Συντάκτης: Έλενα Μπούλια

Η Katy Perry στον 7ο μήνα εγκυμοσύνης της φορά το μαγιό της και επιδεικνύει υπερήφανα την κοιλίτσα της!

Από τη στιγμή που αποφάσισε να ανακοινώσει δημόσια την εγκυμοσύνη της, η δημοφιλής τραγουδίστρια Katy Perry δεν έχει σταματήσει να επιδεικνύει τη φουσκωμένη κοιλίτσα της, αλλά και να μιλά ανοιχτά, μέσω του προσωπικού της λογαριασμού στο Instagram, τόσο για τις δυσκολίες της εγκυμοσύνης όσο και για το βάρος που έχει πάρει.

Όχι, όμως, με τη μορφή ενοχών αλλά με καμάρι: Γιατί η εγκυμοσύνη είναι μία δύσκολη και ταυτόχρονα υπέροχη περίοδος στη ζωή μιας γυναίκας, κατά την οποία το σώμα μετατρέπεται, όπως ακριβώς πρέπει, σε μία τέλεια άτρακτο που θα φέρει στον κόσμο τη νέα ζωή.

Στην τελευταία της δημοσία εμφάνιση, λοιπόν, η αγαπημένη τραγουδίστρια με το άλλοτε εξαιρετικά καλλίγραμμο σώμα, δεν δίστασε να φορέσει το φλοράλ ολόσωμο μαγιό της (και μόνο) και να κατευθυνθεί σε πλαζ της Καλιφόρνια, παρέα με τον σύντροφό της Orlando Bloom και το χαριτωμένο σκυλάκι της.

Κάποια στιγμή, στην παρέα εμφανίστηκε και ο μπαμπάς της 35χρονης ποπ-σταρ, ο πεντηκοστιανός πάστορας Keith Hudson, ο οποίος έστηνε μαζί με τον Orlando ένα καροτσάκι για την παραλία.

Το ζευγάρι που είναι μαζί από το 2016, ανακοίνωσε τον περασμένο Μάρτιο ότι πρόκειται να υποδεχθεί ένα κοριτσάκι κάποια στιγμή μέσα στο καλοκαίρι.

Η Katy πάντως ανακοίνωσε πρόσφατα, ότι μέσα στην καραντίνα έμαθε πολύ γρήγορα τι σημαίνει να είσαι μαμά, καθώς πέρασε πολύ χρόνο με τον 9χρονο γιο του Orlando, τον οποίο ο ηθοποιός έχει αποκτήσει με το μοντέλο Miranda Kerr.

Πηγή: dailymail.co.uk

Αυτός ο μπαμπάς περνά κάθε βράδυ έξω από το μαιευτήριο περιμένοντας τη γυναίκα του να γεννήσει (εικόνες)

Η εγκυμοσύνη της Shona Moeller έχει μετατραπεί σε πραγματική περιπέτεια για την ίδια και τον άνδρα της, Bob Conlin, όμως το ζευγάρι ανταπεξέρχεται με τον πιο συγκινητικό τρόπο!

H Shona βρίσκεται στην 29η εβδομάδα, όμως λόγω επιπλοκών έχει περάσει τις τελευταίες εβδομάδες στο κρεβάτι, σε νοσοκομείο του Σικάγο, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να φέρει στον κόσμο το πρώτο της παιδί.

Ωστόσο, λόγω της πανδημία του κορωνοϊού, ο Bob δεν επιτρέπεται να βρίσκεται στο μαιευτήριο, στο πλευρό της, οπότε ο ίδιος αναγκάστηκε να βρει έναν άλλο τρόπο για να την υποστηρίξει με τον καλύτερο τρόπο δεδομένων των συνθηκών: Περνά κάθε βράδυ έξω από το μαιευτήριο, κάτω από το παράθυρό της και φυσικά… γίνεται viral!

Όπως ο ίδιος λέει, μιλώντας στο Bored Panda, «στις 23 Μαρτίου έσπασαν τα νερά της Shona, ενώ ήταν μόλις 5 μηνών. Όταν ανοίγει ο σάκος, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για μόλυνση και για πρόωρο τοκετό. Οι πιθανότητες να ζήσει το μωρό μας ήταν λιγότερες από 1%. Η κατάσταση που αντιμετωπίζουμεμε λέγεται πρόωρη ρήξη των μεμβρανών και δεν υπάρχει εξήγηση στο γιατί συνέβη.»

Το ζευγάρι ήταν απελπισμένο, ωστόσο το μωρό τους αποδείχτηκε μαχητής! Οι μέρες στο κρεβάτι έγιναν εβδομάδες και στην 23η οι γιατροί αποφάσισαν πως θα μπορούσε να καταφέρει. Στις 13 Απριλίου η Shona εισήχθη στο νοσοκομείο με σκοπό να παραμείνει όσο χρειαστεί, μέχρι να γεννηθεί γερό το μωρό της. Ήταν και οι δύο πολύ λυπημένοι που δεν θα μπορούσαν να το περάσουν μαζί, ο ένας στο πλευρό του άλλου. Τις πρώτες ημέρες επικοινωνούσαν με βιντεοκλήσεις, όμως δεν τους ήταν αρκετό, οπότε ο Bob άρχισε να επισκέπτεται τη γυναίκα του από το παράθυρο.

Μαζί με τον ίδιο άρχισαν να έρχονται και άλλα μέλη της οικογένειά τους, ενώ ιδιαίτερα συγκινήθηκαν από την ιστορία τους και οι νοσηλευτές του νοσοκομείου που οργάνωσαν και baby shower για τη μέλλουσα μαμά.

Στην τελευταία του ανάρτηση στο Facebook, στις 22 Μαΐου, ο Bob λέει, ότι το προσωπικό του νοσοκομείου είναι οι φύλακες άγγελοι που φροντίζουν όλη τους την οικογένεια και ότι η μεγάλη στιγμή που ο γιος του, Forest, θα έρθει στη ζωή πλησιάζει πλέον με τους καλύτερους οιωνούς!

Πηγή: Bored Panda

Η τεράστια σημασία της αγκαλιάς που τόσο μας έχει λείψει τους τελευταίους μήνες

Τη σημασία της αγκαλιάς και του αγγίγματος που τόσο λείπει από τη ζωή μας τους τελευταίους μήνες, λόγω κορωνοϊού επισημαίνει με άρθρο της στον Guardian η συγγραφέας Νταϊάνα Σπέτσλερ.

Όπως λέει, η ουσία που εκλύεται με την ανθρώπινη επαφή τονώνει το ανοσοποιητικό σύστημα και χαμηλώνει τους καρδιακούς παλμούς.

Διαβάστε το άρθρο της στον Guardian, όπως το παρουσιάζει το psychologynow.gr:

Η φίλη μου η Χάνα μού είπε ότι ένας άνθρωπος έχει ανάγκη από δέκα αγκαλιές την ημέρα. Της το είπε η ψυχαναλύτριά της.

Για πολλούς από εμάς, η αγκαλιά δεν είναι τώρα ασφαλής. Και πριν από την καραντίνα, όμως, δεν ήταν κάτι συχνό. Είμαι μια από τα 35,7 εκατομμύρια Αμερικανούς που ζω μόνη. Ο καθημερινός μέσος όρος αγκαλιών μου ήταν δύο. Άλλοτε ήταν τέσσερις κι άλλοτε μηδέν. Ο τελευταίος άνθρωπος που αγκάλιασα ήταν η ανιψιά μου, στα μέσα Μαρτίου, όταν αρχίσαμε να μαθαίνουμε μια καινούργια γλώσσα: Ουχάν, Covid, μάσκα. Κλειστήκαμε σπίτι. Συχνά μπέρδευα την «πανδημία» με τον «πανικό».

Τώρα είναι τέλη Μαΐου. Είμαι υγιής και ασφαλής. Όμως κάτι μου λείπει, το δέρμα μου εξεγείρεται κατά της απομόνωσης. Μια νευρολόγος μου είπε ότι μπορεί να πάσχω από στέρηση. Η κοινωνική επαφή προκαλεί την έκλυση οπιοειδών και οξυτοκίνης στον εγκέφαλο, μου είπε. Χωρίς την επαφή, ο εγκέφαλος έχει λιγότερη οξυτοκίνη και λιγότερα ενδογενή οπιοειδή.

Μια άλλη φίλη, που ζει σε καραντίνα εδώ και 11 εβδομάδες στη Νέα Υόρκη, μου είπε ότι νιώθει τη στέρηση των αγγιγμάτων ως φυσική παρουσία. Είναι μέρος της ζωής μου, καταλαμβάνει χώρο δίπλα μου και προσπαθώ να ζήσω μαζί της σαν να είναι συγκάτοικός μου.

Δεν είναι βέβαια όλα τα αγγίγματα ευπρόσδεκτα. Είτε λόγω κάποιου ψυχολογικού τραύματος είτε λόγω ανάγκης για επιπλέον χώρο, πολλοί απολαμβάνουν αυτή την κατάσταση. Πολλές μητέρες μικρών παιδιών δεν θέλουν χέρια στα κορμιά τους. Για να μη μιλήσουμε για τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας που είναι κλειδωμένα με τους δυνάστες τους.

Στη Χιλή, αποτελεί παράδοση οι γυναίκες να χαιρετούν τους άλλους με ένα φιλί στο μάγουλο, μου είπε η Μόνσε Σεπούλβεδα, που κατοικεί στο Σαντιάγο. Αυτό είναι πολλές φορές δυσάρεστο. Τώρα δεν είμαστε υποχρεωμένες να φιλάμε κανέναν! Και για πολλές από εμάς είναι ανακουφιστικό.

Το άγγιγμα που μου λείπει είναι τρυφερού χαρακτήρα – μια ειλικρινής αγκαλιά, ένα ενθαρρυντικό χτύπημα στον ώμο, μια φιλική χειραψία, ένα ερωτικό φιλί. Αυτοί που υποφέρουν τώρα περισσότερο είναι εκείνοι που στερούνταν και πριν της στοργής, μου είπε η Κόρι Φλόιντ, καθηγήτρια επικοινωνίας στο πανεπιστήμιο της Αριζόνα. Οι άνθρωποι αυτοί, όμως, πολλές φορές προσαρμόζονται καλύτερα. Εκείνοι πάλι που ήταν συνηθισμένοι στα αγγίγματα ξαφνικά τα έχουν χαμένα. Και αντιλαμβάνονται αυτή τη στέρηση ως απειλή.

Φαντάζομαι ότι αυτός είναι ο λόγος που κάνουμε διάφορες προσομοιώσεις των αγγιγμάτων. Φιλάμε την οθόνη. Υιοθετούμε σκυλιά. Χθες έπιασα το δεξί μου χέρι με το αριστερό, μου είπε η Ελίσα Ντίας, μια ποιήτρια που ζει στην Πόλη του Μεξικού. Προσπαθούσα να θυμηθώ πώς είναι να σε αγγίζουν.

Πολλές μελέτες δείχνουν την ανάγκη της φυσικής και συναισθηματικής επαφής: εκλύοντας οξυτονίνη, και οι δύο τονώνουν το ανοσοποιητικό σύστημα και χαμηλώνουν τους καρδιακούς παλμούς. Το άγγιγμα είναι η πρώτη ουσιαστική αίσθηση που έχεις όταν γεννιέσαι και η τελευταία πριν πεθάνεις, μου είπε η νευρολόγος Κάταλιν Γκόταρντ. Το νεογέννητο αντιλαμβάνεται την επαφή καλύτερα από την όραση ή την ακοή. Οι ηλικιωμένοι χάνουν την όρασή τους, την ακοή τους, την ισορροπία τους, δεν χάνουν όμως την αφή τους.

Δεν υπάρχουν υποκατάστατα του αγγίγματος, λέει η Μαριάν Χάουζερ, καθηγήτρια επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο του Τέξας. Πρέπει να κάνουμε όμως ό,τι μπορούμε για να διεγείρουμε το κέντρο ανταμοιβής του εγκεφάλου. Όταν δεν αισθανόμαστε ανταμοιβή, δεν εκλύουμε σεροτονίνη. Χωρίς σεροτονίνη, αισθανόμαστε λύπη, ακόμη και κατάθλιψη.

Θα ήθελα να φανταστώ την ημέρα, και την ώρα, που θα είναι ασφαλές να σφίξω ένα πρόσωπο στα χέρια μου. Αλλά το μέλλον παραμένει αόρατο. Αυτό που βλέπω είναι η απουσία χεριών στους ώμους και χειλιών στα μέτωπα. Βλέπω συνεχείς επιθέσεις από τους συνωμοσιολόγους, τους δισεκατομμυριούχους, τους «διαδηλωτές» που λειτουργούν ως φορείς του ιού εναντίον του οποίου λένε ότι αγωνίζονται.

Βλέπω τους νεκρούς και τους ετοιμοθάνατους. Βλέπω τους φτωχούς να γίνονται φτωχότεροι. Ακούω τις ζοφερές προβλέψεις: στο τέλος όλοι θα προσβληθούμε. Ίσως αυτό που μας λείπει περισσότερο τελικά δεν είναι το άγγιγμα, αλλά ένα μήνυμα: όλα θα πάνε καλά.

Με αυτή την υπέροχη έκπληξη ένας Κύπριος δάσκαλος θα υποδεχθεί αύριο τους μαθητές του!

Η ωραιότερη φωτογραφία της σημερινής ημέρας -αν όχι των τελευταίων ημερών- δεν είναι άλλη από αυτή που δημοσίευσε νωρίτερα σήμερα ο Κύπριος δάσκαλος σε σχολείο της Λάρνακας Αντώνης Ζαρίντας στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook.

Με τη λεζάντα: “Να μετριάσουμε κάπως το αυριανό σοκ” ο κ. Ζαρίντας δημοσίευσε μία εικόνα της τάξης του, γεμάτη μπαλόνια και χαρούμενα μαξιλάρια-emoticons εκεί όπου θα κάτσε το κάθε παιδί!

Πέρα από χαρά και συγκίνηση για το πώς θα νιώσουν οι μαθητές του αύριο, μπαίνοντας ξανά στην πολύ αλλαγμένη τάξη του έπειτα από πολύ καιρό, η χειρονομία του κ. Ζαρίντα μας κάνει να νιώθουμε απεριόριστη ευγνωμοσύνη για τον ίδιο και όλους τους εκπαιδευτικούς εκεί έξω που δεν διστάζουν να δώσουν τον ίδιο τους τον εαυτό για την συνολική εκπαίδευση και παιδεία των παιδιών μας.

Αγαπητέ δάσκαλε, είσαι άξιος!

Ο λώρος: Μια συγκλονιστική ταινία μικρού μήκους που κάθε μάνα πρέπει να δει

Μια ταινία μικρού μήκους-γροθιά στο στομάχι δημιούργησε ο ο Ουκρανός πολυβραβευμένος εικονογράφος Sergiy Maidukov (δουλεύει για τις εφημερίδες: The New Yorker, The New York Times, The Washington Post, The Guardian), με τίτλο «The cord» («Ο λώρος»).

Σε αυτήν βλέπουμε τη δραματική ιστορία μιας μαμάς που αρνείται, απλά αρνείται, να κόψει τον ομφάλιο λώρο που την συνδέει με το παιδί της.

Βλέπουμε, λοιπόν, πώς εξελίσσεται η ζωή της και αυτή του παιδιού της, απόλυτα συνδεδεμένες μεταξύ τους, καθώς περνούν τα χρόνια και τι γίνεται, όταν εκείνη φεύγει από τη ζωή…

Чудовий наш Sergiy Maidukov намалювавПуповина The cord

Gepostet von Sasha Yusupova am Samstag, 9. Mai 2020

Αυτή η δασκάλα βρήκε τον τρόπο να αγκαλιάζει τους μαθητές της που τόσο της έλειψαν με ασφάλεια!

“Αγκαλιές καραντίνας” ονόμασε την ευρεσιτεχνία της η Kelsey Pavelka και αφού την τοποθέτησε στην πόρτα του σπιτιού της, κάλεσε όλους τους αγαπημένους της μαθητές για μια σφιχτή αλλά απόλυτα ασφαλή αγκαλιά!

Αυτή η δασκάλα δημιούργησε μια κουρτίνα με “μανίκια” και μέσω αυτής κατάφερε αν αγκαλιάσει ξανά τους μαθητές της που τόσο της είχαν λείψει!

Όπως η ίδια λέει, έπειτα από κάθε αγκαλιά, έδειχνε στους μαθητές πώς να απολυμαίνουν την κουρτίνα με ειδικά αντισηπτικά και πανάκια που η ίδια είχε αφήσει έξω από το σπίτι, ώστε να μείνει καθαρή για τους επόμενους.

Όσο για τους ίδιους τους μαθητές, πήραν μια γερή δόση αγάπης από την δασκάλα τους που θα τους συνοδεύει μέχρι να επιστρέψουν στα σχολεία.

Δείτε το βίντεο:

 

πηγή: metro.co.uk

 

 

Τι γίνεται όταν είσαι θύμα ενδοοικογενειακής βίας αλλά δεν έχεις χρήματα για νομικές διαδικασίες; -Ο δικηγόρος απαντά

«Καλησπέρα. Υπάρχει κάποια δωρεάν νομική κάλυψη σε γυναίκες που είναι θύματα ενδοοικογενειακής βίας και δεν έχουν τα χρήματα να προχωρήσουν στα απαραίτητα ασφαλιστικά μέτρα και διαδικασίες διαζυγίου;»

Απαντούν οι εκπρόσωποι του νομικού οίκου Ε & Γ Οικονομίδης ΔΕΠΕ

Σύμφωνα με τον περί Νομικής Αρωγής Νόμο Ν. 165(I) του 2002 προβλέπεται, μεταξύ άλλων, ότι παρέχεται δωρεάν νομική αρωγή (βοήθεια) σε διαδικασίες οικογενειακού δικαίου όπως:

(α) διαδικασία που εγείρεται αναφορικά µε θέματα οικογενειακών σχέσεων µε βάση διατάξεις διμερών ή πολυμερών Συμβάσεων στις οποίες έχει προσχωρήσει η Κυπριακή Δημοκρατία ή

(β) διαδικασία που αφορά θέματα γονικής μέριμνας, διατροφής, αναγνώρισης τέκνου, υιοθεσίας, περιουσιακών σχέσεων των συζύγων και οποιαδήποτε άλλη γαμική ή οικογενειακή διαφορά.

Περαιτέρω σύμφωνα με τον αναφερόμενο Νόμο, πρόσωπο που ενδιαφέρεται για παροχή δωρεάν νομικής αρωγής, τότε πρέπει να υποβάλει σχετική αίτηση στο δικαστήριο και εάν πληροί τις προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος, τότε μπορεί να εγκριθεί το αίτημα του και να παραχωρηθεί η δωρεάν νομική βοήθεια. Μεταξύ άλλων, στην εξέταση του αιτήματος για νομική αρωγή, εξετάζεται κατά πόσο με βάση κοινωνικοοικονομική έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, η οικονομική κατάσταση του δεν του επιτρέπει να εξασφαλίσει νομική αρωγή, λαμβανομένων υπόψη των απολαβών του, πραγματικών και αναμενόμενων, οποιωνδήποτε άλλων εισοδημάτων, από εργασία ή άλλες πηγές, των εξόδων για τις βασικές ανάγκες του ιδίου και της οικογένειας του και άλλων υποχρεώσεων και αναγκών του·

Συνεπώς, η γυναίκα μπορεί να υποβάλει αίτηση στο δικαστήριο και αφού εξεταστεί από τον αρμόδιο δικαστή τότε θα αποφασιστεί εάν πληροί ή όχι τις προϋποθέσεις για να της δοθεί η δωρεάν νομική αρωγή. Την αίτηση μπορεί να την εφοδιαστεί από το Πρωτοκολλητείο του Οικογενειακού Δικαστηρίου, όπου μπορεί και να αντλήσει περισσότερες λεπτομέρειες, όσον αφορά την επιλογή δικηγόρου που επιθυμεί η ίδια.

«Αυτή είναι η πρώτη φορά που είδα τον γιο μου και κατάλαβα ότι πρέπει να αλλάξω»

Η Candice είναι μια νέα μητέρα, η οποία από πολύ μικρή ηλικία ξεκίνησε χρήση ναρκωτικών ουσιών, παίρνοντας μια επικίνδυνη στροφή στη ζωή της. Απέκτησε συνολικά 4 παιδιά, όλα εκ των οποίων δόθηκαν σε ανάδοχη οικογένεια, καθώς η ίδια αδυνατούσε να τα μεγαλώσει. Στα 25 της, ωστόσο, αποφάσισε να ορθοποδήσει και να πάρει τη ζωή ξανά στα χέρια της, δίνοντας ηρωικό αγώνα για να τα καταφέρει. Παρακάτω περιγράφει τη συγκλονιστική ιστορία της και ευγνωμονεί τον άνθρωπο που τη βοήθησε περισσότερο από κάθε άλλον:

«Αυτή είναι η πρώτη φορά που είδα τον γιο μου και η πρώτη φορά που ήξερα ότι πρέπει να αλλάξω.

Ήμουν 25, χωρισμένη και ζούσα σε έναν εφιάλτη καταστροφής και εθισμού. Άρχισα να κάνω παιδιά πριν από 10 χρόνια. Eίχα γεννήσει άλλα τρία και δεν είχα την επιμέλεια κανενός. Αυτή τη φορά ο φίλος μου ήθελε να κάνω έκτρωση, αλλά όταν εγώ επέλεξα να το κρατήσω, εκείνος προτίμησε να φύγει.

Όταν γεννήθηκε ο Isiah, ήξερα ότι θα μου τον έπαιρναν και παρόλο που ήμουν βαθιά πληγωμένη για το πόσο είχα απογοητεύσει το παιδί μου, ήμουν ανακουφισμένη που γεννήθηκε ζωντανός.

Είχα κάνει χρήση μεθαδόνης ακριβώς πριν γεννήσω. Δεν είχα κάνει κανέναν προγεννητικό έλεγχο και είχα πολλές επιπλοκές στον τοκετό. Ήμουν σε πραγματικά άθλια κατάσταση –δεν είχα πιάσει απλά πάτο. Είχα πάει ακόμα πιο κάτω.

Η ιστορία μου, όμως, δεν τελείωσε εκεί. Για την ακρίβεια… από εκεί μόλις άρχιζε.

Αυτή ήταν η τελευταία μέρα που διάλεξα τα ναρκωτικά. Μπήκα σε αποτοξίνωση και έβαλα την πίστη στη ζωή μου. Πήγα σε κάθε γονικό επισκεπτήριο, σε κάθε συνάντηση με ειδικούς, πέρασα όλα τα τεστ για ναρκωτικά και πραγματικά τα ‘έδωσα όλα’ για να μπορέσω να συνέλθω, 8 μήνες μετά.

Σήμερα ο γάμος μου αποκαταστάθηκε. Είμαι σε διαδικασία να λάβω το απολυτήριό μου και να αναρρώσω από πολλά χρόνια αθεράπευτων ψυχικών τραυμάτων. Πλέον έχουν περάσει 22 μήνες και όλα τα τέσσερα παιδιά μου είναι μαζί -μαζί μου- υπό την δική μου φροντίδα!

Ευγνωμονώ την ανάδοχη μητέρα που ένιωσε πόσο διαλυμένη ήμουν και μου έδωσε τη στήριξη και την αγάπη που δεν ένιωθα ότι αξίζω. Είδε την πληγωμένη μου καρδιά και όταν όλες οι πιθανότητες ήταν εναντίον μου, εκείνη δεν με εγκατέλειψε, παρά πάλεψε δίπλα μου για την εξιλέωσή μου.»

Πηγή: Real Life Foster Mom

Υπέροχη ιδέα! Δύο παιδιά ξεκίνησαν την δική τους λέσχη ανάγνωσης εξ αποστάσεως

Γράφει η μαμά – blogger Brittany Olson

«Πριν από έξι μήνες μετακομίσαμε στο νέο μας σπίτι. Ένα σπίτι που μας δόθηκε για χάρη του ήρωά μας, ο οποίος σκοτώθηκε στο Ιράκ. Βρίσκεται σε μία ήσυχη, μικρή γειτονιά και είναι σχεδιασμένο έτσι, ώστε οι άνθρωποι να κοινωνικοποιούνται μεταξύ τους –πράγμα σπάνιο στις μέρες μας.

Μας πήρε λίγο καιρό για να τακτοποιηθούμε, αλλά με τη βοήθεια των γειτόνων μας, πολύ γρήγορα νιώσαμε σαν στο σπίτι μας. Και μας ενθουσίασαν οι δυνατότητες που προσφέρει αυτή η κοινότητα: Πάρκα, συναντήσεις με φίλους για παιχνίδι, πάρτι στους κήπους και κυρίως χρόνο μαζί, για να δημιουργούμε αναμνήσεις και να μοιραζόμαστε ιστορίες.

Πολύ σύντομα αφού μετακομίσαμε, όμως, μπήκε στη μας ο κορωνοϊός και όλα αυτά διακόπηκαν.

Πέρασαν πολλές εβδομάδες μέχρι να συνηθίσουμε στις νέες συνθήκες. Είχαμε ξαναβιώσει δύσκολες καταστάσεις στο παρελθόν, στιγμές που έφεραν τη ζωή μας άνω-κάτω. Όμως αυτό ήταν κάτι διαφορετικό και, μαζί με τα γνωστά συναισθήματα θλίψης, με οδήγησε για ακόμα μία φορά να αναζητήσω τα εργαλεία που θα επιδιορθώσουν την κατάσταση.

Πήρα τον νέο μου ρόλο ως μαμά-δασκάλα πολύ σοβαρά και η κόρη μου, η Έμα, βρήκε παρηγοριά στο διάβασμα βιβλίων κάθε μεσημέρι, στο πεζοδρόμιο του σπιτιού μας.

Το μικρό αγόρι που μένει στο απέναντι σπίτι από το δικό μας, μαθαίνει τώρα να διαβάζει και έδειξε τρομερό ενδιαφέρον για τη νέα αυτή συνήθεια της Έμα. Όταν, λοιπόν, εκείνη ξεκίνησε τα Χάρι Πότερ, εκείνος καθόταν έξω με τη μικρή πράσινη καρεκλίτσα του και άρχισε να τη ρωτά για το βιβλίο. Ήταν προφανές, ότι και στους δύο έλειπε η συντροφικότητα και το μοίρασμα νέων γνώσεων.

Λίγες μέρες μετά την πρώτη αυτή συνάντηση, η Έμα άρχισε να διαβάζει δυνατά, βάζοντας χρώμα και τόνο στη φωνή της, ενώ το μικρό αγόρι χαμογελούσε ασταμάτητα και δεν σταματούσε να ρωτά. Και αυτό έγινε η νέα τους συνήθεια! Κάθε μέρα, στις 3:00 το μεσημέρι, βλέπουμε το μικρό αγόρι να τοποθετεί την πράσινη καρεκλίτσα του στο απέναντι πεζοδρόμιο και να περιμένει την Έμα, να εμφανιστεί για να διαβάζουν. Και μερικές φορές έρχονται κι άλλα παιδιά να ακούσουν ή  να διαβάσουν τις δικές τους ιστορίες!

Το να μαθαίνεις νέα πράγματα στην καραντίνα είναι μοναχική διαδικασία. Γι’αυτό ξέρω πόσο πολύτιμη είναι η νέα αυτή συνήθεια για τα παιδιά, για να συνδεθούν μεταξύ τους, έστω μέσα από αυτόν τον αντισυμβατικό μα τόσο ουσιαστικό τρόπο.

Μπορεί να ζούμε στο άγνωστο αυτή της στιγμή, αλλά έχουμε την τύχη αυτής της υπέροχης γειτονιάς, στην οποία όλοι βρίσκουμε έναν μοναδικό σκοπό προσφοράς. Και αυτά τα παιδιά ξέρω πως αυτές τις μέρες ζουν μαγικές στιγμές! Να τι σημαίνει για εμάς εξ αποστάσεως εκπαίδευση!»

Πηγή: lovewhatmatters.com

Τα έχετε «παίξει» με τα παιδιά δύο ολόκληρους μήνες στο σπίτι; Δείτε τι συμβουλεύουν οι ψυχολόγοι τους γονείς

Πριν βιαστείτε να σχολιάσετε «Εγώ είμαι ευτυχισμένη που είμαι με τα παιδιά από το πρωί έως το βράδυ, δύο μήνες τώρα, δεν καταλαβαίνω τις μαμάδες που γκρινιάζουν! Γιατί κάνατε παιδιά αν δεν τα αντέχετε;», πάρτε μια βαθιά ανάσα και σκεφτείτε: ΔΕΝ είμαστε όλες οι μαμάδες ίδιες, ΔΕΝ αντιμετωπίζουμε τις ίδιες καταστάσεις και -το κυριότερο- ΔΕΝ είμαστε εδώ για να κρίνουμε, αλλά για να στηρίξουμε η μία την άλλη!

Προσωπικά, τα έχω «παίξει». Όχι μόνο με τα παιδιά, αλλά με τη γενικότερη κατάσταση που με έχει αναγκάσει να δουλεύω από το σπίτι, να φροντίζω τα παιδιά, να ασχολούμαι με τις δουλειές του σπιτιού, να τους κάνω μαθήματα, και όλα αυτά ενώ ο άντρας μου λείπει κάθε μέρα στη δική του δουλειά. Με κάνει αυτό κακή μαμά; Όχι βέβαια! Με κάνει μια μαμά με ανάγκη για βοήθεια, έστω κάποια χρήσιμη συμβουλή; Σίγουρα!

Την βρήκα στην ιδέα της Dr. Jennifer Dragonette, διευθύντρια της κλινικής αποτοξίνωσης για εφήβους Newport Academy, σύμφωνα με την οποία ο καλύτερος τρόπος για να διαχειριστούν οι δύο γονείς την πίεση που νιώθουν κατά την διάρκεια της καραντίνας είναι το να προσφέρουν σε «βάρδιες»: «Το να δίνουμε χώρο στον άλλο, ακόμα και κατά την διάρκεια της καραντίνας, ειδικά όταν μένουμε για πολύ καιρό στο σπίτι, είναι ο ιδανικός τρόπος να μειώσουμε τις εντάσεις». Η ίδια συνιστά στους γονείς να φροντίζουν τα παιδιά σε «βάρδιες», ώστε να μη χρειάζεται να είναι διαρκώς και οι δύο από πάνω τους όλες τις ώρες. Έτσι, όταν π.χ. το παιδί πρέπει να φάει βραδινό, μπορεί μόνο ο ένας γονιός να το φροντίσει και ο άλλος την ώρα εκείνη να κάνει ένα μπάνιο ή να πάει μια βόλτα.

Την άποψη αυτή στηρίζει και ο καθηγητής ψυχιατρικής στο New York University Langone Child Study Center, Andrew Roffman, ο οποίος προτείνει τα εξής:

  1. Κάντε ένα πρόγραμμα με τον σύντροφό σας: Βρείτε ποιες ώρες είστε και οι δύο στο σπίτι και μοιράστε τις έτσι, ώστε να έχετε και οι δύο λίγο χρόνο για τον εαυτό σας. Συμφωνήστε σε αυτές και τηρείτε τις μέχρι να μην εξυπηρετούν πια, οπότε θα πρέπει να τις αναθεωρήσετε.
  2. Μοιράστε τις δουλειές στο σπίτι: Αν μέχρι τώρα είχατε γυναίκα για τις δουλειές στο σπίτι ή αν τις είχατε αναλάβει όλες εσείς, τώρα πρέπει να κάνετε μία νέα συμφωνία με τον σύντροφό σας, προκειμένου να τις μοιράσετε.
  3. Συνεχίστε να λειτουργείτε ως ομάδα: Παρόλο που οι «βάρδιες» σημαίνουν, ότι θα περνάτε περισσότερο χρόνο χώρια ως γονείς, στην πραγματικότητα σας βοηθούν να λειτουργείτε ως ομάδα. Αναγνωρίστε τις ανάγκες του συντρόφου σας, δουλέψτε μαζί για να τις ικανοποιήσετε και δεν φαντάζεστε πόσο αρμονικά θα κυλήσουν οι επόμενες ημέρες, μέχρι η ζωή μας να επιστρέψει στους κανονικούς της ρυθμούς.

πηγή φωτο: tvnz.co.nz