Γονείς, ακούστε το παιδί σας, δώστε χώρο στη θλίψη του, μην του λέτε: «Έλα τώρα δεν είναι τίποτα»

«Θέλω να είμαι δίπλα σου, να σε ακούω. Πολλές φορές όμως δυσκολεύομαι.
Προχτές έπεσες και σου είπα : «Έλα τώρα, πως κάνεις έτσι, δεν είναι τίποτα!»
Και έκλαψες περισσότερο.

Δεν μπόρεσα να ακούσω το πόνο σου, την θλίψη σου, να της αφήσω χώρο.
Μου φώναξες: «Άσε με!» Σαν ηλεκτροσόκ μου ακούστηκε.

Αυτό θέλω σκέφτηκα; Αν είχα πέσει εγώ; Θα ήθελα να μου πουν ότι δεν είναι τίποτα; Και ξαφνικά θυμήθηκα ότι έχω πέσει και γω σαν παιδί.

Πολλές φορές. Και κανείς δεν με άκουσε. Κανείς δεν άκουσε τον πόνο μου. Μου λέγανε όλοι ότι δεν είναι τίποτα οπότε στο τέλος το πίστεψα. Ή μάλλον κατάπια τον πόνο μου.

Τότε κατάλαβα ότι πρέπει να ακούσω το μικρό παιδί μέσα μου που έχει πέσει για να μπορώ να ακούσω και σένα.

Έσκυψα, έκατσα δίπλα σου:
– «Πονάει πολύ ε;’»
– «Ναι! Πάρα πολύ»

Σε πήρα αγκαλιά, ή με πήρες εσύ. Δεν ξέρω ποιο παιδί πήρε το άλλο αγκαλιά τελικά.
Νιώσαμε πάντως και οι δύο καλύτερα»

Positive Parents