Δύσκολα δεχόμαστε ότι κάτι που αγαπάμε θα τελειώσει. Στεναχωριόμαστε, πονάμε, αντιδρούμε και συνεχίζουμε τη ζωή μας… Το να αποδεχτείς ότι κάτι δεν θα ξανασυμβεί στη ζωή σου είναι σκληρό. Όταν, όμως, αυτό το κάτι αφορά μια μαμά και τα παιδιά που αυτή δεν θα κάνει, είναι σπαρακτικό.
Η Elizabeth Broadbent βίωσε αυτήν ακριβώς την κατάσταση και μοιράστηκε τις σκέψεις και τον πόνο της στο scarymommy.com. Πώς θα νιώθατε στη θέση της;
«Υπάρχει ένας βαθύς πόνος στο να ξέρεις ότι τελείωσες, ακόμα και αν ξέρεις, ότι αυτό είναι το σωστό. Ακόμα και αν ίσως το ήθελες. Η οικογένειά μου είναι εντάξει. Ο μεγαλύτερος γιος μου λέει ότι δεν χρειάζεται άλλα αδέρφια και ο δεύτερος παραπονιέται λέγοντας: “Μα, είμαστε μόνο 5!”. Και αυτό μου ραγίζει την καρδιά, επειδή ξέρω πόσο θα ήθελε έναν μικρό αδερφό. Αυτές είναι μερικές από τις σκέψεις μιας μαμάς όταν μαθαίνει ότι η οικογένειά της δεν θα μεγαλώσει άλλο. Η οικογένειά μας είναι γεμάτη, αλλά ο σύζυγός μου και εγώ δεν νιώθουμε ολοκληρωμένοι.
Πάντα θέλαμε μια μεγάλη οικογένεια. Πέντε ή έξι παιδιά! Δεν μπορώ, όμως, να ακολουθώ την αγωγή που ακολουθώ και να έχω και μια υγιή εγκυμοσύνη. Δεν μπορώ να παίρνω τα φάρμακα που παίρνω, να προσέχω τρία παιδιά, να κουβαλάω ένα μωράκι και να έχω το άγχος της υπερέμεσης εγκυμοσύνης. Αν θυμηθώ και την τελευταία μου τότε δεν πρέπει να μου περνά από το μυαλό ούτε σαν μακρινό ενδεχόμενο. Απέκτησα το μικρότερο παιδί μου πριν 4 χρόνια και κατέληξα στο νοσοκομείο από πολύ νωρίς, λόγω των πάρα πολύ έντονων συμπτωμάτων της εγκυμοσύνης. Είχα εξαντληθεί, το μωρό μου δεν έπαιρνε κιλά, είχα φοβηθεί πολύ. Οπότε αυτή η μήτρα έκλεισε!
Θα μπορούσαμε να υιοθετήσουμε και μπορεί να το κάνουμε, αλλά όλη η διαδικασία της βιολογικής σύλληψης, της εγκυμοσύνης, του τοκετού δεν αποτελεί πια μια πιθανότητα για μένα. Θέματα υγείας και δυνατά φάρμακα αναγκάζουν εμένα να αφήσω πίσω μου αυτό το μαγικό συναίσθημα, άλλες γυναίκες μπορεί να βίωσαν πολύ δύσκολες εγκυμοσύνες, να έχασαν τα μωράκια τους πριν αυτά γεννηθούν, να φοβούνται ή απλώς να επιλέγουν να μην κάνουν παιδιά με φυσικό τρόπο.
Εγώ, όμως, τελείωσα με τα μωρουδιακά. Δεν θα αλλάξω ξανά πάνες, δεν θα ξυπνήσω το βράδυ από κλάματα, δεν θα ξενυχτήσω παρακαλώντας το μωράκι μου να κοιμηθεί. Δεν θα περιμένω για τις πρώτες φορές, τα πρώτα βήματα, τις πρώτες λέξεις, τις πρώτες εμπειρίες.
Αυτή την περίοδο δεν μπορώ να αντικρίσω ή να μιλήσω για εγκύους. Πρόσφατα, μια πολύ καλή μου φίλη κατάφερε να μείνει επιτέλους έγκυος. Μετά από πάρα πολλές αποτυχημένες προσπάθειες. Μου έστειλε μήνυμα με τα ευχάριστα και με πήρε τηλέφωνο, αλλά δεν απάντησα. Ξέσπασα μόνο σε κλάματα. Ντρέπομαι, αλλά δεν αντέχω αυτή τη στιγμή την λάμψη, την χαρά, την αγωνία μιας εγκύου. Δεν θα ξανανιώσω ποτέ έτσι και το συναίσθημα αυτό είναι αβάσταχτο!
Πολλοί μας λένε να είμαστε ευγνώμωνες για όσα έχουμε, λες και όσα νιώθουμε δεν έχουν σχέση με τα παιδιά μας. Τα αγαπάμε τόσο πολύ και τόσο βαθιά που θέλουμε κι άλλα. Αγαπούσαμε τα παιδιά μας ως μωρά και τα λατρεύουμε και τώρα, αλλά επιθυμούμε κι άλλη από αυτή την αγάπη. Θέλουμε η οικογένειά μας να μεγαλώσει, να ανθίσει.
Θέλουμε όλα τα βήματα να γίνουν ξανά από την αρχή, τα κλάματα, η κούραση, τα γέλια, τα παιχνίδια, τα χάδια! Εγώ θέλω πολύ να τα ξαναζήσω όλα αυτά!
Προς το παρόν, όμως, θα απολαμβάνω το σχεδόν 4 ετών μικρό μου. Θα ξεμπερδεύω τα ξανθά μαλλιά του και θα γελάω με την τρελή αγάπη του για τους σκαντζόχοιρους. Θα αγκαλιάζω με αγάπη την «απαίτηση» του εξάχρονου παιδιού μου να κρατά το χέρι μου όταν βρισκόμαστε έξω και θα αγαπώ τις στιγμές που ο μεγάλος μου γιος σηκώνει τον μικρό αγκαλιά, ακόμα και όταν του λέω να μην το κάνει.
Θα αγαπάω τα παιδιά μου μέχρι θανάτου! Και κρυφά, στις μικρές μου στιγμές, μόνη μου, θα κλαίω για εκείνα που δεν θα αποκτήσω ποτέ…
