που σε έκανε αυτό που είσαι, που σου έδωσε δύναμη, κουράγιο και γενναιότητα.

Έχασες τη γη κάτω από τα πόδια σου στο άκουσμα της είδησης του χαμού της. Έχασες τη σανίδα σωτηρίας σου όταν η μαμά σου πέθανε. Εκτός και αν δεν είναι έτσι ακριβώς…

Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν χάνεις τη σανίδα σωτηρίας σου. Το «σχοινί» που σε τραβά στην ασφάλεια. Χάνεις μόνο τον άνθρωπο που το κρατά.

Η μητέρα σου –επειδή οι μαμάδες αυτό κάνουν- σε προετοιμάζει με προσοχή για το μέλλον. Ξέρει ότι μπορεί να «φύγει» από κοντά σου ανά πάσα στιγμή και γι’ αυτό φροντίζει να μην σε αφήσει μόνη.

Πλέον, αντί για έναν άνθρωπο έχεις μια ολόκληρη ομάδα να σε προσέχει. Πριν η μητέρα σου φύγει, βεβαιώθηκε ότι υπάρχουν άνθρωποι που θα είναι εκεί για εσένα.

Όχι για να την αντικαταστήσουν, αλλά για να γεμίσουν τα κενά και να σε καθοδηγήσουν σωστά, αν χάνεις το μονοπάτι σου.

Ναι, μπορεί να έχασες τη σανίδα σωτηρίας σου, αλλά αυτή η πρώτη «σανίδα» φρόντισε ώστε να έχεις στη ζωή σου άλλες «σανίδες». Ανθρώπους που θα σε στηρίξουν, θα σε βοηθήσουν και θα σου υπενθυμίζουν πώς να συνεχίσεις να ζεις.

Οι μαμάδες είναι αναντικατάστατες

Αν κοιτάξεις γύρω σου όταν φύγει η μαμά σου θα δεις ότι έχει μοιράσει σε όλους τους τομείς της ζωής σου τη «χρυσόσκονή» της, η οποία θα σε «πασπαλίζει» κάθε φορά που τη χρειάζεσαι.

Πέρα από τον ασύγκριτο πόνο που νιώθεις όταν χάνεις τη μαμά σου, βιώνεις και ένα συναίσθημα ευγνωμοσύνης και ομορφιάς για όλα τα όμορφα που έχεις μοιραστεί μαζί της, αλλά και για όλους τους ανθρώπους που εκείνη άφησε στη ζωή σου. Ανθρώπους που θα σε σώσουν από τα «σκοτάδια» και τη θλίψη σου.

Ναι, δυστυχώς, έχασες τη σανίδα σωτηρίας σου, αλλά κέρδισες ένα ολόκληρο «χωριό» από αυτές…

Πηγή: herviewfromhome.com