Η Najia βρισκόταν στο σπίτι της με τους τρεις γιους της και την κόρη της σε ένα μικρό χωριουδάκι στο βόρειο Αφγανιστάν, όταν οι μαχητές Ταλιμπάν χτύπησαν την πόρτα τους.
Η 25χρονη κόρη της Najia, η Manizha ήξερε ότι έρχονται. Η μητέρα της είχε πει, ότι το είχαν ξανακάνει τις προηγούμενες τρεις ημέρες, ζητώντας της να μαγειρέψει για 15 μαχητές.
«”Είμαι φτωχή, πώς να μαγειρέψω για σας”, τούς είπε η μητέρα μου. Τότε άρχισαν να την χτυπούν βάναυσα. Εκείνη κατέρρευσε και μετά την χτύπησαν με τα όπλα τους, είχαν Καλάσνικοφ», λέει σήμερα η Manizha.
Θυμάται τη μητέρα της να ουρλιάζει και να ικετεύει να σταματήσουν. Εκείνοι σταμάτησαν για μια στιγμή, προτού ρίξουν μία χειροβομβίδα στο διπλανό δωμάτιο και να τρέπονται σε φυγή, ενώ οι φλόγες αγκάλιαζαν το σπίτι. Η μητέρα των τεσσάρων παιδιών υπέκυψε στα τραύματά της από τα χτυπήματα.
Η φονική επίθεση της 12 Ιουλίου στο σπίτι της Najia στην επαρχία Φαριάμπ ήταν μια ανατριχιαστική προεπισκόπηση της απειλής που αντιμετωπίζουν τώρα οι γυναίκες σε όλο το Αφγανιστάν μετά την κατάληψη της πρωτεύουσας Καμπούλ από τους Ταλιμπάν. Το CNNi χρησιμοποίησε ψευδώνυμα για τις Najia και Manizha για να προστατεύσει την ταυτότητά τους για λόγους ασφαλείας.
Μέσα σε 10 ημέρες, οι Ταλιμπάν κατέλαβαν δεκάδες επαρχιακές πρωτεύουσες που μετά την αποχώρηση των αμερικανικών και συμμαχικών στρατευμάτων έμειναν ευάλωτες .
Η ταχύτητα της προέλασης των μαχητών αιφνιδίασε τους ντόπιους.
Κάποιες γυναίκες δήλωσαν ότι δεν είχαν χρόνο να αγοράσουν μπούρκα για να συμμορφωθούν με τους κανόνες των Ταλιμπάν ότι οι γυναίκες πρέπει να καλύπτονται και να συνοδεύονται από έναν άντρα συγγενή τους όταν βγαίνουν από το σπίτι.
Για τις γυναίκες του Αφγανιστάν, το υφασμάτινο ρούχο αντιπροσωπεύει την ξαφνική και καταστροφική απώλεια δικαιωμάτων που αποκτήθηκαν σε διάστημα 20 ετών – το δικαίωμα στην εργασία, τη μελέτη, τη μετακίνηση και ακόμη και την ειρήνη – δικαιώματα που φοβούνται ότι δεν θα ξανακερδηθούν.
Οι Ταλιμπάν δεν παραδέχθηκαν ότι σκότωσαν την Najia, όμως τα λόγια τους ήρθαν σε αντίθεση με τις μαρτυρίες των γειτόνων και τοπικών αξιωματούχων, που επιβεβαίωσαν τον θάνατο μίας 45χρονης γυναίκας, της οποίας το σπίτι πήρε φωτιά.
Μία γειτόνισσα, που φώναξε στους μαχητές να σταματήσουν, είπε ότι πολλές γυναίκες στο χωριό αυτό ήταν χήρες Αφγανών στρατιωτών. Κερδίζουν τα προς το ζην πουλώντας γάλα, όμως -όπως λέει- οι Ταλιμπάν δεν θα το επιτρέψουν αυτό.Ταλιμ
«Δεν έχουμε άνδρες στο σπίτι μας, τι πρέπει να κάνουμε; Θέλουμε σχολεία, νοσοκομεία και ελευθερία, όπως άλλες γυναίκες, άνδρες, άνθρωποι», λέει η ίδια.
Βαθεια δυσπιστια
Όταν οι Ταλιμπάν βρέθηκαν στην εξουσία για τελευταία φορά από το 1996 έως το 2001, έκλεισαν σχολεία θηλέων και απαγορεύτηκε στις γυναίκες να εργάζονται. Μετά την αμερικανική επέμβαση το 2001, κάποιες από τις απαγορεύσεις ήρθησαν και ακόμη κι αν μαινόταν ο πόλεμος, μία τοπική δέσμευση για βελτίωση των δικαιωμάτων των γυναικών που στηρίχθηκε από διεθνείς οργανώσεις, οδήγησε στη δημιουργία νέου νομικού πλαισίου προστασίας.
Το 2009, ο νόμος για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών ποινικοποίησε τον βιασμό, τη βία και τον αναγκαστικό γάμο και κατέστησε παράνομο να σταματήσει κανείς τις γυναίκες ή τα κορίτσια να εργάζονται ή να σπουδάζουν.
Αυτή τη φορά, οι Ταλιμπάν υπόσχονται να σχηματίσουν μια «Ισλαμική κυβέρνηση χωρίς αποκλεισμούς στο Αφγανιστάν», αν και δεν είναι σαφές τι μορφή θα λάβει και αν η νέα ηγεσία θα περιλαμβάνει γυναίκες.
Η Farzana Kochai, η οποία υπηρετούσε ως μέλος του Αφγανικού Κοινοβουλίου, λέει ότι δεν γνωρίζει τι θα ακολουθήσει. «Δεν έχει υπάρξει σαφής ανακοίνωση για τη μορφή της κυβέρνησης στο μέλλον – έχουμε κοινοβούλιο στη μελλοντική κυβέρνηση ή όχι;», αναρωτιέται.
Ανησυχεί επίσης για τις μελλοντικές της ελευθερίες ως γυναίκα. «Αυτό είναι κάτι που με απασχολεί περισσότερο», είπε. «Κάθε γυναίκα το σκέφτεται αυτό. Προσπαθούμε απλώς να έχουμε μια ιδέα… θα επιτρέπεται στις γυναίκες να εργάζονται και να απασχολούνται ή όχι;», συνέχισε
«Αν δεν εχουμε μπουρκα θα παρουμε σεντονι»
Η κατάληψη της χώρας από τους Ταλιμπάν ήταν τόσο γρήγορη που μερικές γυναίκες βρέθηκαν χωρίς την απαραίτητη γυναικεία στολή, βασικό κανόνα των Ταλιμπάν.
Μια γυναίκα, η οποία δεν κατονομάζεται για λόγους ασφαλείας, είπε ότι η οικογένειά της είχε μόνο μία με δύο μπούρκες για να μοιραστούν μεταξύ τους η αδελφής της και η μητέρα τους. «Εάν το χειρότερο χειροτερέψει κι άλλο και δεν έχουμε μπούρκα, πρέπει να πάρουμε ένα σεντόνι ή κάτι για να το κάνουμε μεγαλύτερο μαντήλι», λέει.
Οι τιμές της μπούρκας αυξήθηκαν έως και 10 φορές στην Καμπούλ, καθώς οι γυναίκες έτρεξαν να προλάβουν τους μαχητές πριν από την προέλασή τους, σύμφωνα με μια άλλη γυναίκα στην πόλη, η οποία επίσης δεν κατονομάζεται για λόγους ασφαλείας. Μερικές δεν πρόλαβαν να φτάσουν στα μαγαζιά πριν κλείσουν την Κυριακή, καθώς οι ιδιοκτήτες των καταστημάτων έσπευσαν να επιστρέψουν στο σπίτι.
Τώρα οι γυναίκες σε όλη τη χώρα ζουν με το φόβο του ίδιου χτυπήματος στην πόρτα που άκουσε η Najia τον περασμένο μήνα. Η κόρη της, Manizha, λέει ότι δεν έχει επιστρέψει στο σπίτι από το θάνατο της μητέρας της. Δεν βγαίνει πολύ έξω.
«Οι Ταλιμπάν δεν αφήνουν καμία γυναίκα έξω χωρίς άνδρα συγγενή. Οι άνδρες είναι οι μόνοι που επιτρέπεται να βγουν. Μπορούν να πάνε στη δουλειά τους», τονίζει.
«Αν χρειάζομαι κάτι, πώς πρέπει να το πάρω; Είναι τιμωρία. Δεν είναι το Ισλάμ. Αυτοαποκαλούνται μουσουλμάνοι. Δεν είναι σωστό να τιμωρούν γυναίκες».
Με πληροφορίες από το CNN
Διαβάστε επίσης:
Το σκίτσο που σοκάρει: «Θα εξαναγκάσουν μικρά κορίτσια σε γάμους με μαχητές Ταλιμπάν»
Δολοφόνησαν τον πατέρα της, όταν ήταν 11. Το μόνο που ήθελε ήταν να μείνει ζωντανή…
