Συντάκτης: Έλενα Μπούλια

Το διαζύγιο είναι μια επίπονη διαδικασία για όλα τα μέλη της οικογένειας, έντονα συναισθηματικά φορτισμένη και συχνά, με πολλές συγκρούσεις ανάμεσα στους γονείς. Κανείς δεν αποφασίζει να φτιάξει οικογένεια έχοντας στο μυαλό του ότι πρόκειται να χωρίσει. Πολλές φορές όμως τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως τα ονειρευόμαστε, πολλές φορές οι συγκρούσεις ανάμεσα στο ζευγάρι είναι συνεχείς και έντονες ενώ άλλες φορές ο ένας απομακρύνεται συναισθηματικά από τον άλλον.

Πολλές φορές, το ζευγάρι παρατείνει την απόφαση του διαζυγίου «για χάρη των παιδιών». Κάνουν υπομονή μέχρι να μεγαλώσουν τα παιδιά ή ελπίζοντας ότι οι εντάσεις θα ατονήσουν με τον καιρό. Τα παιδιά όμως είναι εκεί, αντιλαμβάνονται την ένταση όσο κι αν προσπαθούν οι γονείς να τα προστατεύσουν, ακούνε/κρυφακούνε συζητήσεις τους, παρατηρούν τις συναισθηματικές δυσκολίες των γονιών τους και την κακή τους διάθεση.

Φαίνεται όμως, πως δεν είναι το ίδιο το διαζύγιο που πληγώνει τα παιδιά αλλά η κακή επικοινωνία και σχέση μεταξύ των γονιών, κάτι που μπορεί να υπάρχει πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το διαζύγιο. Ένα διαζύγιο λοιπόν, μπορεί να λειτουργήσει ανακουφιστικά και προστατευτικά για το παιδί όταν αυτό γίνει ομαλά και με καλή συνεργασία ανάμεσα στους γονείς.

Πώς μπορούν να μιλήσουν οι γονείς στο παιδί για το διαζύγιο;
Είναι καλό να μιλήσουν και οι δύο γονείς μαζί με τρόπο ήρεμο και σαφή και να χρησιμοποιούν λόγια ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. Η συζήτηση αυτή είναι πράγματι σοβαρή και συναισθηματικά φορτισμένη και δε χρειάζεται να προσπαθούν να την κάνουν να μοιάζει εύκολη ή ευχάριστη.
Είναι σημαντικό να έχουν συναποφασίσει οι γονείς από πριν τα «πρακτικά ζητήματα», ποιος θα μετακομίσει, πού θα βρίσκεται, πότε θα βλέπει το παιδί, πώς θα μπορέσει να τον/την βρίσκει το παιδί, ώστε να παρέχουν στο παιδί μια νέα σταθερή ρουτίνα, να του δώσουν την αίσθηση της ασφάλειας ,  ότι πρόκειται να συμβεί κάτι για το οποίο διατηρούν τον έλεγχο.

Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να δοθεί χρόνος και χώρος στο παιδί να ανοιχτεί, να εκφράσει τα συναισθήματά του, τις απορίες του, τις ανησυχίες του. Δεν είναι ασυνήθιστο τα παιδιά να ενοχοποιούνται σε αυτές τις περιπτώσεις, να αισθάνονται υπεύθυνα για αυτό που συμβαίνει και να προσπαθούν να αποτρέψουν το διαζύγιο των γονιών τους μέσα από τη συμπεριφορά τους. Χρειάζεται οι γονείς να κάνουν σαφές στο παιδί ότι είναι δική τους απόφαση και σε καμία περίπτωση δεν ευθύνεται το παιδί για αυτό. Χρειάζεται να γίνει σαφές ότι οι γονείς αποφασίζουν να χωρίσουν και να πάψουν να είναι ζευγάρι, δε θα πάψουν όμως ποτέ να είναι γονείς.
Το σπουδαιότερα για το παιδί σε αυτή τη δύσκολη περίοδο είναι να αισθάνεται ασφάλεια, να αισθάνεται ότι οι γονείς του θα το αγαπάνε πάντα και θα είναι δίπλα του για να το στηρίζουν.

Ενδεχομένως το παιδί να παραμείνει σιωπηλό και να χρειαστεί χρόνο για να επεξεργαστεί αυτό που οι γονείς του ανακοινώνουν. Χρειάζεται οι γονείς να δώσουν αυτό το χρόνο και να του δείξουν ότι θα είναι εκεί όταν θα είναι έτοιμο να ανοίξει τα συναισθήματά του. Τη συναισθηματική έκφραση του παιδιού μπορούν να διευκολύνουν οι γονείς όταν οι ίδιοι εκφράζουν τα δικά τους συναισθήματα, επιτρέποντας με αυτό τον τρόπο και ενθαρρύνοντας το παιδί να κάνει το ίδιο.

Κλεοπάτρα Τσουχνικά, Ψυχολόγος
 « Μαζί για το παιδί»
Πανελλαδική Γραμμή 115 25 και Συμβουλευτικό Κέντρο για μητέρες, γονείς, παιδιά και εφήβους

Δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο που οι γονείς δεν θα έκαναν για τα παιδιά τους, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε να αγωνιστούν σκληρά για να τα καταφέρουν…

Η συγκινητική διαφήμιση που θα δείτε αποτελεί φόρο τιμής στις θυσίες κάνουν οι γονείς για τα παιδιά τους σε καθημερινή βάση. Η ασφαλιστική εταιρεία MetLife δημιούργησε το βίντεο με τίτλο “My dad’s story: Dream for My Child”, το οποίο προβάλλει έναν πατέρα να διαβάζει την έκθεση που η κορούλα του έγραψε για εκείνον.

Καθώς το μικρό κοριτσάκι αφηγείται την ιστορία της, την ακούμε να επαινεί τον μπαμπά της με χαρακτηρισμούς όπως “Σούπερμαν”, “ο πιο γλυκός μπαμπάς του κόσμου”, “ο πιο έξυπνος”, “ο πιο ευγενικός”. Όμως, στη συνέχεια αποκαλύπτει ότι ξέρει περισσότερα για τον πατέρα της, για τον πόνο που κρύβεται πίσω από το χαμόγελό του…

“Λέει ψέματα…Λέει ψέματα για τη δουλειά του. Λέει ψέματα για τα χρήματα. Λέει ψέματα ότι δεν είναι κουρασμένος. Λέει ψέματα ότι δεν πεινάει. Λέει ψέματα ότι έχουμε τα πάντα. Λέει ψέματα…εξαιτίας μου”.

Δείτε το βίντεο:

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος έγινε από πρωτότοκους γιους και μοναχοπαίδια. Σύμφωνα με ορισμένες θεωρίες, η σειρά γέννησης κάθε παιδιού μέσα στην οικογένεια καθώς και ο αριθμός και το φύλο των αδελφών του επηρεάζουν ανεξίτηλα τον χαρακτήρα του. Τι κοινό έχει ο Στάλιν με τον Λεονάρντο ντα Βίντσι; Φαινομενικά τίποτα αλλά, αν πιστέψουμε τις θεωρίες που εξηγούν την προσωπικότητα των ανθρώπων ανάλογα με τον αριθμό των αδελφών τους, ο Στάλιν και ο Ντα Βίντσι έχουν πολλά κοινά εφόσον ήταν και οι δύο μοναχογιοί. Σύμφωνα με τις εν λόγω θεωρίες, η σχέση καθενός με τον κόσμο καθορίζεται από τη σειρά γέννησής του: οι πρωτότοκοι είναι πιο υπεύθυνοι και αποζητούν την επιτυχία ενώ οι υστερότοκοι είναι πιο απείθαρχοι και περιπετειώδεις.

Ο Φρόιντ ήταν ο πρώτος που παρατήρησε ότι η θέση του κάθε παιδιού στην οικογένεια επηρεάζει αποφασιστικά την πορεία της ζωής του. Οι συνεχιστές του συμπλήρωσαν ότι ο πρωτότοκος εκθρονίζεται από τα μικρότερα αδέλφια του και για να ξεπεράσει αυτό το τραύμα προσπαθεί να μιμηθεί τους γονείς του. Ο Φρανκ Σάλοουεϊ, ερευνητής του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), ισχυρίζεται ότι η οικογένεια, με την ισχυρή διαπροσωπική δυναμική της, είναι ο μοχλός που πυροδοτεί τις ιστορικές και κοινωνικές εξελίξεις.

Ο Σάλοουεϊ πέρασε 26 χρόνια μελετώντας τις βιογραφίες 6.500 προσωπικοτήτων που άλλαξαν τον ρου της Ιστορίας προτού καταλήξει στο εξής: «Οι πρωτότοκοι τείνουν να είναι πιο δεσποτικοί και συντηρητικοί ενώ οι υστερότοκοι πιο δημιουργικοί, ανεκτικοί και εικονοκλάστες». Τα μεγαλύτερα αδέλφια, δηλαδή, θέλουν να διατηρήσουν την προνομιακή θέση που έχουν στην οικογένεια ενώ τα μικρότερα επαναστατούν γιατί κάθε αλλαγή της υπάρχουσας κατάστασης λειτουργεί προς όφελός τους.

Ο Σαντάμ Χουσεΐν, ο Μπενίτο Μουσολίνι, ο Μάο Τσε Τουνγκ, ο Τζορτζ Ουάσιγκτον και ο Ροβεσπιέρος ήταν πρωτότοκοι. Ο Μαχάτμα Γκάντι, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, η Ιωάννα της Λωρραίνης, ο Τόμας Τζέφερσον, ο Βολταίρος, ο Ζαν-Ζακ Ρουσό, ο Μαρξ, ο Δαρβίνος, ο Λέων Τρότσκι και ο Λένιν ήταν υστερότοκοι, όπερ, κατά τον Σάλοουεϊ, σημαίνει πιο ικανοί να αμφισβητήσουν το κατεστημένο. Με άλλα λόγια, τα παιδιά που έρχονται πρώτα στον κόσμο ταυτίζονται με την εξουσία ενώ τα δεύτερα την πολεμούν. Στο βιβλίο τους «Εσείς και τα αδέλφια σας» ο οικογενειακός σύμβουλος δρ Ρον Ρίτσαρντσον και η δημοσιογράφος Λόις Ρίτσαρντσον παραθέτουν 12 πορτρέτα χαρακτήρων, ανάλογα με τον αριθμό και το φύλο των αδελφών, μικρότερων ή μεγαλύτερων. Σημειώνουν επίσης ότι οι καλύτεροι φίλοι τείνουν να έχουν την ίδια σειρά γέννησης. Η οικογένεια ωστόσο δεν παύει να είναι μονάχα μία από τις πολλές επιρροές που δέχεται ένα παιδί στη ζωή του. Αν ήταν πράγματι η πιο καθοριστική, τότε θα συμπεραίναμε αυτομάτως ότι ένας πρωτοποριακός σκηνοθέτης είναι ο μικρότερος από τα αδέλφια του ενώ ένας παπάς ο μεγαλύτερος.

Τα πρωτότοκα παιδιά

Γεννιούνται και ζουν τα πρώτα τους χρόνια ως μοναχοπαίδια, έτσι σε αυτά διοχετεύονται όλη η αγάπη και οι προσδοκίες των γονιών τους. Αυτό τα κάνει πιο υπεύθυνα και οξύνει τις ηγετικές ικανότητές τους αλλά και πιο αγχωτικά, σοβαρά και εσωστρεφή από τα μικρότερα αδέλφια τους. Κάθε πρωτότοκο παιδί φέρει μέσα του το αρχέγονο αποτύπωμα του κληρονόμου της γονικής περιουσίας ή τίτλου. Σημειωτέον ότι ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος διεξήχθη από πρωτότοκους γιους (Τσόρτσιλ, Χίτλερ, Μουσολίνι και Χιροχίτο) και μοναχοπαίδια (Ρούσβελτ, Στάλιν).

Η μεγαλύτερη αδελφή από τα κορίτσια

Είναι συνήθως έξυπνη, δυνατή και ανεξάρτητη, ικανή να φροντίζει τον εαυτό της και τους άλλους, αλλά έχει την τάση να γίνεται καταπιεστική και δύσκολα δέχεται συμβουλές. Οργανώνει άψογα τη ζωή της και εξελίσσεται σε μια σκληρά εργαζόμενη τελειομανή που θέτει πάντα υψηλούς στόχους. Είναι η γυναίκα που θα προσπαθήσει να γίνει «σούπεργουμαν» και να κάνει τα πάντα στην εντέλεια, δηλαδή να έχει τέλειο σπίτι, τέλειο γάμο, τέλεια παιδιά και τέλεια καριέρα. Ταιριάζει καλύτερα με άντρες που ήταν μικρότεροι από τις αδελφές τους, δηλαδή συνηθισμένοι να συναναστρέφονται αυταρχικές γυναίκες.

Διάσημες μεγαλύτερες αδελφές από τις αδελφές τους: Τζάκι Κένεντι – Ωνάση, βασίλισσα Ελισάβετ Β’ της Βρετανίας, Σιμόν ντε Μποβουάρ, η οποία δήλωσε: «Εκείνη (η μικρότερη αδελφή) μου έδωσε εξουσία… και μια αίσθηση περηφάνιας για τις ικανότητές μου».

Η μεγαλύτερη αδελφή από τα αγόρια

Είναι δυνατή, πρακτική και λογική, αν και καμιά φορά μοιάζει μονήρης. Εχει την τάση να ταυτίζεται με τη μητέρα της αλλά, αν η οικογένειά της έδειξε μεγάλο ενθουσιασμό όταν γεννήθηκε ο αδελφός της, «το αγόρι», τότε επικεντρώνεται στον πατέρα της για να του δείξει ότι είναι εξίσου καλή, ανταγωνιζόμενη τον αδελφό της ­ γι’ αυτό ίσως παραμένει ανταγωνιστική προς τους άντρες σε όλη τη ζωή της. Διαφορετικά είναι μια βολική σύζυγος γιατί δεν είναι απαιτητική και έχει συνηθίσει να φροντίζει τους άντρες και να τους βοηθά να διαπρέψουν. Στην επαγγελματική σταδιοδρομία της συχνά αρκείται στο να ασκεί εξουσία από το παρασκήνιο. Στην κοινωνική ζωή της αισθάνεται πιο άνετα με τους άντρες και τείνει να έχει περισσότερους φίλους παρά φίλες.

Διάσημη μεγαλύτερη αδελφή από τους αδελφούς της: Λουσίλ Μπολ.

Ο μεγαλύτερος αδελφός από τα αγόρια

Εχει συνηθίσει να είναι το αφεντικό ανάμεσα στα αδέλφια του και επιθυμεί να διατηρήσει τον έλεγχο αυτόν σε όλους τους τομείς της ζωής του. Είναι το παιδί που αναλαμβάνει να εκπληρώσει τις προσδοκίες των γονιών του αλλά καταλήγει να γίνεται σχολαστικός με τον εαυτό του και με τους άλλους. Γενικώς επιτυγχάνει σε οτιδήποτε και αν κάνει, ωστόσο είναι μάλλον αυτός που οργανώνει και καθορίζει τις καταστάσεις παρά ένας ριζοσπαστικός καινοτόμος. Πιστεύει στον νόμο και στην τάξη, είναι σοβαρός και υπεύθυνος. Του αρέσει οι γυναίκες να του συμπεριφέρονται με μητρικό τρόπο και περιμένει πολλά από τη σύζυγό του ενώ δίνει λίγα. Συνήθως γίνεται αυστηρός και συντηρητικός πατέρας.

Διάσημοι μεγαλύτεροι αδελφοί από τους αδελφούς τους: Μάρκος Αντώνιος, Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, Πολ Μακ Κάρτνεϊ.

Ο μεγαλύτερος αδελφός από τα κορίτσια

Είναι πιο ανέμελος από όσο αν προηγείτο αγοριών, ηδονιστής και απελευθερωμένος. Αποζητεί την ήρεμη ζωή, είναι ρεαλιστής, ρομαντικός και διαχειρίζεται καλά την περιουσία του, χωρίς όμως να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη συσσώρευση πλούτου. Μπορεί να εξελιχθεί σε συμπαθητικό ηγέτη ο οποίος θα δίνει εξίσου μεγάλη σημασία στη ζωή και στην αγάπη. Αν και είναι ανοιχτός προς τους άλλους, συνήθως δεν έχει πολλούς φίλους. Με τις γυναίκες έχει γενικώς καλή σχέση, αν και ταιριάζει περισσότερο με μικρότερη αδελφή από τους αδελφούς της. Γίνεται στοργικός πατέρας, καθόλου αυστηρός, ενώ η σύζυγός του παραμένει πάντα σπουδαιότερη στη ζωή του από τα παιδιά του.

Διάσημοι μεγαλύτεροι αδελφοί από τις αδελφές τους: Αλμπερτ Αϊνστάιν, Λουτσιάνο Παβαρότι, Γεχούντι Μενουχίν.

Τα υστερότοκα παιδιά

Το υστερότοκο παιδί δεν βιώνει ποτέ την εμπειρία του εκτοπισμού του από τα αδέλφια του, γι’ αυτό τείνει να έχει υψηλή αυτοεκτίμηση. Ολα τα μέλη της οικογενείας του συνηθίζουν να το φροντίζουν σε σημείο που ενίοτε να του συμπεριφέρονται σαν μωρό σε όλη τη ζωή του. Λιγότερο πειθαρχημένο, κοινωνικό και συμπαθητικό, καταφεύγει μάλλον στη γοητεία παρά στην επιθετικότητα για να πετύχει τον σκοπό του. Ως ενήλικος, συχνά πιστεύει ότι οι κανόνες απευθύνονται στους άλλους και όχι στον ίδιο. Ο Ντέιβιντ Νίβεν, ο Τζορτζ Χάρισον και ο Ζακ Κουστό ήταν υστερότοκα παιδιά.

Η μικρότερη αδελφή από τα κορίτσια

Είναι αυθόρμητη, πρόσχαρη και αγαπά την περιπέτεια ­ χαρακτηριστικά που διατηρεί σε ολόκληρη τη ζωή της. Μπορεί όμως να είναι ακατάστατη, ιδιότροπη, ως και κακομαθημένη. Πιθανόν αρχικά να προσπαθήσει να μοιάσει στις μεγαλύτερες αδελφές της αλλά αργότερα «επαναστατεί» και κάνει το ακριβώς αντίθετο από αυτές. Συχνά αντιμετωπίζει δυσκολίες στο να παίρνει αποφάσεις γιατί, αντί να επιλέγει, προτιμά να τα παίρνει όλα. Συνήθως εξελίσσεται σε γυναίκα φιλάρεσκη και ακολουθεί πιστά τα θηλυκά πρότυπα, εκμεταλλευόμενη ενίοτε τη θηλυκότητά της. Αλλάζει με ευκολία τα πιστεύω και τις πεποιθήσεις της αλλά πάντα είναι ευχάριστη στην παρέα. Αν θέλετε να την κερδίσετε, προσφέρετέ της απεριόριστη ενθάρρυνση.

Διάσημες μικρότερες αδελφές από τις αδελφές τους: Σάρα Φέργκιουσον, Τίνα Τέρνερ.

Η μικρότερη αδελφή από τα αγόρια

Είναι αισιόδοξη, αξιαγάπητη και δημοφιλής. Συχνά είναι η αγαπημένη της οικογενείας. Τα πράγματα τείνουν να πηγαίνουν καλά στη ζωή της χωρίς να καταβάλλει ιδιαίτερες προσπάθειες, γι’ αυτό συνήθως δραστηριοποιείται λιγότερο για να πετύχει τους στόχους της. Επειδή οι γονείς της μάλλον εναποθέτουν τις προσδοκίες τους στους μεγαλύτερους αδελφούς της, εκείνη ζει μια ζωή ανέμελη. Αυτό ωστόσο έχει δύο αρνητικές όψεις: είτε την κάνει να μην έχει μεγάλες επαγγελματικές φιλοδοξίες στη ζωή της και να στρέφεται στην οικογένεια και στη μητρότητα είτε αισθάνεται παραμελημένη, οπότε επαναστατεί αρνούμενη να αποδεχθεί το πρότυπο του γυναικείου ρόλου. Αλλες φορές γίνεται αγοροκόριτσο για να αποδείξει ότι μπορεί να συμβαδίσει με τους αδελφούς της.

Διάσημες μικρότερες αδελφές από τους αδελφούς τους: Μάργκοτ Φοντέιν, Ελίζαμπεθ Τέιλορ, Σίρλεϊ Τεμπλ.

Ο μικρότερος αδελφός από τα αγόρια

Είναι τολμηρός, ως και θρασύς, ξεροκέφαλος, πεισματάρης και ανυπότακτος. Συνήθως τον απασχολεί μονάχα το παρόν και δεν κάνει σχέδια για το μέλλον, πράγμα που του προσδίδει αυθορμητισμό αλλά τον καταδικάζει να είναι συχνά ανικανοποίητος. Εχει την τάση να αντιδρά απρόβλεπτα και να αποφεύγει τα καθήκοντά του ως την τελευταία στιγμή ελπίζοντας ότι θα εξαφανισθούν ως διά μαγείας ή ότι θα τα φροντίσει κάποιος άλλος γι’ αυτόν. Συχνά δεν είναι ο καταλληλότερος για ηγετικές θέσεις. Εξελίσσεται σε άντρα ντροπαλό με το αντίθετο φύλο που δίνει μεγάλη σημασία στη φιλία. Το τέλειο ταίρι του είναι μια γυναίκα που είχε μικρότερους αδελφούς.

Διάσημοι μικρότεροι αδελφοί από τους αδελφούς τους: Γουόλτερ Ματάου, Μπίλι Κρίσταλ, Λι Χάρβεϊ Οσβαλντ.

Ο μικρότερος αδελφός από τα κορίτσια

Ως παιδί δέχεται τη φροντίδα των γυναικών, χαρακτηριστικό που κουβαλά σε όλη τη ζωή του, και συνήθως γίνεται εγωιστής, θεωρώντας δεδομένο ότι οι γυναίκες θα τον αγαπούν. Συχνά είναι το αντικείμενο προσοχής της οικογενείας, ιδιαίτερα αν οι γονείς επιθυμούσαν πολύ να αποκτήσουν γιο. Ως αποτέλεσμα δεν είναι διατεθειμένος να προσπαθήσει σκληρά για να διακριθεί ενώ, αν οι γονείς «παραήθελαν» ένα γιο, τότε επωφελείται της αδυναμίας που του δείχνουν. Αν μικρός κυριαρχείτο από τις αδελφές του, ίσως ως άντρας να νιώθει ανίκανος και να φοβάται την απόρριψη από τις γυναίκες. Εχει την τάση να μην είναι ρεαλιστής και πιθανόν να γίνει κυκλοθυμικός, αν και έχει συνήθως πρόσχαρο χαρακτήρα.

Διάσημοι μικρότεροι αδελφοί από τις αδελφές τους: Μάρλον Μπράντο, Πιερ Τριντό, Αβραάμ Λίνκολν, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Φρεντ Αστέρ, Γουόρεν Μπίτι, Τζιν Γουάιλντερ.

Τα μεσαία παιδιά

Είναι δύσκολο να τους κατατάξει κανείς σε κάποια κατηγορία γιατί φέρουν συγχρόνως τα χαρακτηριστικά των μεγαλύτερων και των μικρότερων αδελφών. Αναγκασμένοι να ανταγωνισθούν ένα μεγαλύτερο παιδί, πιο σοφό και πιο δυνατό, και ένα μικρότερο, πιο αξιαγάπητο και πιο εξαρτημένο, γίνονται αυθεντίες στον χειρισμό καταστάσεων και ανθρώπων κάθε είδους, φιλικοί και καλοί διαπραγματευτές. Ωστόσο το να μην έχουν τα δικαιώματα του μεγαλύτερου και τα προνόμια του μικρότερου μπορεί να «εγγράψει» μέσα τους ότι η ζωή είναι άδικη. Για να αισθανθούν σημαντικοί, ίσως αναπτύξουν ανταγωνιστικότητα και ίσως δεν διστάσουν να φθάσουν στα άκρα για να ξεχωρίσουν. Συνήθως τείνουν να κλίνουν προς τον χαρακτήρα του αδελφού με τον οποίο βρίσκονται πιο κοντά στην ηλικία. Δηλαδή, αν είναι ηλικιακά πιο κοντά στο μεγαλύτερο παιδί, αναπτύσσουν τα χαρακτηριστικά του πρωτότοκου, και το αντίθετο. Αν όλα τα παιδιά είναι του ίδιου φύλου, το μεσαίο βρίσκεται στη χειρότερη θέση γιατί λαμβάνει τη λιγότερη προσοχή. Αν όμως τα αδέλφια του ανήκουν στο αντίθετο φύλο, τότε έχει πολλές πιθανότητες να τραβήξει πάνω του την προσοχή της οικογενείας.

Διάσημα μεσαία παιδιά: Γκρέις Κέλι, Ερνεστ Χέμινγκγουεϊ, Γουόλτ Ντίσνεϊ, Μαρκ Τουέιν, Τζόαν Μπαέζ, Αντουάν ντε Σεντ-Εξυπερί, Ντόναλντ Τραμπ, Μιχαήλ Αγγελος, Αρθουρ Μίλερ, ο οποίος δήλωσε: «Ημουν παγιδευμένος ανάμεσα στην Τζόαν, η οποία είχε ξεκάθαρα πάρει τη θέση μου ως μωρού – αρχηγού, και στον αδελφό μου, με το ανάστημα του οποίου δεν μπορούσα να συμβαδίσω».

Τα δίδυμα

Κάνουν πολύ στενή παρέα και, αν είναι του ιδίου φύλου, συχνά αντιδρούν ως ένα άτομο. Ως παιδιά, φτιάχνουν μεταξύ τους μια «ομάδα» πολύ συμπαγή και, αν δεν έχουν άλλα αδέλφια, παίρνουν τόσο τα χαρακτηριστικά των πρωτότοκων όσο και των υστερότοκων. Στις οικογένειες όπου τονίζεται ποιο από τα δίδυμα γεννήθηκε πρώτο, το «μεγαλύτερο» μπορεί να αναλάβει τον ρόλο του πρωτότοκου και να συμπεριφέρεται στο άλλο σαν να ήταν μικρότερο.

Τα δίδυμα είναι λιγότερο πρόθυμα να διδαχθούν από τους μεγαλυτέρους και πιο διεκδικητικά γιατί υπερέχουν αριθμητικά αν απομονώσουν τον έναν από τους δύο γονείς τους. Μεγαλώνοντας, στην προσπάθειά τους να εκτιμηθούν ως διαφορετικά άτομα, πιθανόν να προσπαθήσουν πολύ σκληρά να τονίσουν τις διαφορές τους. Ως ενήλικοι, γίνονται υπερβολικά ευαίσθητοι με τη δικαιοσύνη και προσβάλλονται όταν τους δίνεται λιγότερη προσοχή, χρόνος ή χρήματα από αυτά που νομίζουν ότι δικαιούνται.

Τα μοναχοπαίδια

Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι τα μοναχοπαίδια είναι τόσο ευπροσάρμοστα άτομα όσο και οι υπόλοιποι άνθρωποι που είχαν αδέλφια, παρά τα διάφορα στερεότυπα για το αντίθετο. Τα νέα αυτά είναι ιδιαίτερα καλοδεχούμενα γιατί στον 21ο αιώνα αναμένεται να υπάρξουν περισσότερα μοναχοπαίδια από όσα στον 20ό. Μεγαλώνοντας χωρίς αδέλφια, ένα παιδί αναπτύσσει πολλά από τα χαρακτηριστικά του πρωτότοκου διατηρώντας την αθωότητα του υστερότοκου. «Θεωρούμε δεδομένο ότι τα μοναχοπαίδια είναι κακομαθημένα και παραχαϊδεμένα, έχουν όμως να αντιμετωπίσουν την καταπίεση των γονιών τους» είπε ο Τζον Απνταϊκ.

Ο μοναχογιός

Εχοντας απολαύσει την αμέριστη προσοχή και φροντίδα της οικογενείας του, τείνει να πιστεύει ότι και όλος ο υπόλοιπος κόσμος οφείλει να του συμπεριφέρεται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Συνήθως δεν ξέρει πώς να προσφέρει υποστήριξη στους άλλους και δυσαρεστείται αν πρέπει να αποκλίνει από την πορεία του για χάρη του διπλανού του. Συχνά δυσκολεύεται στο να μοιράζεται τα πράγματά του. Εχει αυτοπεποίθηση που πηγάζει εν μέρει από την υποσυνείδητη σιγουριά ότι θα είναι πάντα αρεστός, ό,τι κι αν κάνει. Εχει την τάση να δυσανασχετεί όταν βρίσκεται ανάμεσα σε πολλούς ανθρώπους, ιδίως όταν δεν είναι το επίκεντρο της προσοχής. Συχνά είναι επιτυχημένος ενώ επαγγελματικά αποδίδει υπό την εξουσία άλλων γιατί τη θεωρεί καλοπροαίρετη.

Διάσημοι μοναχογιοί: Ζαν-Πολ Σαρτρ, Χανς Κρίστιαν Αντερσεν, Φραγκλίνος Ρούσβελτ.

Η μοναχοκόρη

Αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως κάτι το ξεχωριστό και πληγώνεται αν οι άλλοι δεν την αντιμετωπίζουν έτσι. Αποζητεί την επιδοκιμασία και από τον σύντροφό της ως και τη λατρεία. Τείνει να συμπεριφέρεται ώριμα για την ηλικία της, παραμένει όμως αιώνια παιδί. Αν και είναι ο μοναδικός αποδέκτης της γενναιοδωρίας των γονιών της, έχει αλτρουιστική προδιάθεση. Ωστόσο, αν επιθυμεί κάτι και δεν το αποκτήσει, νιώθει δυσανάλογη απογοήτευση. Αν οι γονείς της είναι υπερπροστατευτικοί, πιθανόν να μείνει εξαρτώμενη σε όλη τη ζωή της. Διαφορετικά γίνεται ανεξάρτητη και αυτάρκης αλλά τείνει σε κάθε περίπτωση να εξαρτάται συναισθηματικά από κάποιον άντρα, τον οποίο θα έχει διαλέξει μάλλον αυτή παρά το αντίθετο.

Διάσημες μοναχοκόρες: βασίλισσα Βικτωρία, Γουόλις Σίμπσον, Ιντιρα Γκάντι, Μπετ Μίντλερ.

Πηγή: http://antikleidi.com/

Η χαρά της μητρότητας άργησε να έρθει για αυτό και μόλις γέννησα το μονάκριβο αγοράκι μου αφοσιώθηκα σε αυτό και δεν του χάλασα ούτε ένα χατήρι. Από μικρό κατάλαβα ότι ξεχώριζε από τα άλλα παιδάκια. Δεν τον ενθουσιάζαν τα φορτηγά, τα τουβλάκια και τα αγορίστικα παιχνίδια αλλά έδειχνε να ενθουσιάζεται με τις κούκλες που είχαν οι ανιψιές μου που μένουν στην ίδια πολυκατοικία με εμάς. Μπορούσε να κάθεται με τις ώρες με τις ξαδελφούλες του και να παίζουν με το κουκλόσπιτο της Barbie.

Στην αρχή δεν ήθελα να δώσω σημασία στα σημάδια αλλά όσο περνούσε ο καιρός τόσο έβλεπα ότι ο γιος μου είναι ευτυχισμένος μόνο όταν παίζει με τις κούκλες και όχι όταν πάμε σε φιλικά σπίτια και συναντά αγοράκια που πετάνε τη σκούφια τους να παίξουν ποδόσφαιρο, να παίξουν σπρωξιές, να μπουγελωθούν και γενικά να παίξουν ας το πούμε αγορίστικα παιχνίδια.

Ο άντρας μου όταν του είπα τις ανησυχίες μου, άρχισε να είναι επιφυλακτικός με αυτή την προτίμηση του γιου μας με αποτέλεσμα να υπάρχουν εντάσεις και φωνές μέσα στο σπίτι. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να μου απαγορεύσει να πηγαίνω το παιδί στις ξαδέρφες του θεωρώντας ότι αυτή ήταν η αιτία της παράξενης προτίμησής του. Το παιδί μας παρακαλούσε να πάει να παίξει με τις κούκλες των ξαδερφών του αλλά ο σύζυγός μου ήταν τόσο απόλυτος που δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για να του αλλάξω γνώμη. Δεν έτρωγε το φαγητό του, ήταν αρνητικός σε κάθε είδους πρόταση για βόλτα που του κάναμε και πέταγε μακριά όλα τα “αγορίστικα” παιχνίδια με τα οποία τον βομβαρδίσαμε σε μια προσπάθεια να του τραβήξουμε το ενδιαφέρον. Μόλις έβλεπε την σακούλα άστραφταν τα ματάκια του και περίμενε πώς και πώς να αντικρίσει μια κούκλα που θα του έσπαγε την μοναξιά και θα τον έκανε να νιώσει χαρά. Όταν όμως την άνοιγε και έβλεπε το τηλεκατευθυνόμενο τρενάκι, το συνεργείο αυτοκινήτων ή το σπαθί του σούπερ ήρωα, τα πετάγε μεμιάς μακριά και δεν τα ξαναάγγιζε.

Μελαγχόλησε και πλέον έχασε κάθε ενδιαφέρον για παιχνίδι. Κάπου εκεί ήταν που σκέφθηκα ότι πρέπει να απευθυνθώ σε κάποιον ειδικό. Δεν ήθελα να το συζητήσω με άλλους συγγενείς και φίλους γιατί ήδη είχα καταλάβει ότι δεν τους φαίνονταν φυσιολογικό ένα αγόρι να παίζει μόνο με κούκλες και να σνομπάρει όλα τα παιχνίδια που άλλα αγόρακια χιλιοπαρακαλούν τους γονείς τους να τους τα αγοράσουν. Μίλησα με την ειδικό και το ίδιο απόγευμα την επισκεφθήκαμε οικογενειακώς. Αφού συζήτησε για λίγο με το παιδί χωρίς να είμαστε εμείς μπροστά, μετά μας φώναξε για να συζητήσουμε εκτενώς το πώς θα διαχειριστούμε την κατάσταση.

Μας είπε ότι δεν είναι κάτι ανησυχητικό και δεν πρέπει να νιώθουμε περίεργα για το γιο μας και τις προτιμήσεις του. Ο άντρας μου της ζήτησε να κάνει κάτι άμεσα ώστε ο γιος μας να συμπεριφέρεται όπως ακριβώς κάνουν τα αγοράκια της ηλικίας του, αλλά η ειδικός μας διαβεβαίωσε ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει από τη μια στιγμή στην άλλη κι ότι μέχρι τα 7 του χρόνια το παιδί θα αλλάξει συνήθειες και επιλογές οπότε δεν πρέπει να μας παραξενεύει αυτή του η ιδιοτροπία.

Μετά από αυτό το ραντεβού ένιωσα πλέον καλύτερα μέσα μου και αποφάσισα ότι δεν πρέπει να στερώ από το γιο τη χαρά του παιχνιδιού που λαχταρά. Τον πήρα από το χέρι και πήγαμε μαζί στο παιχνιδάδικο της γειτονιάς. Τον άφησα να διαλέξει ό,τι ήθελε και είδα ένα τεράστιο χαμόγελο να φωτίζει το προσωπάκι του. Μετά από λίγα λεπτά επέστρεψε με μια κουκλα Barbie την οποία κρατούσε σφικτά στην αγκαλιά του, σαν το πιο πολύτιμο απόκτημα. Την αγόρασα χωρίς δεύτερη κούβεντα.

Ο γιος μου ήταν το πιο χαρούμενο πλάσμα στον κόσμο. Κοιμόταν και ξυπνούσε αγκαλιά με την κούκλα του σαν να φοβόταν ότι αν την αφήσει κάτω θα του την ξαναπαίρναμε πίσω. Οι μέρες κυλούσαν χωρίς φωνές και εντάσεις αφού πλέον ο μικρός μας μπορούσε να απολαμβάνει ξέγνοιαστος το παιχνίδι του. Ο άντρας μου βέβαια πάντα έκανε τα στραβά μάτια και έπνιγε τα λόγια του όταν τον έβλεπε να χτενίζει και να ντύνει με τις ώρες την κούκλα.

Ήταν σαν να πέρασε η καταιγίδα ώσπου μια μέρα ήρθε το κάλεσμα για το παιδικό πάρτι του ανιψιού μου. Εκείνο το πάρτι ήταν για μένα μια μεγάλη αποτυχία. Ο γιος μου βαριόταν διαρκώς με τα υπόλοιπα αγοράκια και δεν διασκέδαζε καθόλου με τα αγορίστικά τους παιχνίδια. Δεν του άρεσε τίποτα και ήθελε να φύγει. Έβαλε τα κλάματα, φώναζε, τσίριζε και δεν ήθελε με τίποτα να παίξει έστω και μόνος του με κάποιο από τα παιχνίδια του ανιψιού μου. Τότε ήταν που μου είπε “Θέλω να μου δώσεις την κούκλα μου!”. Μην μπορώντας να τον καλμάρω του εξήγησα ότι δεν είναι η ώρα να παίξει με την κούκλα του. Άδικος κόπος. Ό,τι κι αν του είπα δεν τον ηρεμούσε. Ώσπου τελικά άνοιξα την τσάντα μου και έβγαλα από μέσα την κατάξανθη Barbie με το πλουμιστό της φόρεμα.

Ένιωσα όλα τα βλέμματα στραμμένα πάνω μου. Ψίθυροι και σχόλια χαμηλόφωνα ήταν ο απόηχος της χειρονομίας μου να δώσω στο παιδί την κούκλα. Οι άλλες μαμάδες με κοιτούσαν με μια συγκατάβαση και με μια ανείπωτη έκφραση σαν να μου λένε “Καλά τι έκανες;”. Έγω όμως ούτε στιγμή δεν λύγισα κι ούτε μετάνιωσα που του έδωσα την κούκλα για να ηρεμήσει. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι η ψυχική υγεία του παιδιού μου. Θα κάνω τα πάντα για να το στηρίξω και να το βοηθήσω να ξεπεράσει τη δύσκολη θέση στην οποία έχει περιέλθει.