της Κικής Περικλέους
Πλήρης ημερών (93ων ετών) έφυγε η γνωστή διευθύντρια δασκάλα Λεοντία Παναγιωτάκη που όλοι όσοι ζήσαμε στην πόλη της Πάφου τις δεκαετίες 1960-70, την είχαμε δασκάλα και διευθύντρια στο «Νεοφύτειο» Δημοτικό σχολείο. (Τελειώνοντας το δημοτικό σχολείο η οικογένεια μου μετακόμισε στην Λάρνακα. Ίσως γι αυτό μου έμειναν καθοριστικές κι έντονες οι εικόνες των πρώτων τριών τάξεων του δημοτικού, από την αείμνηστη κα Λεοντία).
Υπήρξε μια πολύ δυναμική και ταυτόχρονα ευαίσθητη γυναίκα,(παντρεμένη με παιδιά). Η Πάφος, αλλά κι η Γεροσκήπου της οφείλουν πολλά καθότι δημιούργησε προϋποθέσεις επιμορφωτικού χαρακτήρα, όπως αθλοπαιδιών κλπ, αλλά εγώ θα σταθώ περισσότερο στην προσωπικότητα της. Θυμάμαι πάντα πόσο όμορφα ελληνικά μιλούσε, με ένα χαρακτηριστικό κάπως βιαστικό στόμφο ηχούσαν (με κινήσεις ακόμα και των χεριών της) τα φωνήεντα… οι λέξεις της… Κατ’ αρχήν γνώριζε όλα τα ονόματα των μαθητών του σχολείου, τυχόν ιδιαιτερότητες ή μαθησιακές δυσκολίες, ενδεχομένως και στοιχεία σχετικά με την οικογένειά τους.
Η ισότητα μέσα στην αίθουσα της σχολικής τάξης η ισότιμη μεταχείριση του κάθε μαθητή, αλλά και με συνυπολογισμό της διαφορετικότητας που προκύπτει τόσο από γενετικούς, όσο και από περιβαλλοντικούς παράγοντες και η πολυπόθητη «ενσυναίσθηση» στοιχεία ήσαν κι αυτά σημαντικά του χαρακτήρα της. Είχε βρει τη χρυσή τομή ανάμεσα στο να είναι φιλική και να μπορεί να επιβάλλει την πειθαρχία. Ίσως μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις με τις οποίες επιφορτίζονται οι παιδαγωγοί, μπορεί να αποτελέσει Αχίλλειο πτέρνα για κάποιον που τα καταφέρνει λίγο καλύτερα ,αλλά το εργασιακό ήθος της ήταν πρωτίστης σημασίας.
“Καλό ταξίδι αγαπημένη δασκάλα…”
Η δεκαετία του ’70 υπήρξε δύσκολη δεκαετία για την Πάφο από όλες τις απόψεις, πολιτικές, κοινωνικές, συνεπώς με όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, γίνεται αντιληπτό ότι ο ρόλος της ως Διευθύντριας στο κεντρικό σημείο της πόλεως είχε αρχικά τον ρόλο του διοικητή, του οργανωτή και του συντονιστή ή αλλιώς, όπως πολλοί υποστηρίζουν και προσδίδουν σε αυτόν τους χαρακτηρισμούς του «ηγέτη» και της «κεφαλής» αυτής.
Υπήρξε «αγωνίστρια» με όλες τις προεκτάσεις του όρου αυτού, σε μια μετέπειτα εποχή που ζούσε πια την αποτίναξη της Αγγλοκρατίας απολαμβάνοντας μέχρι και πριν το 1974 την ανεξαρτησία και ελληνικότητα του νησιού μας. Τώρα που το ξανασκέφτομαι ίσως οραματιζόταν τη προώθηση διαμόρφωσης ενός ρεαλιστικού, αξιόπιστου και ελκυστικού για το εκπαιδευτικό προσωπικό οράματος, το οποίο θα συνέβαλε στην ανάπτυξη/αναβάθμιση του σχολείου, της μαθητικής ζωής. Δεν γνωρίζω αν τελικά τα κατάφερε μέχρι τέλους της θητείας της ως διευθύντρια να ζήσει ικανοποιημένη με όσα κατάφερε να αναπτύξει σε όσους μαθητεύσαμε κοντά της με «ήθος, μάθηση κι ενσυναίσθηση».
Υπήρξα μαχητικός από παιδί. Δεν ήσαν λίγες οι φορές που με έστειλαν οι δάσκαλοι (παράλληλα ενθυμούμαι τις δασκάλες /ους τότε στο «Νεοφύτειο» : Έρση Πιττοκοπίτου, Οδυσσέα και Ειρηνούλα Καλογήρου, Γιωργούλα Τσαππή, Γιώργο Φεραίο κ.α).στο γραφείο της για επίπληξη τιμωρία ….κι άλλα που τώρα ξέχασα. Ωστόσο στα αυτιά μου ακόμα βουϊζουν από τις τσιριχτές παιδικές φωνές στην αυλή του σχολείου (που μάλλον όσοι τη ζήσατε σαν διευθύντρια θα θυμάστε…το:) «Καταγγελία……στην κυρία Λεοντία».
Καλό ταξίδι αγαπημένη μας κυρία Λεοντία, με απόσπασμα από το ποίημα του Κωστή Παλαμά: «Τα Σχολειά Χτίστε» (Στο ποίημά του ο Κωστής Παλαμάς σαν κι εσένα θέλησε τα σχολεία να είναι απλά χτισμένα και με γερά θεμέλια. Επίσης θέλησε να υπάρχουν μεγαλύτερα παράθυρα για να μπαίνει ο ήλιος και να φωτίζει τις αίθουσες ώστε να δίνει ένα χαρούμενο κλίμα μάθησης στα παιδιά. Ακόμα να μπαίνει ο άνεμος, τα κελαηδίσματα και οι ωραίες μυρωδιές για να υπάρχει μια ευχάριστη ατμόσφαιρα. Τέλος, ο δάσκαλος πρέπει να μιλάει σαν ποιητής (σαν κι εσένα) για να εμπνέει τα παιδιά και τα βιβλία να είναι όμορφα γραμμένα σαν τα λουλούδια και να προσελκύουν τους μαθητές να τα διαβάζουν).
… Λιτά χτίστε τα, απλόχωρα,
μεγάλα, γερά θεμελιωμένα,
απ της χώρας, ακάθαρτης,
πολύβουης, αρρωστιάρας, μακριά.
Μακριά τ’ ανήλιαγα σοκάκια,
τα σκολεία χτίστε.
Και τα πορτοπαράθυρα των τοίχων
περίσσια ανοίχτε, να έρχεται ο κυρ Ήλιος,
διαφεντευτής, να χύνεται,
να φεύγει, ονειρεμένο πίσω του
αργοσέρνοντας το φεγγάρι.
Γιομίζοντάς τα να τα ζωντανεύουν
μαϊστράλια και βοριάδες και μελτέμια
με τους κελαηδισμούς και με τους μόσκους,
κι ο δάσκαλος, ποιητής
και τα βιβλία να είναι σαν τα κρίνα…
Ανδρέας Α. Αρτέμης
μουσικοσυνθέτης
Διαβάστε ακόμα:
Ξεκίνησαν οι εξετάσεις τετραμήνων σε Γυμνάσια και Λύκεια -Πότε ολοκληρώνονται
Η πιο καταθλιπτική μέρα του χρόνου έφτασε – Γιατί την ονομάζουμε “Blue Monday”;
Πώς θα βοηθήσω τον μαθητή να αποκτήσει κίνητρο;
