Η καραντίνα δεν είναι διαγωνισμός.
Δεν είναι διαγωνισμός για το ποιος τα πάει καλύτερα ή χειρότερα.
Δεν είναι διαγωνισμός για εκείνος που η δουλειά τους θεωρείται πιο σημαντική ή λιγότερο σημαντική.
Δεν είναι διαγωνισμός για το αν μπορείς να βοηθήσεις το παιδί σου με την τηλεκπαίδευση.
Ή να ολοκλήρώσεις περισσότερα projects.
Ή να επιτύχεις σε κάτι ή να αποτύχεις. Ή να αγωνιστείς ή απλώς να επιβιώσεις.
Δεν είναι διαγωνισμός για το ποιος μπορεί να κάνει περισσότερα για τα παιδιά του ή για εκείνους που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη.
Διαβάστε ακόμη: Ημερολόγιο καραντίνας 2: «Μία μοναδική ευκαιρία να έρθουμε κοντά με τα παιδιά μας»
Δεν είναι διαγωνισμός για το ποιος περνά πιο δύσκολα ή έχασε τα περισσότερα.
Δεν είναι ένδειξη της πειθαρχίας μας.
Δεν έχει σχέση με το πόσα πράγματα έκανες στο σπίτι. Πόσο γυμνάστηκες ή μαγείρεψες.
Δεν έχει να κάνει με το πόσο «φυσιολογικά» κύλησαν τα πράγματα στο σπίτι σου.
Επειδή, τη μια μέρα μπορείς να κάνεις περίπατο με τα παιδιά σου. Την άλλη να «κρύβεσαι» στο αυτοκίνητο που είναι παρκαρισμένο απ’ έξω.
Τη μια μέρα μπορεί να τελείωσεις 3 projects και την άλλη να νιώθεις καταρρακωμένος και να μην κάνεις τίποτα.
Ζεις μια εντελώς διαφορετική κατάσταση από τους άλλους.
Δεν συγκρίνεται με του γείτονά σου, των γονιών σου ή των φίλων σου.
Η εμπειρία μας είναι στην πραγματικότητα πολύ διαφορετική.
Αλλάζει μέρα με την ημέρα. Λεπτό με το λεπτό. Δεπτερόλεπτο με το δεπτερόλεπτο.
Ενώ σκέφτεσαι πως κάποιος, κάπου αλλού βιώνει χειρότερα πράγματα ή καλύτερα, θυμήσου: ΔΕΝ πρόκειται για διαγωνισμό!
πηγή: lovewhatmatters.com
