Πώς αντιδράς όταν μια φράση του παιδιού σου σε σπα σε χίλια κομμάτια;

«Μου είπαν πως δεν θέλουν να είναι φίλοι μου και να μην πάω στο πάρτι τους», γράφει ο μπαμπάς του 3 ετών Μπεν, Ρίτσαρντ, για τις λέξεις που άκουσε από τον γιο του και δεν περίμενε να τον κάνουν να νιώσει τόσο άσχημα.

«Το άκουσα για πρώτη φορά. Το ότι μπορεί κάποιος να μην συμπαθεί τον γιο μου με μετέτρεψε σε ένα ψυχολογικό ράκος», συνεχίζει ο νεαρός πατέρας.

Είναι αλήθεια πως όλοι οι γονείς συγλονιζόμαστε την πρώτη φορά που ακούμε κάτι τέτοιο από το παιδί μας είτε είναι πολύ μικρό σε ηλικία είτε όχι. Αναρωτιόμαστε γιατί να συμβαίνει αυτό και κυρίως πώς θα δώσουμε στο παιδί μας να καταλάβει ότι δεν είναι απαραίτητο να είμαστε αρεστοί σε όλους. Φτάνει να αγαπάμε τον εαυτό μας και να νιώθουμε καλά με την προσωπικότητά μας.

Ο Ρίτσαρντ, που μεγαλώνει 2 αγόρια, γράφει για το πώς ένιωσε όταν έμαθε ότι οι συμμαθητές του γιου του δεν τον κάνουν παρέα, αλλά και πώς αντέδρασε ο ίδιος και η σύζυγός του.

«Ο Μπεν ήταν αρκετά σκεπτικός εκείνο το απόγευμα. Ήταν φανερό πως κάτι τον απασχολούσε. Καθώς ετοιμαζόμασταν για ύπνο, τον ρώτησα τι συμβαίνει. Δεν περίμενα την απάντησή του:

“Τα παιδιά δεν θέλουν να είμαι φίλος τους ούτε να πάω στο party γενεθλίων τους.”

Όπως ήταν φυσικό, ούτε η γυναίκα μου ούτε εγώ ξέραμε τι να κάνουμε. Έπειτα από λίγα λεπτά αμήχανης σιωπής (κάπως έπρεπε να ξεπεράσω το σοκ) τον πήρα μια πολύ σφιχτή αγκαλιά. Αμέσως μετά αρχίσαμε τις ερωτήσεις, προσπαθώντας να δείξουμε ήρεμοι και να μην αποκαλύψουμε τα δεκάδες συναισθήματα που άλλαζαν μέσα μας εκείνη την ώρα.

“Ποιος το είπε αυτό”, τον ρώτησα με τη γυναίκα μου να συμπληρώνει “όταν παραμένεις ευγενικός, θα έχεις πάντα φίλους”. Ο γιος μας ήταν φανερά αναστατωμένος για κάτι που του είπαν στο σχολείο. Εμείς οι δύο για κάτι που δεν το περιμέναμε να συμβεί τόσο νωρίς…

Αυτή είναι μόνο η αρχή

Και η σύζυγός μου και εγώ μπορούσαμε να καταλάβουμε ότι επρόκειτο για κάτι που ίσως ειπώθηκε πάνω σε κάποιον διαπληκτισμό. Είναι σχεδόν απίθανο να έκαναν όλα τα παιδιά κλίκα και να εναντιώθηκαν στον Μπεν. «Είναι απλώς μικρά παιδιά, 3 ετών! Δεν έχουμε φτάσει ακόμα στην ηλικία αυτή», σκεφτόμουν.

Και τότε το συνειδητοποίσα. Αφού τον έβαλα για ύπνο και ύστερα από δεκάδες αγκαλιές και φράσεις που του υπενθύμιζαν διαρκώς το πόσο αξιαγάπητος είναι και πόσο πολύ στο σπίτι μας όλοι τον αγαπούν, κατάλαβα ότι αυτή είναι μόνο η αρχή.

Πίστευα ότι ο “πανικός” για να τις φιλίες των παιδιών και το πόσο δημοφιλή ή κοινωνικά είναι θα ερχόταν στην εφηβεία. Ίσως γύρω στα 14. Το βράδυ εκείνο, όμως, ήταν η αρχή. Η αρχή για άλλο ένα γονεϊκό άγχος, το οποίο θα με ακολουθεί για τα επόμενα 15 χρόνια…».