Συνήθως, οι γιοι έχουν μια πολύ ζεστή σχέση με την μητέρα τους, η οποία μάλιστα επηρεάζει βαθύτατα την εξέλιξή τους.
Αρκετοί είναι εκείνοι που εναντιώνονται σε αυτό το τόσο στενό δέσιμο, υποστηρίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο δεν μεγαλώνουν δυνατοί και με αυτοπεποίθηση άνδρες.
Μία μαμά, η οποία είναι πολύ δεμένη με τον γιο της, αλλά κουράστηκε να ακούει παρόμοιες συμβουλές, γράφει γιατί δεν θα σταματήσει να “παραχαϊδεύει” τον γιο της.
«Κουράστηκα να μου λένε ότι παραχαϊδεύω τον γιο μου.
Από τότε που γεννήθηκε είναι το παιδί της μαμάς.
Σήμερα είναι 4 και όποτε χτυπά τρέχει κλαίγοντας στη μαμά του. Όποτε αρρωσταίνει θέλει μόνο την αγκαλιά μου.
Όποτε είναι πολύ κουρασμένος και δεν μπορεί να κοιμηθεί, μένω δίπλα του μέχρι να ηρεμήσει.
Μου λένε διαρκώς ότι πρέπει να τον αφήσω να γίνει άντρας. Ή να του μάθω ότι δεν πρέπει να κλαίει. Λοιπόν, σας λέω ότι όλο αυτό είναι απλώς μια μπούρδα!
Θα είνα πάντα το μωρό μου. Θα αξιολογώ και θα νοιάζομαι πάντα για τα συναισθήματά του. Θα φυλάω πάντα τις πληγές του για να γίνουν καλύτερα.
Διδάσκω στα παιδιά μου ότι τα συναισθήματά τους είναι σημαντικά. Μπορούν να κλάψουν όταν δεν νιώθουν καλά.
Μπορούν να μου τηλεφωνούν κάθε ώρα και στιγμή και εγώ θα τρέξω κοντά τους με μια ανοιχτή αγκαλιά. Και τα διδάσκω όλα αυτά και στην κόρη και τον γιο μου.
Επομένως, θα αγνοήσω τα επικριτικά σας βλέμματα.
Θα αγνοήσω όσους μου λένε ότι τον παραχαϊδεύω.
Θα αγνοήσω όσους μου λένε ότι χρειάζεται να τον μεγαλώσω ως “σκληρό άντρα”.
Είναι το παιδί μου. Δεν είναι αδύναμος ή κατώτερος επειδή δείχνει τα συναισθήματά του και με χρειάζεται. Οι άντρες έχουν ανάγκες, επίσης. Οι άντρες νιώθουν και κατακλύζονται από συναισθήματα, επίσης.
Ίσως αν περισσότερα μικρά αγόρια ένιωθαν αποδοχή και έβρισκαν συμπαράσταση όταν εξέφραζαν τα συναισθήματά τους, να είχαμε σήμερα λιγότερους άνδρες που παλεύουν με ανασφάλειες».
πηγή: scarymommy.com
