Η σχέση μητέρας κόρης είναι από τις πιο δύσκολες, αλλά και τις πιο δυνατές μέσα στην οικογένεια. Πολλές φορές θα δείτε μητέρες να λογομαχούν με τις κόρες τους, μικρά κορίτσια να φωνάζουν στις μαμάδες τους, αλλά ούτε η μητέρα ούτε η κόρη απαρνιούνται ποτέ η μία την άλλη.
Ή μήπως όχι; Τα πράγματα δεν είναι ίδια για όλους και καμιά φορά οι μαμάδες χωρίζουν από τις κόρες και οι κόρες διώχνουν τις μαμάδες τους. Όσες έχετε παρόμοιες εμπειρίες θα ταυτιστείτε με την παρακάτω κόρη, που κατάλαβε πολλά όταν έγινε μαμά…
«Έβγαλα την μαμά μου από τη ζωή μου και ήταν μέχρι τώρα η καλύτερη απόφαση που πήρα. Εκείνη, άλλωστε, το είχε κάνει πολύ νωρίτερα.
Μπορεί να σας φαίνεται σκληρό, εγωιστικό ίσως άκαρδο. Σε εσάς που μεγαλώσατε με μια μαμά στοργική. Μία μαμά που ήταν δίπλα σας. Μία μαμά που σας βοήθησε να κυνηγήσετε τα όνειρα σας. Μία μαμά που δεν σας εγκατέλειψε στα 13 σας χρόνια.
Η ιστορία της οικογένειάς μου είναι μεγάλη και περίπλοκη. Σίγουρα, δεν είναι όλα άσπρο μαύρο και ,ενώ έχω περάσει πολύ δύσκολα, δεν μπορώ να μην νιώσω συμπόνια για τα όσα βιώνει η μητέρα μου αυτή την περίοδο.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι μου είναι εύκολο να έχω μια υγιή σχέση μαζί της.
Προσπάθησε αρκετά και της το αναγνωρίζω. Αρκετές φορές, από τότε που ενηλικιώθηκα, με έχει προσεγγίσει. Εγώ ήμουν εκείνη που δεν ήταν αρκετά “ανοιχτή”. Αλλά άρχισε να προσπαθεί, ενώ έλειπε χρόνια ολόκληρα από τη ζωή μου. Ήταν περισσότερο απούσα παρά παρούσα. Και δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να επηρεάσει τη σταθερότητα που είχα καταφέρει να χτίσω στη ζωή μου. Ακόμα δεν θέλω, και πιστεύω, ποτέ δεν θα θελήσω.
Όταν κάποιος ακούει την ιστορία της ζωής μου, εκπλήσσομαι με το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι ταυτίζονται μαζί μου. Πίστευα ότι είμαι η μόνη, αλλά υπάρχουν τόσοι άλλοι εκεί έξω που αντιμετωπίζουν προβλήματα με τα αδέρφια τους, τους γονείς τους , την οικογένειά τους.
“To αίμα νερό δεν γίνεται”, λένε, ρητό το οποίο δεν με βρίσκει απόλυτα αντίθετή του, αλλά δεν μου αρέσει όταν συμπεριφέρονται στους ανθρώπους ως… αναλώσιμα αντικείμενα.
Θεωρώ τη σταθερότητα και την καλή ψυχική υγεία ως προτεραιότητα, ειδικά όταν γίνεσαι γονιός. Επιλέγεις να κάνεις οικογένεια συνειδητά, γνωρίζοντας πως είναι μια απόφαση που θα αλλάξει τη ζωή σου. Μια απόφαση που δεν έχει γυρισμό.
Το να επιλέξεις τη σταθερότητα στη ζωή σου δεν σημαίνει, όμως, ότι είσαι εγωίστρια.
Και υποστηρίζω ακόμη περισσότερο αυτή την άποψη, τώρα που έγινα και εγώ μητέρα. Ήταν δύσκολο να το συνειδητοποιήσω μέχρι τώρα, μιας και ρουφώ τα συναισθήματα σαν σφουγγάρι και τα αφήνω να με επηρεάζουν.
Η κόρη μου, όμως, μου μοιάζει πολύ σε ορισμένα πράγματα και βλέπω από πρώτο χέρι πόσο την επηρεάζουν άνθρωποι και καταστάσεις. Αλλά το να γίνω η μητέρα της με έκανε πιο δυνατή. Με έμαθε να σέβομαι τα όριά μου και επαλήθευσε την πεποίθησή μου περί σταθερότητας και εγωισμού.
Το να ξέρεις πόσα και τι μπορείς να αντέξεις, το να τραβήξεις διακριτές γραμμές στις σχέσεις σου δείχνει δύναμη, όχι εγωισμό. Δεν χρειάζεται να κάνουμε τα πάντα για τους άλλους. Ως γονείς πρέπει να βάζουμε προτεραιότητα την δική μας, μικρή οικογένεια.
Οπότε, όσον αφορά σε εμένα, διαλέγω την κόρη μου. Διαλέγω εμάς, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να χτίσω τοίχους με τους οποίους πολλοί διαφωνούν…»
Πηγή: babble.com
