Δολοφόνησαν τον πατέρα της, όταν ήταν 11. Το μόνο που ήθελε ήταν να μείνει ζωντανή…

Δολοφόνησαν τον πατέρα της, όταν ήταν 11. Το μόνο που ήθελε ήταν να μείνει ζωντανή...

Τη λένε Νάντια και η ιστορία της έχει να μας διηγηθεί τόσα πολλά και να μας περάσει άπειρα μηνύματα θέλησης, αισιοδοξίας, αποφασιστικότητας και ψυχικού σθένους.

Η ζωή της μπορεί εύκολα να αποτελέσει έμπνευση για κινηματογραφική ταινία. Η Νάντια Ναντίμ, αν και είναι από τα μεγαλύτερα αστέρια του ευρωπαϊκού γυναικείου ποδοσφαίρου, ωστόσο λίγοι μπορεί να την γνωρίζουν.

Πρόσφατα, με την φανέλα της Παρί Σεν Ζερμέν κατέκτησε τον τίτλο στο γαλλικό πρωτάθλημα, ως επαγγελματίας έχει σκοράρει περίπου 200 γκολ, ενώ είναι διεθνής με την Εθνική Δανίας 98 φορές. Αγωνίζεται στη θέση του επιθετικού.

Σπουδάζει στην Ιατρική, ενώ ονειρεύεται να γίνει επιτυχημένη πλαστική χειρουργός. Μιλά άπταιστα 11 γλώσσες και βρίσκεται στη λίστα του Forbes με τις πιο ισχυρές γυναίκες στον διεθνή αθλητισμό.

Εκτέλεσαν τον πατέρα της, όταν εκείνη ήταν 11 ετών

Γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1988 στην Χεράτ του Αφγανιστάν. Ήταν μόλις 11 ετών, όταν οι Ταλιμπάν εκτέλεσαν τον πατέρα της,  ο οποίος ήταν στρατηγός του αφγανικού στρατού, σύμφωνα με τον βρετανικό Independent. 

Μαζί με τη μητέρα της και τις τέσσερις αδελφές της, αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν μέσω του Πακιστάν με πλαστά διαβατήρια, πριν τελικά φτάσουν στη Δανία, χώρα την οποία σήμερα, νιώθει πατρίδα της και αποκαλεί «σπίτι» της.

Διαβάστε επίσης: Την εγκατέλειψαν μωρό οι γονείς της επειδή ήταν αλμπίνο – Σήμερα είναι μοντέλο της Vogue και στέλνει ένα σπουδαίο μήνυμα

Όταν ήταν 2 μηνών της έριξε οξύ ο πατέρας της – Σήμερα είναι μοντέλο και εμπνέει όλον τον κόσμο

H συγκινητική ιστορία ενός παιδιού του πολέμου που κατάφερε να ανέβει στη σκηνή της Eurovision (εικόνες+video)

«Το μόνο πράγμα που σκεφτόμουν ήταν να μείνω ζωντανή. Ξέρετε. Να επιβιώσω μέχρι την επόμενη ημέρα. Μοιάζει σαν να λέμε: Οκ, τι πρόκειται να συμβεί; Τι θα γίνει το αμέσως επόμενο λεπτό; Πώς μπορώ να επιβιώσω μέχρι να ξημερώσει η εόμενη μέρα;», ανέφερε σε συνέντευξή της στο CNN.

«Και σκέφτομαι τις ιστορίες όλων αυτών των ανθρώπων στους προσφυγικούς καταυλισμούς. Ξέρετε, είναι η στιγμή που προσπαθείς να κάνεις το καλύτερο και να επιβιώσεις, ελπίζοντας για ένα καλύτερο αύριο», προσθεσε η Νάντια.

«Η Δανία είναι το σπίτι μου»

Όταν η Νάντια και η οικογένειά της έφτασαν στη Δανία.

«Σχεδιάζαμε να φθάσουμε στο Λονδίνο, όπου είχαμε κάποιους συγγενείς. Με πλαστά διαβατήρια περάσαμε στην Ιταλία. Από εκεί, εγώ και η οικογένειά μου μπήκαμε σε ένα φορτηγό και χαιρόμασταν, γιατί πιστεύαμε ότι κατευθυνόμαστε προς το Λονδίνο. Μετά λίγες μέρες και πολλές κακουχίες, μας ξεφόρτωσαν. Περιμέναμε να δούμε το Big Ben, αλλά… Το μόνο που είδαμε ήταν δέντρα και πολύ πράσινο. Ρωτήσαμε έναν περαστικό και τότε ανακαλύψαμε ότι το φορτηγό μας είχε φέρει στη Δανία»!

Ξεκίνησαν τη ζωή τους σε έναν προσφυγικό καταυλισμό και ήταν εκεί που ανακάλυψε την αγάπη της για το ποδόσφαιρο.

Σε κάποια γήπεδα που ήταν κοντά στο σημείο που διέμενε, η Νάντια θυμάται να βλέπει παιδιά να παίζουν τριγύρω με αυτήν την στρογγυλή μπάλα.

«Μοιάζει πραγματικά cool αυτό το παιχνίδι, θα ήθελα να κάνω το ίδιο. Από τότε, δεν άφησα ποτέ το ποδόσφαιρο και κοιτάξτε πού με έφερε, στην Παρί Σεν Ζερμέν», σημείωσε η 33χρονη.

Αξίζει να πούμε, ότι το ντεμπούτο της στο γήποδο δεν ήταν ακριβώς σαν αυτό που κάνει τώρα.

«Στην αρχή ήταν λίγο όπως νά ναι. Ήταν σαν όλοι να κλωτσούν τη μπάλα, να ακολουθούν ο ένας τον άλλον, όλοι εναντίον όλων. Όμως, σιγά σιγά, ανακάλυψα πώς παίζεται το ποδόσφαιρο, επειδή υπήρχε ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος κοντά στον καταυλισμό αι μπορούσα να δω ακριβώς πώς παίζεται, κανόνες, ανάπτυξη και σιγά σιγά ήθελα να παίξω με αυτόν τον τρόπο», ανέφερε η Νάντια.

«Θα ήθελα να γίνω πάλι παιδί»

Η Νάντια περιγράφει τους ανθρώπους ως «περίεργους» και πιστεύει ότι πιθανώς να προσπαθήσουν να δοκιμάσουν κάτι νέο, και κυρίως τα παιδιά. Για εκείνη, αυτός είναι ο λόγος που για τα παιδιά, τα οποία μεγαλώνουν σε προσφυγικά καμπ, ο αθλητισμός είναι μία πολύ σημαντική ευκαιρία.

Επισημαίνει, ότι προκαλεί έκπληξη στον κόσμο, όταν περιγράφει τη διαμονή της στον προσφυγικό καταυλισμό ως μία από τις πιο διασκεδαστικές περιόδους της ζωής της. Προερχόμενη από μία χώρα σε εμπόλεμη κατάσταση, το Αφγανιστάν, η Νάντια έχει χάσει την πραγματική της παιδική ηλικία.

Ωστόσο, όπως η ίδια λέει, όλα άλλαξαν όταν ήρθε στη Δανία. 

«Ξαφνικά ήρθα σε ένα προσφυγικό καμπ, όπου υπήρχε πρόσβαση στο διάβασμα και τα σπορ, κι έτσι ένιωσα ότι έγινα πάλι παιδί. Έχω πραγματικά πολύ όμορφες αναμνήσεις από εκεί. Ξέρω πως ακούγεται αλλόκοτο, όταν το λέω σε άλλους ανθρώπους. Με κοιτούν με απορία. Όμως, έτσι νιώθω. Είναι δύσκολα στο Αφγανιστάν, δεν είναι η καλύτερη κατάσταση για να βιώσει ένα παιδί, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο για αυτά», σημείωσε η Νάντια.

Η ποδοσφαιρική της καριέρα ξεκίνησε στον σύλλογο Β52 Άαλμποργκ, ενώ το 2009 φόρεσε τα χρώματα της εθνικής Δανίας.

Το όνειρο της Ιατρικής και οι φιλανθρωπίες

«Όταν με ρωτούν: Πώς νιώθεις όταν βάζεις γκολ; Απαντάω, είναι φανταστικά. Αλλά νιώθω κάπως έτσι και μέσα σε μια αίθουσα χειρουργείου» λέει η Νάντια, όσον αφορά τις σπουδές της στην Ιατρική.

«Πρόσφατα είχα παίξει σε έναν αγώνα και ήμουν πολύ κουρασμένη αλλά όταν, λίγο αργότερα, βοήθησα έναν γιατρό σε μια επέμβαση νεφρού, στεκόμουν εκεί, για δύο ώρες, στην ίδια στάση, κρατώντας ένα εργαλείο για να βλέπει καλύτερα. Πονούσα παντού εξαιτίας του αγώνα αλλά ένιωθα τόσο καλά, που η καρδιά μου κόντευε να σπάσει. Είχα μια έκρηξη αδρεναλίνης και σκέφτηκα: “Θεέ μου, είναι τόσο κουλ. Κυριολεκτικά βλέπω το εσωτερικό κάποιου”. Κάποτε, ως χειρουργός, θα έχω όλη την ευθύνη και θα είναι πιο ακραίο από ό,τι έχω ζήσει ποτέ», πρόσθεσε.

Όταν δεν αγωνίζεται στα γήπεδα, η Νάντια Ναντίμ, προσφέρει οικειοθελώς τις υπηρεσίες της στα Ηνωμένα Έθνη και επιδίδεται σε φιλανθρωπίες. Τον τελευταίο καιρό συνεργάζεται με φιλανθρωπικές οργανώσεις, και ειδικότερα μέσω του σωματείου KLABU, που βοηθά στην δημιουργία αθλητικών συλλόγων σε καταυλισμούς προσφύγων σε όλο τον κόσμο.

Με πληροφορίες απο το CNN