Συντάκτης: Έλενα Μπούλια

Ένα αφάνταστα συγκινητικό βίντεο βρέθηκε στις οθόνες μας πριν από μερικές ώρες και κρίναμε πως αξίζει, όποιος είναι γονιός, να το παρακολουθήσει, καθώς αποτελεί ωδή στην αποδοχή και την άνευ όρων αγάπη στο πιο δικό μας πλάσμα στον κόσμο αυτό.

Σε αυτό πρωταγωνιστεί ένας πατέρας, ο οποίος επιστρέφει στο σπίτι του έπειτα από αρκετό καιρό που λείπει λόγω της στρατιωτικής του ιδιότητας, για να διαπιστώσει μια τεράστια αλλαγή για την οποία κανένας γονιός δεν μπορεί ποτέ να είναι αρκετά προετοιμασμένος.

Το παιδί του, λοιπόν, κατά το διάστημα που έλειπε, βρήκε τη δύναμη να αποδεχθεί και να προβάλλει σε όλους ποιο πραγματικά είναι. Αποφάσισε να μεταβεί από αγόρι σε κορίτσι, ώστε να μπορέσει να νιώσει έτσι πιο καλά με τον εαυτό του.

Η αντίδραση του πατέρα, όταν αντικρίζει για πρώτη φορά την… κόρη του; Ασύλληπτα συγκινητική.

Για κανέναν γονιό δεν είναι εύκολο να αποδεχθεί μια τόσο μεγάλη αλλαγή. Χρειάζεται σίγουρα τρομερή προετοιμασία και «κουβέντα» με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Το βίντεο αυτό, όμως, θυμίζει ότι η αγάπη του γονιού είναι άνευ όρων. Υπερβαίνει τη μνήμη του γονιού για το παιδί. Αποτελεί την πεμπτουσία του ισχυρότερου στη φύση δεσμού.

Δείτε το βίντεο:

Γράφει η μαμά-blogger Jorrie Varney

Όταν έγινα μαμά συνειδητοποίησα, ότι υπάρχουν πολλά «ζόρια» για τα οποίοι οι γύρω σου «ξεχνούν» να σου μιλήσουν πριν αποκτήσεις παιδί. Για παράδειγμα, κανείς δεν μου είπε πόσο πολύ θα μιλάω και θα ανησυχώ για την εντερική λειτουργία του παιδιού μου –το χρώμα, την υφή και την συχνότητα, αν με «πιάνετε»… Επιπλέον, δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ, ότι το να είμαι καλή μαμά, θα σημαίνει να είμαι συχνά κακή εργαζόμενη.

Ήξερα, όταν «έμπαινα» σε αυτό, ότι ίσως κάποιες μέρες να έπρεπε να λείπω από την δουλειά ή να σχολάω νωρίτερα. Δύο παιδιά μετά συνειδητοποιώ, ότι αυτές οι μέρες είναι πολλές.

Το να λείπω από την δουλειά είναι για εμένα εξαιρετικά δύσκολο, γιατί είμαι τελειομανής. Όχι όσο τελειομανής ήμουν, βέβαια, πριν τα παιδιά, αφού πλέον έχω αναγκαστεί να βάλω πολύ νερό στο κρασί μου. Μου πήρε έναν χρόνο για να μπορέσω να αποδεχθώ τις «ατέλειες» της μητρότητας, αλλά κάπως τα κατάφερα. Όμως, πάντα νιώθω, πως όταν κάνεις κάτι, πρέπει να το κάνεις με το μέγιστο των δυνατοτήτων σου.

Και παρόλο που δεν είμαι καθόλου τέλεια, είμαι αρκετά καλή μαμά το 80% του χρόνου, και μέτρια το άλλο 20%. Μερικές φορές, όμως, το να είμαι καλή μαμά σημαίνει, ότι θα είμαι κακή εργαζόμενη. Και τότε δυσκολεύομαι πολύ, γιατί θέλω να είμαι εξαιρετική και στα δύο, όμως ορισμένες φορές χρειάζεται να διαλέξεις ανάμεσα στο ένα και το άλλο. Και όταν καλούμαι να επιλέξω, τα παιδιά μου κερδίζουν χωρίς δεύτερη σκέψη. Η δουλειά μου είναι σημαντική για εμένα, αλλά η βασική μου ζωή είναι στο σπίτι.

Δεν θέλω να είμαι κακή υπάλληλος. Το μισώ. Και ξέρω, ότι συχνά φορτώνω τους συναδέλφους μου για τον ένα ή τον άλλον λόγο, απλά και μόνο επειδή έχω δύο παιδιά: Σχολικές εκδηλώσεις, συναντήσεις με δασκάλους, κάποιο παιδί που θα είναι άρρωστο, ραντεβού στον παιδίατρο για εμβόλιο… περίπου 2 φορές τον μήνα θα χρειαστεί για κάποιον λόγο να λείψω. Όταν είμαι στη δουλειά «τα δίνω όλα», γιατί την αγαπώ και θέλω να είμαι ικανό μέλος της ομάδας, αλλά δεν μπορώ να της δώσω προτεραιότητα –απλά δεν μπορώ!

Το πόσο συχνά αρρωσταίνουν τα παιδιά όταν είναι μικρά, είναι κάτι ακόμα που ξέχασαν να μου πουν πριν γίνω μαμά. Το καταλαβαίνω –χτίζουν ανοσοποιητικό, αλλά… πόσοι ιοί υπάρχουν τέλος πάντων εκεί έξω; Και γιατί οι παιδίατροι δεν έχουν «κάρτες πόντων»; Θα είχα αμέτρητες δωρεάν επισκέψεις μέχρι τώρα! Κι αν δεν κολλήσει «τα πάντα» το ένα σου παιδί, θα τα κολλήσει σίγουρα το δεύτερο!

Το μισώ να πρέπει να λείψω από την δουλειά, όταν τα παιδιά μου είναι άρρωστα, όμως είμαι η μαμά τους και θα είμαι εκεί για να τα φροντίσω, όποτε κι αν χρειαστεί, ακόμα κι αν κάποια στιγμή αναγκαστώ να χάσω τη δουλειά μου. Δεν υπάρχει επιλογή για εμένα. Εξάλλου, δεν έχω και πολλούς δικούς μου ανθρώπους για να με βοηθήσουν. Τα παιδιά μου είναι η πρώτη μου προτεραιότητα και πάντα θα είναι…

Κα ακόμα κι αν έχω δύο-τρεις ανθρώπους για να καλέσω αν χρειαστεί κάτι επείγον, θέλω εγώ να είμαι εκεί γι’αυτό. Θέλω εγώ να είμαι εκεί, όταν θα λένε το ποίημα στη σχολική γιορτή, όταν θα έχουν αγώνες στο μπάσκετ, όταν θα αποφοιτούν από το σχολείο. Αυτές είναι οι «μεγάλες» μέρες του να είσαι γονιός –είναι και αυτές ένας ακόμα λόγος για να ονειρεύεσαι να γίνεις γονιός!

Ξέρω, ότι δεν έχουν όλες οι μαμάδες την πολυτέλεια να καλούν, κάθε φορά που το μωρό τους είναι άρρωστο, στη δουλειά τους και να λένε, ότι θα λείψουν. Κάποιες φορές πρέπει να πας υποχρεωτικά στην δουλειά, διαφορετικά δεν θα μπορείς ούτε τους λογαριασμούς σου να πληρώσεις. Αλλά το να είσαι καλή μαμά, έχει διαφορετική μορφή και έννοια για την κάθε μια μας. Και όλες μας κάνουμε αυτό που πρέπει, για να προσφέρουμε ό,τι μπορούμε στα παιδιά μας.

Μπορεί να είμαι κακή εργαζόμενη, αλλά είμαι καλή μαμά και θα είμαι πάντα εκεί για τα παιδιά μου, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει, ότι στην δουλειά μου θα μείνω πίσω…

Γράφει η κοινωνική λειτουργός και μαμά Marybeth Bock

Σε καμία άλλη εποχή δεν έχει υπάρξει τόσο εύκολο να σχολιάσεις κάποιον, όσο στη σημερινή. Σχολιάζουμε ανοιχτά και ανερυθρίαστα τα πάντα: Τα νέα, την εξωτερική εμφάνιση κάποιου, τη συμπεριφορά του…

Όχι, ότι δεν το κάναμε και στο παρελθόν, πριν μπει το διαδίκτυο και τα social media στη ζωή μας, αλλά… ήταν πιο δύσκολο! Να γράψεις γράμμα με χαρτί και μολύβι, να το ταχυδρομήσεις, να φτάσει π.χ. στην εφημερίδα και να ελπίζεις, ότι μερικές ημέρες μετά θα το δεις να δημοσιεύεται και χιλιάδες άλλοι να το διαβάζουν.

Σήμερα, απλά βγάζουμε το κινητό από την τσέπη, γράφουμε γρήγορα τη γνώμη μας για τις πράξεις ή τις σκέψεις κάποιου άλλου, πατάμε ένα κλικ και σε κλάσματα δευτερολέπτων, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη μπορούν δυνητικά να έχουν πρόσβαση στην κρίση μας.

Και πόσο γρήγορα κρίνουμε… Ως γονείς παιδιών και εφήβων, πολύ συχνά εκφέρουμε άποψη για τα παιδιά των άλλων, θεωρώντας πως έτσι θα δώσουμε ένα μάθημα στα δικά μας. Ή το κάνουμε απλά για κουτσομπολιό –επιδιώκοντας υποσυνείδητα να κάνουμε τα δικά μας παιδιά να δείχνουν ανώτερα!

Πολύ εύκολα κρίνουμε τα παιδιά των άλλων, μέχρι να έρθει η ώρα το δικό μας παιδί να βρεθεί στη θέση τους…

Πολύ εύκολα κρίνεις και περιγελάς το παιδί που τα παράτησε πριν από έναν μεγάλο αγώνα, μέχρι να είναι το δικό σου παιδί που θα κάνει το ίδιο, καταβεβλημένο από το υπερβολικό άγχος.

Πολύ εύκολα θεωρείς ότι ο «ξερόλας», «άριστος σε όλα» μαθητής της τάξης είναι τρομερά ενοχλητικός, μέχρι να κάνει το δικό σου παιδί το ίδιο και ξαφνικά να μάθεις, ότι βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού και πασχίζει να καταλάβει πώς πρέπει να συμπεριφέρεται στις κοινωνικές συναναστροφές. Είναι εύκολο να βάλεις την ταμπέλα «τεμπέλης» ή «χαζός» στο παιδί που δεν παίρνει τίποτα στα σοβαρά, μέχρι να είναι το δικό σου παιδί και να αρχίσεις τότε να προσπαθείς να κρύψεις με κάθε τρόπο το γεγονός, ότι αντιμετωπίζει μαθησιακές δυσκολίες.

Είναι εύκολο να χαρακτηρίσεις «εξώλης και προώλης» το κορίτσι που δημοσιεύει ακατάλληλες φωτογραφίες online, μέχρι να μάθεις ότι το ίδιο κάνει και η κόρη σου, επειδή υποφέρει από κατάθλιψη που σχετίζεται με χαμηλή αυτοεκτίμηση για το σώμα της.

Είναι εύκολο να αποφεύγεις και να ενοχλείσαι από τον συμμαθητή του έφηβου παιδιού σου που του ζητά διαρκώς να αντιγράψει τα μαθήματα για το σπίτι. Μέχρι να είναι το δικό σου παιδί που θα το κάνει, επειδή αναγκάζεται να δουλεύει κάθε απόγευμα, για να συνεισφέρει στο οικογενειακό εισόδημα.

Είναι εξίσου εύκολο να αποδέχεσαι τις φήμες, ότι ένα παιδί συνελήφθη για κατοχή ναρκωτικών, μέχρι να μάθεις με φρίκη, ότι το παιδί σου έκλεψε τα χάπια κάποιου συγγενή για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τον τεράστιο πόνο που έχει, για τον οποίο φοβάται να σου μιλήσει.

Είναι αστείο να γελάς με τα παιδιά που πιάστηκαν στα πράσα να κάνουν σεξ στις σχολικές τουαλέτες. Μέχρι να μάθεις, ότι το ένα παιδί ήταν το δικό σου και ότι είχε υποστεί τρομερό bullying προκειμένου να αποδείξει, ότι δεν είναι γκέι.

Είναι εύκολο να κατηγορείς τα «κακά κορίτσια» της τάξης που δεν κάλεσαν την κόρη σου στο πάρτι και την έκαναν δυστυχισμένη. Μέχρι να ανακαλύψεις πως ήταν η κόρη σου που καιρό τώρα τους φερόταν με τρομερή ασέβεια…

Είναι εύκολο να θυμώνεις με το παιδί που περπατά αργά μπροστά σου στον δρόμο, μέχρι να συνειδητοποιήσεις, ότι είναι επειδή κρατά από το χέρι το αδερφάκι του που είναι ΑμεΑ.

Είναι αποδεκτό να κριτικάρεις το παιδί που δεν ντύνεται όπως τα άλλα ή δεν παίζει παιχνίδια που συνηθίζονται για το φύλο του, μέχρι να έρθει το παιδί σου και να σου ανακοινώσει, ότι είναι γκέι.

Είναι εύκολο να κρίνεις το παιδί που έμαθες πως σε όλο το πρώτο εξάμηνο στη σχολή γυρνούσε από πάρτι σε πάρτι και δεν πέρασε ούτε ένα μάθημα, μέχρι να μάθεις ότι είναι το δικό σου παιδί, το οποίο πιέστηκε τρομερά για να περάσει στην εν λόγω σχολή και τώρα απλά χαλαρώνει.

Ας προσπαθήσουμε να είμαστε λίγο πιο συμπονετικοί

Κάθε παιδί στην προεφηβεία και εφηβεία παλεύει με κάτι. Ό,τι κι αν λένε οι γονείς του, ό,τι κι αν συζητάει με τους φίλους του, ό,τι κι αν μαρτυρά η παρουσία του στα social media. Πολύ συχνά πιστεύουμε, ότι για να μιλάμε και να έχουμε άποψη «ξέρουμε» -ενώ στην πραγματικότητα, ξέρουμε μόνο ένα μικρό μέρος του τι συμβαίνει στην ζωή του άλλου.

Κρίνουμε πολύ γρήγορα. Αστειευόμαστε πολύ εύκολα. Αποδεχόμαστε τις φήμες αμέσως μόλις τις ακούσουμε. Βάζουμε ταμπέλες και βγάζουμε αβίαστα συμπεράσματα.

Και αυτό πρέπει να σταματήσει.

Γιατί τα παιδιά μας ακούνε, ακόμα κι όταν εμείς πιστεύουμε ότι δεν μας δίνουν καμία σημασία. Και χρειάζεται να γνωρίζουν, ότι κάθε παιδί αξίζει συμπόνια και κατανόηση. Και ότι είναι ανθρώπινο να φοβάσαι αυτό που δεν καταλαβαίνεις, γι’αυτό ο στόχος μας πάντα θα πρέπει να είναι να προσπαθούμε να καταλάβουμε.

Γιατί κάθε νέα μέρα μας φέρνει κατά πρόσωπο με μια νέα ευκαιρία να μοιραστούμε την ανθρωπιά μας, την καλοσύνη μας και να εξασκήσουμε τη συμπόνια μας. Όχι μόνο με την οικογένειά μας, αλλά και με ολόκληρο τον κόσμο.

Γράφει η μαμά-blogger Sa’iyda Shabazz

«Εύχεσαι ποτέ να είχα κάνει ένα ακόμα μωρό;» ρωτά η μητέρα μου.

«Όχι. Νιώθεις ενοχές που δεν μου χάρισες ένα αδερφάκι;» απαντώ.

Όταν η μητέρα μου κι εγώ κάναμε αυτή τη συζήτηση, ήμουν ήδη στα 30 μου και είχα το δικό μου παιδί. Οι γονείς μου απέκτησαν μόνο εμένα. Αποφάσισαν να σταματήσουν στο ένα παιδί, όταν ήμουν περίπου πέντε. Ήταν η σωστή απόφαση, οπότε μου έκανε εντύπωση που η μητέρα μου έκανε αυτή την ερώτηση περίπου 25 χρόνια μετά.

Ακούστε, γονείς: Δεν χρωστάτε στο παιδί σας ένα αδερφάκι. Όσο πολύ κι αν πιστεύετε ότι το χρειάζεται, θα είναι μια χαρά και χωρίς αυτό.

Μπορώ να θυμηθώ τους γονείς μου να με ρωτούν αν θα ήθελα αδερφάκι, όταν ήμουν στον παιδικό σταθμό. Στην αρχή παθιάστηκα με την ιδέα αυτή και τους είπα ότι ήθελα αδερφό. Όταν, όμως, μου είπαν ότι δεν μπορούν να μου το υποσχεθούν ότι θα είναι αγόρι, τους είπα ότι είμαστε μια χαρά όπως είμαστε και ήμουν ένα ευτυχισμένο μοναχοπαίδι. Και ποτέ δεν το μετάνιωσα.

Οι γονείς με ένα παιδί, όμως, συχνά αντιμετωπίζουν διαρκή ερωτήματα σχετικά με το αν σκοπεύουν να αποκτήσουν κι άλλα παιδιά. Εγώ είμαι μαμά ενός παιδιού και από τότε που ήταν ακόμα νεογέννητο ο κόσμος, κυρίως άγνωστοι, με ρωτούσαν πότε θα κάνω δεύτερο. Μερικές φορές απλά γελούσα, όμως άλλες ήμουν ειλικρινής: Τα πλάνα μου αυτή τη στιγμή δεν περιλαμβάνουν ένα ακόμα παιδί.

«Αλλά χρειάζεται αδερφάκι», διαμαρτύρονταν.

Όχι, δεν χρωστάω στο παιδί μου αδερφάκι –είναι μια χαρά και ως μοναχοπαίδι. Εξάλλου, είναι και ο ίδιος απολύτως σαφής ως προς τις επιθυμίες του. Αν κάποιος τον ρωτήσει αν θέλει μια αδερφούλα ή έναν αδερφούλη, είναι εντελώς αντίθετος. Μια μέρα πέσαμε πάνω σε έναν πρώην συμμαθητή του. Η μαμά του ήταν εμφανώς έγκυος, οπότε αναπόφευκτα μιλήσαμε για μωρά. Ρώτησα, λοιπόν, τον γιο μου αν θα ήθελε ένα μωρό, γνωρίζοντας ακριβώς την απάντησή του: «Όχι, δεν θέλω να σε μοιράζομαι», μου είπε σοβαρά.

Αν σκέφτεστε, λοιπόν, να αποκτήσετε ένα ακόμα παιδί, επειδή πιστεύετε ότι το παιδί σας χρειάζεται αδερφάκι, μιλήστε στο παιδί σας. Τα παιδιά συνήθως ξέρουν τι θέλουν. Μπορεί να εκπλαγείτε όταν διαπιστώσετε, ότι δεν του το χρωστάτε. Πιθανότατα είναι πολύ ευτυχισμένο, ακριβώς όπως είναι η ζωή του αυτή τη στιγμή. Φυσικά, θα υπάρξουν που θα ευχηθεί να είχε αδερφάκι. Όμως το αίσθημα αυτό τελειώνει σχεδόν τόσο γρήγορα όσο η ιδέα, ότι ένας αδελφός ή μία αδελφή θα σου λύσει όλα τα προβλήματα. Πιστέψτε με.

Σίγουρα, η ζωή μπορεί να είναι μοναχική χωρίς αδερφάκι. Αλλά αυτός δεν είναι επαρκής λόγος για να αποκτήσεις ένα ακόμα παιδί. Γι’αυτό υπάρχουν οι φίλοι, τα ραντεβού για παιχνίδι, οι ομαδικές δραστηριότητες. Γράψε το παιδί σου σε μία από αυτές, να πηγαίνει μετά το σχολείο. Πήγαινέ το σε μία ομάδα παιχνιδιού, όπου θα συναναστρέφεται με παιδιά της ηλικίας του. Όταν ήμουν εγώ παιδί έκανα χορό και είχα γίνει φίλη με όλα τα παιδιά της γειτονιάς μου. Αν ο γιος μου θέλει να παίξει με φίλους, απλά τον πηγαίνω στον τοπικό παιδότοπο ή την παιδική χαρά. Επιτρέψτε στο παιδί σας να χρησιμοποιήσει τη μοναξιά ή τη βαρεμάρα του σε κάτι δημιουργικό.

Τα μοναχοπαίδια είναι πολύ δημιουργικά γιατί… αναγκάζονται. Όταν δεν έχεις κάποιον για να παίξεις, εφευρίσκεις μόνος σου δικά σου παιχνίδια. Ο γιος μου δεν έχει κανένα πρόβλημα να πάρει τα LEGO και τα τρενάκια του και να φτιάξει τις δικές του, απίθανες φανταστικές ιστορίες.

Ως μοναχοπαίδι, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι οι περισσότεροι από εμάς δεν ασχολούνται καν με το γεγονός ότι δεν έχουν αδέρφια. Για την ακρίβεια, τα περισσότερα μοναχοπαίδια που ξέρω χαίρονται που είναι μοναχοπαίδια. Το να έχεις αδέλφια μοιάζει σπουδαίο, αλλά μερικές φορές είναι και πονοκέφαλος… Για τη μαμά μου, νομίζω, οι ενοχές προέρχονται από το γεγονός ότι έχει αδέλφια. Και έχει αμέτρητες ωραίες ιστορίες από τα παιδικά τους χρόνια. Από την άλλη, βέβαια, η σχέση τους ως ενήλικες δεν είναι η καλύτερη…

Υπάρχουν αδέρφια που τα πάνε εξαιρετικά μεταξύ τους και αδέρφια που δεν είχαν ποτέ στενή σχέση. Οι γονείς ελπίζουν ότι τα παιδιά τους θα τα πηγαίνουν καλά μεταξύ τους, όμως δεν τους περνά ποτέ από το μυαλό ότι μπορεί απλά να μην ταιριάζουν. Αν θες πραγματικά να αποκτήσεις περισσότερα από ένα παιδιά, αυτό είναι υπέροχο! Αλλά το να αποκτήσεις περισσότερα παιδιά επειδή πιστεύεις, ότι το χρωστάς στο μοναχοπαίδι σου, δεν είναι αρκετά καλός λόγος.

Αν νιώθεις ότι χρωστάς στο παιδί σου αδερφάκι, πώς θα νιώσεις αν αποκτήσεις ένα ακόμα παιδί που δεν θα τα πηγαίνει καλά με το πρώτο. Είναι δύσκολο να εξηγήσεις στο παιδί σου ότι έκανες ένα ακόμα επειδή έτσι σου είπε η κοινωνία ότι πρέπει να κάνεις. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι για να έχουν αδέρφια και δεν είναι όλες οι αδελφικές σχέσεις όσο ειδυλλιακές ελπίζουμε να είναι. Δεν θα ήθελες ποτέ να κοιτάξεις πίσω και να το μετανιώσεις…

Οι γονείς θα πρέπει να αποκτούν περισσότερα παιδιά μόνο αν είναι αυτό που πραγματικά θέλουν. Όχι λόγω κοινωνικής πίεσης που τους κάνει να νιώθουν ότι θα απογοητεύσουν το μοναχοπαίδι τους διαφορετικά. Το πιθανότερο είναι, ότι το μοναχοπαίδι σου μακροπρόθεσμα θα σε ευγνωμονεί.

Πηγή: scarymommy.com

Γράφει η ψυχολόγος Karen Young

Όταν όλος ο κόσμος τους διαλύεται, εσύ είσαι ό,τι ακριβώς χρειάζονται για να συγκεντρώσουν τα κομμάτια τους και να νιώσουν ξανά ασφάλεια. Είναι εύκολο να αγχώνεσαι για να βρεις τις σωστές λέξεις ή τις σωστές πράξεις, αλλά αυτό που πραγματικά χρειάζονται περισσότερο είσαι εσύ, μόνο εσύ. Είναι ο τρόπος που νιώθουν, όταν τα κρατάς στην αγκαλιά σου ή όταν κάθεσαι μαζί τους ή ακούς όταν σου μιλάνε.

Όταν μια πληγή ή ο φόβος μιας πληγής κάνει τα παιδιά σου να νιώθουν στρεσαρισμένα και φοβισμένα, θα αναζητήσουν σε εσένα τα σημάδια της ασφάλειας. Αυτή η ασφάλεια θα έρθει από το δέσιμο μαζί σου. Η δύναμη που έχεις να βοηθάς τα παιδιά να νιώθουν ξανά ασφαλή είναι σπουδαία. Είσαι «φτιαγμένη» γι’αυτό –και το ίδιο είναι και εκείνα…

Η σύνδεσή σου μαζί τους είναι το παν. Είναι χάρη σε αυτήν που σου δίνουν την δικαιοδοσία να τα οδηγήσεις πίσω, σε ένα καταφύγιο συναισθημάτων ασφαλείας. Σε εμπιστεύονται και πιστεύουν ό,τι εσύ πιστεύεις. Ακόμα κι αν δεν το πιστεύουν αμέσως, εσύ ανοίγεις το δρόμο γι’αυτό. Όταν εσύ πιστεύεις, ότι ο κόσμος τους θα φτιάξει ξανά και ότι οι άνθρωποι είναι καλοί και έχουν τη δύναμη και τη θέληση να κάνουν το σωστό και πως θα υπάρχει πάντα περισσότερο καλό στον κόσμο παρά κακό, θα αρχίσουν να το πιστεύουν κι εκείνα…

Κάποιες φορές θα έχεις τις απαντήσεις που χρειάζονται. Κάποιες φορές όχι. Δεν έχει σημασία, γιατί η αλήθεια είναι, ότι εσύ θα είσαι πάντα αρκετή, όπως ακριβώς είσαι. Το κουράγιο σου, το θάρρος σου, η ζεστασιά σου, το άγγιγμά σου και ασφάλεια που τα κάνεις να νιώθουν όταν είναι μαζί σου: «Είμαι εδώ. Σε προστατεύω. Θα το περάσουμε μαζί αυτό. Ό,τι κι αν νιώθεις είναι εντάξει. Μίλα μου όποτε θέλεις και αν δεν έχεις τις σωστές λέξεις, πάλι δεν πειράζει.»

Και κράτα τα, και άσε τα να σου μιλάνε ή να μένουν σιωπηλά δίπλα σου, όσο εκείνα θέλουν.

Εσύ είσαι το καταφύγιό τους, η ανακούφισή τους, το απαλό τους μέρος. Για εκείνα είσαι το παν, και είσαι επαρκής.

πηγή φωτό: www.kimchicat.com