Γράφει η μαμά-blogger Jorrie Varney
Όταν έγινα μαμά συνειδητοποίησα, ότι υπάρχουν πολλά «ζόρια» για τα οποίοι οι γύρω σου «ξεχνούν» να σου μιλήσουν πριν αποκτήσεις παιδί. Για παράδειγμα, κανείς δεν μου είπε πόσο πολύ θα μιλάω και θα ανησυχώ για την εντερική λειτουργία του παιδιού μου –το χρώμα, την υφή και την συχνότητα, αν με «πιάνετε»… Επιπλέον, δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ, ότι το να είμαι καλή μαμά, θα σημαίνει να είμαι συχνά κακή εργαζόμενη.
Ήξερα, όταν «έμπαινα» σε αυτό, ότι ίσως κάποιες μέρες να έπρεπε να λείπω από την δουλειά ή να σχολάω νωρίτερα. Δύο παιδιά μετά συνειδητοποιώ, ότι αυτές οι μέρες είναι πολλές.
Το να λείπω από την δουλειά είναι για εμένα εξαιρετικά δύσκολο, γιατί είμαι τελειομανής. Όχι όσο τελειομανής ήμουν, βέβαια, πριν τα παιδιά, αφού πλέον έχω αναγκαστεί να βάλω πολύ νερό στο κρασί μου. Μου πήρε έναν χρόνο για να μπορέσω να αποδεχθώ τις «ατέλειες» της μητρότητας, αλλά κάπως τα κατάφερα. Όμως, πάντα νιώθω, πως όταν κάνεις κάτι, πρέπει να το κάνεις με το μέγιστο των δυνατοτήτων σου.
Και παρόλο που δεν είμαι καθόλου τέλεια, είμαι αρκετά καλή μαμά το 80% του χρόνου, και μέτρια το άλλο 20%. Μερικές φορές, όμως, το να είμαι καλή μαμά σημαίνει, ότι θα είμαι κακή εργαζόμενη. Και τότε δυσκολεύομαι πολύ, γιατί θέλω να είμαι εξαιρετική και στα δύο, όμως ορισμένες φορές χρειάζεται να διαλέξεις ανάμεσα στο ένα και το άλλο. Και όταν καλούμαι να επιλέξω, τα παιδιά μου κερδίζουν χωρίς δεύτερη σκέψη. Η δουλειά μου είναι σημαντική για εμένα, αλλά η βασική μου ζωή είναι στο σπίτι.
Δεν θέλω να είμαι κακή υπάλληλος. Το μισώ. Και ξέρω, ότι συχνά φορτώνω τους συναδέλφους μου για τον ένα ή τον άλλον λόγο, απλά και μόνο επειδή έχω δύο παιδιά: Σχολικές εκδηλώσεις, συναντήσεις με δασκάλους, κάποιο παιδί που θα είναι άρρωστο, ραντεβού στον παιδίατρο για εμβόλιο… περίπου 2 φορές τον μήνα θα χρειαστεί για κάποιον λόγο να λείψω. Όταν είμαι στη δουλειά «τα δίνω όλα», γιατί την αγαπώ και θέλω να είμαι ικανό μέλος της ομάδας, αλλά δεν μπορώ να της δώσω προτεραιότητα –απλά δεν μπορώ!
Το πόσο συχνά αρρωσταίνουν τα παιδιά όταν είναι μικρά, είναι κάτι ακόμα που ξέχασαν να μου πουν πριν γίνω μαμά. Το καταλαβαίνω –χτίζουν ανοσοποιητικό, αλλά… πόσοι ιοί υπάρχουν τέλος πάντων εκεί έξω; Και γιατί οι παιδίατροι δεν έχουν «κάρτες πόντων»; Θα είχα αμέτρητες δωρεάν επισκέψεις μέχρι τώρα! Κι αν δεν κολλήσει «τα πάντα» το ένα σου παιδί, θα τα κολλήσει σίγουρα το δεύτερο!
Το μισώ να πρέπει να λείψω από την δουλειά, όταν τα παιδιά μου είναι άρρωστα, όμως είμαι η μαμά τους και θα είμαι εκεί για να τα φροντίσω, όποτε κι αν χρειαστεί, ακόμα κι αν κάποια στιγμή αναγκαστώ να χάσω τη δουλειά μου. Δεν υπάρχει επιλογή για εμένα. Εξάλλου, δεν έχω και πολλούς δικούς μου ανθρώπους για να με βοηθήσουν. Τα παιδιά μου είναι η πρώτη μου προτεραιότητα και πάντα θα είναι…
Κα ακόμα κι αν έχω δύο-τρεις ανθρώπους για να καλέσω αν χρειαστεί κάτι επείγον, θέλω εγώ να είμαι εκεί γι’αυτό. Θέλω εγώ να είμαι εκεί, όταν θα λένε το ποίημα στη σχολική γιορτή, όταν θα έχουν αγώνες στο μπάσκετ, όταν θα αποφοιτούν από το σχολείο. Αυτές είναι οι «μεγάλες» μέρες του να είσαι γονιός –είναι και αυτές ένας ακόμα λόγος για να ονειρεύεσαι να γίνεις γονιός!
Ξέρω, ότι δεν έχουν όλες οι μαμάδες την πολυτέλεια να καλούν, κάθε φορά που το μωρό τους είναι άρρωστο, στη δουλειά τους και να λένε, ότι θα λείψουν. Κάποιες φορές πρέπει να πας υποχρεωτικά στην δουλειά, διαφορετικά δεν θα μπορείς ούτε τους λογαριασμούς σου να πληρώσεις. Αλλά το να είσαι καλή μαμά, έχει διαφορετική μορφή και έννοια για την κάθε μια μας. Και όλες μας κάνουμε αυτό που πρέπει, για να προσφέρουμε ό,τι μπορούμε στα παιδιά μας.
Μπορεί να είμαι κακή εργαζόμενη, αλλά είμαι καλή μαμά και θα είμαι πάντα εκεί για τα παιδιά μου, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει, ότι στην δουλειά μου θα μείνω πίσω…
