Το να φέρεις στον κόσμο ένα μωρό αποτελεί την απόλυτη ευτυχία! Ένας νέος γονιός, όμως, ακόμα και όταν κρατήσει στα χέρια του το μωρό του, δεν παύει να ανησυχεί.
Ειδικά, όταν για να καταφέρει να το κρατήσει στα χέρια του, να το σφίξει, να το «ζουλήξει» και να το πάρει μαζί στο σπίτι θα πρέπει να περάσει καιρός. Πολύς καιρός. Με αγωνίες, ανακοινώσεις, αλλαγές.
Υπάρχουν μαμάδες που γεννούν και δεν κρατάνε αμέσως τα παιδιά τους στην αγκαλιά τους, γιατί αυτά πρέπει να περάσουν λίγο καιρό σε θερμοκοιτίδες. Για να πάρουν το απαιτούμενο βάρος, για να αναπτυχθούν όπως θα έπρεπε, για να δυναμώσουν.
Μια τέτοια μαμά, η Stephanie O. γράφει στο scarymommy.com γι’αυτήν ακριβώς την εμπειρία της και για τις σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό της όταν το μωρό της έμεινε στην θερμοκοιτίδα για σχεδόν έναν μήνα!
«Ήταν προπαραμονή Χριστουγέννων όταν κάλεσα τον γυναικολόγο μου εξαιτίας ενός απίστευτα δυνατού πονοκεφάλου που με βασάνιζε όλη την ημέρα. Πήγα στο νοσοκομείο για εξετάσεις αίματος και τότε έμαθα τα δυσάρεστα. Ο γιατρός είπε, ότι έπρεπε να μπω επειγόντως στην αίθουσα τοκετών, αφού διέγνωσε νεφρική ανεπάρκεια. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι όλα γίνονται πολύ γρήγορα και πολύ σύντομα. Ήμουν μόλις 35 εβδομάδων!
Συζήτησα όλες τις πιθανές εξελίξεις με τους γιατρούς και το ενδεχόμενο της θερμοκοιτίδας μου ακουγόταν πολύ επικίνδυνο και «ξένο». Ο πανικός με είχε κυριεύσει. Το μόνο που ήθελα ήταν ένα υγιές μωρό!
Την παραμονή των Χριστουγέννων γέννησα με καισαρική ένα αγοράκι. Άκουσα το κλάμα του, αλλά όταν ξύπνησα δεν ήταν δίπλα μου. Τότε ο σύζυγός μου μου εξήγησε, ότι ο γιος μας έπρεπε να μείνει στην θερμοκοιτίδα, αν και ανέπνεε κανονικά. Με καθησύχασε ότι όλα θα πήγαιναν καλά, όμως κανείς δεν με είχε προετοιμάσει για το τι θα ακολουθούσε στο ταξίδι που ξεκινούσε με το μωρό μου να μένει στην κοιτίδα.
Ποια ήταν τα 10 πράγματα που βίωσα και με σημάδεψαν για πάντα;
- Τα «συγχαρητήρια» μηνύματα
Όταν ανακοινώσαμε ότι το πρώτο μας μωράκι γεννήθηκε οι απαντήσεις όλων κινούνταν σε πολύ χαρούμενο και αισιόδοξο πλαίσιο. «το πιο όμορφο χριστουγεννιάτικο δώρο», έλεγαν όλοι. Ήταν, όμως, έτσι; Δεν μπορούσα να κρατήσω το μωρό μου και το κοιτούσα μέσα από ένα πλαστικό κουτί. Δεν ήξερα τι θα ερχόταν στη συνέχεια και δεν μπορούσα να συμμεριστώ την χαρά όλων των άλλων… - Το δωμάτιο και τα άλλα μωρά
Τα πράγματα έγιναν χειρότερα όταν πήγα στο δωμάτιό μου. Με είχαν βάλει σε έναν θάλαμο μαζί με άλλες μαμάδες. Έτσι όλη την νύχτα άκουγα κλάματα υγιών μωρών και τις μαμάδες τους να τους μιλούν, να τους τραγουδούν, να τα κρατούν αγκαλιά!
- Η αγκαλιά στο μωρό μου
Δεν μπορούσα να πάρω αγκαλιά το παιδί μου. Ούτε εγώ ούτε ο άντρας μου. Γιατί οι νοσοκόμες και οι γιατροί τον κρατούσαν, τον τάιζαν, τον άλλαζαν και μεις δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα; Όταν τον πρωτοκράτησα για πρώτη φορά ένιωσα αγαλλίαση, αγάπη, ευτυχία. Αλλά η πρώτη αυτή αγκαλιά κράτησε μόλις 10 λεπτα! - Ο όρος «γελαστό, λευκό αγόρι»
Ένας όρος που όπως έμαθα αργότερα, στην Αμερική τουλάχιστον, χρησιμοποιείται πολύ συχνά για τα μωράκια στις θερμοκοιτίδες. Μου το έλεγαν οι νοσοκόμες και οι γιατροί, αλλά δεν το καταλάβαινα. Νόμιζα, ότι προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν και να μου δώσουν κουράγιο. Στα αυτιά μου, όμως, ακουγόταν τόσο υποτιμητικό, τόσο ρατσιστικό! - Το εξιτήριο
Το δικό μου, όχι του μωρού μου! Το να αφήσω το παιδί μου στο νοσοκομείο και να φύγω ήταν από τα δυσκολότερα πράγματα που έπρεπε να κάνω. Ένιωθα απελπισμένη. Φυσικά, όσες μέρες έμεινε το παιδί εκεί πηγαινοερχόμουν σχεδόν κάθε ώρα. Ήθελα να είμαι στο πλάι του… - Η «μάχη» μεταξύ γονιών και νοσοκόμων
Όσο καιρό μείναμε στο νοσοκομείο ένιωθα μια ανεξήγητη ένταση από την πλευρά των νοσοκόμων. Υπήρχαν νοσηλεύτριες που μας επέτρεπαν να αγγίζουμε το παιδί μας. Να το αλλάζουμε, να το ταΐζουμε. Ήξεραν ότι το χρειαζόμασταν, ότι μας βοηθούσε. Άλλες, όμως, ήταν πολύ αυστηρές και μας αρνούνταν κάθε επαφή με το μωρό μας. Ήταν για το καλό του έλεγαν. Αν και υπήρχαν και οι νοσοκόμες που μας επέτρεπαν να έρθουμε κοντά με το παιδί μας, το αίσθημα που μου άφησε αυτή η συναναστροφή είναι πολύ δυσάρεστο. Ένιωσα άχρηστη, πως δεν «μετρούσα», πως δεν είχα κανέναν έλεγχο στη ζωή μου ή στου παιδιού μου. - Η αβεβαιότητα της κάθε μέρας
Νομίζω το χειρότερο κομμάτι της όλης κατάστασης. Η θερμοκοιτίδα σε εισάγει σε έναν κόσμο απόλυτης αβεβαιότητας και άγχους. Την 19η μέρα μας είπαν, ότι το μωρό μπορούσε να έρθει στο σπίτι. Η χαρά μας δεν περιγραφόταν. Προετοιμάσαμε το σπίτι και ετοιμαστήκαμε. Ένα τηλεφώνημα, όμως, τα άλλαξε όλα. Τελικά, θα έμενε υπό παρακολούθηση για άλλες 48 ώρες. Αφού περιμέναμε 46 ώρες μας είπαν ότι το μωρό έπρεπε, τελικά, να συνεχίσει να βρίσκεται στην κοιτίδα. Ήταν σαν να μας έδιναν την χαρά και να μας την έπαιρναν. Δεν ξέραμε τι να περιμένουμε… - Γιόρτασα πράγματα που δεν περίμενα να γιορτάσω
Η χαρά και η περηφάνια που ένιωσα όταν θήλασα πρώτη φορά το μωρό μου δεν περιγράφονταν. Μπόρεσα να το βοηθήσω! Η πρώτη αγκαλιά που του έκανα ήταν τόσο δυνατή. Και μετά ήταν τα μπιμπερό. Κάθε φορά που έπινε όσα μιλιγκράμ γάλα έπρεπε πέταγα στον ουρανό. Η μεγαλύτερη χαρά μου; Όταν τελικά ήρθε το μωρό στο σπίτι μας… Το ταξίδι μας ως οικογένεια ξεκινούσε… - Όσα δεν σκεφτόμουν ποτέ ως νέος γονιός
Η θερμοκοιτίδα ήταν ένα τρενάκι λούνα παρκ από το οποίο δεν μπορούσα ποτέ να κατέβω. Ακόμα και τώρα, σχεδόν 3 χρόνια μετά ακόμα παλεύω με τις επιπλοκές της πρόωρης εγκυμοσύνης μου. Νιώθω, όμως, τυχερή που είχα ιατρικές δομές και ιατρικό προσωπικό να με βοηθήσει.
Θα είμαι για πάντα ευγνώμων στους γιατρούς και τις νοσοκόμες που πρόσεχαν το μωρό μου 24 ώρες το 24ωρο για έναν μήνα. Κατάλαβα, ότι όλοι τους ενδιαφέρονταν για το παιδί μου. Εκείνο που δεν σκέφτηκα ποτέ ως νέα μαμά ήταν, ότι το παιδί μου δεν θα επέστρεφε μαζί μου στο σπίτι μου. Πόσω μάλλον να μου έλεγαν ότι δεν θα μπορούσα να το αγγίζω…
- Ένας δεσμός που μόνο οι γονείς με παιδιά στην κοιτίδα αντιλαμβάνονται…
Ένιωθα ενοχές όταν έλεγα πως το μωρό μου ήταν πρόωρο στις 35 εβδομάδες, ενώ φίλες μου είχαν γεννήσει πολύ νωρίτερα από αυτό. Αλλά είτε το μωρό σας περάσει 1 μέρα στη θερμοκοιτίδα είτε μήνες αυτή είναι μια εμπειρία που έχετε κοινή. Ο φόβος και το άγχος που νιώσατε θα σας δένουν για πάντα. Πρόκειται για έναν μοναδικό δεσμό…
Όλα γίνονται καλύτερα με τον καιρό. Απολαύστε το μωρό σας με όποιον τρόπο θέλετε και μπορείτε. Υπάρχουν πολλά ακόμα που θα γιορτάσετε. Και αγαπήστε τα για αυτό που είναι, επειδή στο τέλος οι μάχες που δώσατε εσείς, ως γονείς, δεν συγκρίνονται με όσα ξεπέρασαν εκείνα…
