«Να φύγουμε ή να ενώσουμε δυο καρέκλες να κοιμηθεί;» Το αιώνιο ερώτημα και η μεγάλη μας ανησυχία για το «τι να κάνουμε τις νύχτες με φίλους όταν νυστάζει το παιδί;»
Οι περισσότεροι μάλιστα τείνουμε να είμαστε υπέρ πολέμιοι της θέσης μας και την λαμβάνουμε ως τη μόνη «σωστή» θέση, ενώ συχνά έχουμε και κάποια σχετική έρευνα, φίλο, γιατρό, αυθεντία κλπ που μας επιβεβαιώνει .
«Από τη στιγμή που κάνεις παιδιά, αλλάζεις το πρόγραμμά σου και τα πολλά έξω τα κόβεις θέλοντας και μη»
«Εμείς οκ βγαίνουμε, αλλά φεύγουμε νωρίτερα»
«Σιγά μη μείνω σπίτι να πάθω κατάθλιψη, κι εμείς σε δυο καρέκλες κοιμόμασταν τι πάθαμε;»
«Το παιδί πρέπει να ζει μαζί μας να μην το απομονώνουμε» ή «Τα εστιατόρια δεν είναι για παιδιά θα βαρεθεί τι θα κάνει;»
Όλες αυτές οι παραδοχές μπορούν να υπέρ υποστηριχτούν και να υπέρ αναλυθούν για την εγκυρότητά τους, όμως ελάχιστη σημασία θα είχε κάτι τέτοιο.
Το σημείο στο οποίο χρειάζεται να εστιάσουμε είναι πως το παιδί είναι καλά όταν είμαστε κι εμείς καλά.
Και για να είμαστε καλά πρέπει να εντοπίσουμε αυτό που μας χαροποιεί. Να το εντοπίσουμε συζητώντας ανοιχτά με το σύντροφό μας και επιλέγοντας τον τρόπο που θα διαχειριστούμε στο παρόν, όλες αυτές τις περιστάσεις.
Τι μας προξενεί ενοχές; Τι μας κάνει να αισθανόμαστε καλύτερα; Τι μας φέρνει σε αμηχανία;
Αν φύγεις από την ταβέρνα – για το παιδί – και μόλις φτάσεις σπίτι θα ευχόσουν να μην έφευγες, ένωσέ του δύο καρέκλες και μείνε. Αν πάλι μείνεις – για την παρέα – ενώ θα ευχόσουν να είχες φύγει και να χαλάρωνες μαζί του σπίτι, καλύτερα την επόμενη φορά να πας σπίτι.
Η «σωστή» συνταγή είναι η συνταγή που μας ταιριάζει.
