Μπορεί μια μαμά να είναι ευτυχισμένη παρ’ όλες τις ανησυχίες, τα άγχη, τις δυσκολίες και τις απαιτήσεις της καθημερινότητας;
Η Harmony Hobbs γράφει στο mommastic.com για το πώς κατάφερε να έχει μια οικογένεια γεμάτη ευτυχία και ηρεμία…
«Οι άνθρωποι με βλέπουν να οδηγώ το παλιό μου αυτοκίνητο, να ψωνίζω από φθηνά μαγαζιά, να ζω σε ένα μη εντυπωσιακό σπίτι, να κυκλοφορώ με απεριποίητα μαλλιά και νύχια και αναρωτιούνται “Μα, πώς τα καταφέρνει να είναι τόσο χαρούμενη;”.
Ναι, είμαι ευτυχισμένη και μπορώ να σας πω το γιατί. Έχω χαμηλές προσδοκίες! Ευχαριστιέμαι με όσα έχω και δεν ζητάω παραπάνω από όσα μπορώ να αποκτήσω.
Αυτό, βέβαια, δεν έγινε μέσα σε μια νύχτα. Παλιότερα ονειρευόμουν ακριβά ρούχα, αυτοκίνητα, εκδρομές σε ακριβά resorts. Ο σύζυγός μου και εγώ είχαμε πολλές πιστωτικές κάρτες, κάναμε ψώνια, ζούσαμε το όνειρο. Αγοράσαμε σπίτι και αυτοκίνητο και ξαφνικά βρεθήκαμε κάτω από ένα βουνό με χρέη. Φτάσαμε πολύ κοντά στην χρεοκοπία και, όπως αντιλαμβάνεστε, οι προσδοκίες και οι απαιτήσεις μας μειώθηκαν στο ελάχιστο.
Μετακομίσαμε σε μια πιο “φτωχή” περιοχή. Τα αυτοκίνητά μας, πλέον, ήταν μικρά και μεταχειρισμένα και τα παιδιά μας φορούσαν ρούχα που τους έφτιαχνα εγώ ή μας έδιναν συγγενείς και φίλοι. Συχνά, πολλοί υποθέτουν, ότι, επειδή δεν εργάζομαι και μένω στο σπίτι, τα έχουμε όλα λύσει και τα οικονομικά μας το επιτρέπουν. Αλλά αυτό απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Έχω σπουδάσει και θα μπορούσα να εργάζομαι σε κάποια εταιρεία, αλλά αυτή την περίοδο επιλέγω να μένω στο σπίτι. Αυτό λειτουργεί για την οικογένειά μας τώρα, αλλά τα οικονομικά μας είναι πάρα πολύ δύσκολα και έπρεπε να προσαρμόσω τις ανάγκες και τις προσδοκίες μου σε αυτά.
Με κάποιο τρόπο τα καταφέραμε. Δεν είμαι σίγουρη για το πώς, αλλά έγινε. Υπήρχαν μέρες που μετρούσα τα ψιλά για να αγοράσω μια φρατζόλα ψωμί και μέρες που έβαζα μόνο 5 ευρώ βενζίνη. Οι γύρω μου με κοιτούσαν παράξενα, αλλά δεν με ένοιαζε.
Ο άντρας μου και εγώ παλέψαμε για να ορθοποδήσουμε. Ακόμα κι αν δεν έχω μια “κανονική” δουλειά εργάζομαι ως freelancer από το σπίτι για να συνεισφέρω στο εισόδημά μας. Αυτό βέβαια σημαίνει, ότι πρέπει να ξυπνάω πάρα πολύ νωρίς ή να κοιμάμαι πάρα πολύ αργά, αλλά έτσι είναι όταν ζεις στην “μεσαία τάξη”. Τα πράγματα δεν έρχονται εύκολα. Το χειρότερο, όμως, από το να κολλήσεις στην μεσαία τάξη είναι να φτάσεις στον πάτο.
Ξέρετε τι με κράτησε, λοιπόν, όλον αυτόν το δύσκολο καιρό; Οι χαμηλές μου προσδοκίες!

Θυμίζω πάντα στον εαυτό μου, ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν περισσότερα και λιγότερα από εμάς, και είμαι εντάξει με αυτό.
Τα παιδιά έχουν όσα χρειάζονται. Η ζωή μας είναι απλή και αυτό είναι καλό.
Θα ήθελα μια ακριβή, δερμάτινη τσάντα; Ναι! Τη χρειάζομαι; Όχι!
Πλέον, ζούμε με όσα πραγματικά χρειάζομαστε. Στις γιορτές και στα γενέθλια ανταλλάσουμε απλά δώρα, εκείνα που μπορούμε να υποστηρίξουμε οικονομικά, και είμαστε χαρούμενοι, ευτυχισμένοι.
Όσο μεγαλώνω τόσο καταλαβαίνω, ότι τη ζωή σου τη φτιάχνουν εκείνοι που βρίσκονται σε αυτή και όχι τα πράγματα που βρίσκονται σε αυτή.
Και αυτό περιμένω και από τη ζωή: Περιμένω να αγαπώ και να με αγαπούν. Περιμένω τα παιδιά μου να με αφήσουν για ένα λεπτό μόνη. Μόνο για να κάνω ένα μπάνιο! Περιμένω ο σύζυγός μου να με φιλήσει για καλημέρα και καλυνήχτα. Περιμένω τον ήλιο μετά τη βροχή και περιμένω η οικογένειά μου να συμπεριφέρεται σωστά στο τραπέζι, διαφορετικά δεν έχει φαγητό για κανέναν. Προσδοκώ σεβασμό στα βασικά δικαιώματα κάθε ανθρώπου.
Αλλά την ευτυχία; Όχι δεν την περιμένω. Η ευτυχία είναι ένα υποπροϊόν των χαμηλών προσδοκιών και γι’αυτό είμαι τόσο ευγνώμων…»